loop

Door Alida Bosma

Dit keer valt het niet mee om het beginpunt van onze route te vinden. We hadden een mooie plek aan de route uitgezocht om de auto neer te zetten bij een fietsknooppunt maar het hele gebied bleek afgesloten voor auto verkeer. ’s Morgens vroeg hadden we onze fietsen al neergezet bij het station in Lunteren. Hoe we ook zoeken de wegen zijn alleen open voor paard en wagen en voor leger voertuigen, we zijn dan ook op de Ginkelse heide. We besluiten dan ook maar om de route in te korten en beginnen op de plek waar de route de weg naar Otterlo kruist.

Kijk HIER voor een fotoreportage van Alida Bosma

Als we dan eindelijk aan de wandel zijn valt het ons op dat veel stukken bos en heide gebied zijn afgezet met rood wit lint. Ook verboden dus, het zal wel te maken hebben met zeldzame mossen of plantjes. Een mooi glooiend, afwisselend gebied is het Wekeromse zand waar we in terecht komen. Dit gebied is in zijn geheel met gaas afgezet en word begraasd door wilde schapen. Zij zorgen ervoor dat het heide en stuifzand gebied open blijft. Erg onder de indruk zijn we van de prachtige statige beukenbomen die als pronkjuwelen in het open landschap staan.

Even later lopen we door het Lunterse Buurtbos. Tot 1890 was deze stuwwal een boomloos heidegebied, maar notaris J.H.T.W. van de Ham kocht een deel van dit gebied aan en beplante het. Na zijn dood is het overgedragen aan de Stichting Lunterse Buurtbos, die het nog steeds beheert. Boven op de Galgenberg waar de notaris een thee koepel had, werd in 1913 een uitkijktoren gebouwd. In 1968 werd deze met twee verdiepingen opgehoogd zodat de bezoekers daar een prachtig uitzicht hebben over het gebied. Jammer genoeg is het in deze periode gesloten. We besluiten hier onze boterhammen op te eten.

Dan denk ik terug aan de tijd dat ik hier als kind met mijn tweeling zus Ria, 2 weken in een vakantie centrum was. Leuk vonden we het niet en wat hadden we een heimwee. We waren denk ik 10 jaar en als kinderen uit een groot wat arm arbeiders gezin mochten we met heel veel andere kinderen daar kamperen. Elke morgen kregen we een bord havermoutse pap. We griezelden ervan en wat waren we blij dat we twee week later weer thuis in Hoogeveen waren. We hebben het er nog vaak over. Onze ouders bedoelden het goed maar wij vonden het daar erg.

Een vriendelijk najaarszonnetje vergezeld ons het laatste stuk naar het station waar de fietsen staan. Deze keer toch weer een mooie wandeling ondanks de eindeloze zoektocht naar het beginpunt.

Om een reactie te geven moet u ingelogd zijn op deze website.

Reacties mogelijk gemaakt door CComment' target='_blank'>CComment