IMG 6443

WEZEP - 65 jaar nadat hij voor het eerst als vaste organist een kerkdienst begeleidde, deed Doeke Post (81) dat zondagochtend voor het laatst. In de Kruiskerk in Wezep speelde hij nog één keer met passie en enthousiasme de liederen tijdens de dienst. "Mijn lichaam zegt dat ik dit moet gaan loslaten, maar ik ga het zeker missen."

 Rik KapiteinLoco Mediagroep i.s.m. Omroep Gelderland

Foto's Alida Bosma

65 jaar organist is niet niks. "Maar eigenlijk ben ik al vijf jaar eerder begonnen", vertelt Post lachend. "Op mijn achtste ben ik begonnen met orgelles, en vanaf mijn elfde ben ik af en toe onder begeleiding van onze vaste organist in de kerk gaan spelen."

Die organiste besloot in 1956 te stoppen. En dus werd Doeke Post op zijn zestiende de vaste organist van de kerk in Sint Annaparochie. "Ja, dat is best lang geleden", lacht hij. "Maar ik weet het nog goed." Hij speelde doordeweeks regelmatig samen orgel met een meisje uit de kerk. "Mijn vrouw Tineke ja, die kan ook goed orgelspelen. Maar toen we getrouwd zijn, besloot ze daarmee te stoppen."

Nooit ziek hoeven afmelden

Zijn vrouw denkt nog met veel plezier terug aan die tijd. "Dan zaten we samen orgel te spelen en soms stopten we wel even. Dan kwam de kosteres gelijk de kerk in, om te vragen wat we deden", knipoogt ze. "Maar we deden geen gekke dingen hoor. Niet op de orgelbanken."

In 1968 kwam Post in Wezep, waar hij ook gelijk organist werd in de Kruiskerk. "Toen was dit gebouw net gebouwd en dit orgel was ook helemaal nieuw", wijst hij aan. "Al die jaren heb ik nooit een dienst af hoeven te zeggen, omdat ik ziek was. Dat is echt een geluk. Een zegen." Toch vindt hij het tijd om nu te stoppen. "Mijn handen willen niet zo goed meer, en ook mijn benen worden wat wiebelig. Dan kan ik beter stoppen nu de mensen in de kerk dat nog niet merken, dan dat ze straks gaan zeggen: 'daar heb je die oude organist ook weer'."

Samenspelen met de familie

Deze zondagochtend zijn de meeste liederen uitgekozen door Post en zijn vrouw. Sowieso is er veel ruimte voor de familie: zijn zoon en schoondochter spelen ook mee op de trompet, zijn vrouw zingt een lied en helpt met het openen van de registers. "Ja, prachtig hoe we dat allemaal samen kunnen doen", zegt Doeke. Zijn vrouw knikt. "Wij hebben altijd alles samen gedaan, ook muziekmaken. Nu thuis speel ik nog steeds piano, terwijl Doeke orgel speelt. Dat zullen we ook zeker blijven doen."

Als laatste lied tijdens de dienst hebben Doeke en Tineke gekozen voor Psalm 150. "Wij zeggen vaak: 'houd de lofzang gaande'", legt Doeke uit. "En deze Psalm kan dat perfect verwoorden." Het tweede couplet roept de zangers op God te loven met bazuingeschal, harp, luit, trom, fluit, snaren en orgelspel. "Ja, dat hebben wij ons hele leven samen gezongen", zegt Tineke. "Het is een belangrijk lied voor ons en onze familie."

Geen zondagochtenddiensten meer

Tijdens Psalm 150 gaan letterlijk alle registers nog één keer open. "Ja, dan kan het orgel lekker juichen", zegt Post gepassioneerd. "Het is eigenlijk te hard voor de kerk, maar ze gaan er nu toch niets meer van zeggen, dus dan kan het wel een keer." En dan, na een laatste toegift van Doeke, Tineke en hun zoon en schoondochter, is het toch echt afgelopen. "Misschien speel ik nog een keer bij een rouw- of trouwdienst, maar de zondagochtenddiensten zitten er nu echt op. Ik zit in een fase in mijn leven dat ik allerlei dingen los moet laten, maar dit vind ik wel heel moeilijk hoor. Dit ga ik zeker missen."

Om een reactie te geven moet u ingelogd zijn op deze website.

Reacties mogelijk gemaakt door CComment' target='_blank'>CComment