doeke

WEZEP - Na 65 organist te zijn geweest, waarvan 53 bij de Kruiskerk in Wezep, heeft dr. Doeke Post besloten dat het tijd is om te stoppen als organist. Op 11 juli zal daarom zijn afscheid als organist van de Kruiskerk zijn.

Onderstaand schreef de heer Doeke Post op de site van de Kruiskerk

Het was in 1956 dat de organiste van de Geref. Kerk in Sint Annaparochie een brief naar de kerkenraad schreef waarin ze aankondigde dat ze per 1 juli haar ontslag nam. Ze was 33 jaar organiste geweest en vond de tijd rijp om te stoppen. Wij kregen een aantal jaren geleden de brief in handen uit de archieven van de Geref. Kerk en daarin stond dat ‘mijn assistent Doeke Post bekwaam genoeg is het over te nemen en dat voor vervanging Tineke Dekker ook klaar is”. Wij traden dus gezamenlijk aan op die eerste juli 1956. Ik was 16 jaar en Tineke, mijn echtgenote, was 13 jaar. De toenmalige organiste was ook degene die ons beide les gaf, zoals ze heel veel dorpsgenoten wegwijs maakte op het harmonium. Vanaf 8 jaar kon je orgelles krijgen en ik had in november 1947 die leeftijd bereikt dus kon ik met mijn muzieklessen beginnen. We kregen tweemaal per week les en mijn lessen waren op dinsdag en vrijdag om 7 uur ’s ochtends. Ja, je moet er wat voor over hebben. Op de foto loop ik met mijn orgeltas naar de les. Het voordeel van die tweemaal per week les was dat je goed moest oefenen om de opgegeven lessen onder de knie te krijgen. Als je goed was mocht je naar het kerkorgel om les te hebben. Dat hadden we beide, vanaf ons twaalfde jaar op het kerkorgel. We oefenden wel eens samen zo door de week, maar de kosteres had het daar niet zo op staan. Wat zouden de twee geliefden daar uitspoken als het orgel zweeg? Ze kwam dan ook met veel bombarie de kerk in en liet ons zo weten dat we daar waren om onze lessen te spelen.

Vanaf mijn 12e speelde ik zo nu en dan onder leiding van de organiste al eens in de dienst. Eerst alleen bij het uitgaan en dat was altijd een lied uit de Johannes-de-Heerbundel. Langzamerhand mocht je steeds meer in de kerkdienst spelen. Voor Tineke gold hetzelfde maar zij stopte met orgelspelen toen we trouwden in 1963. Op de foto zit ze te spelen op het orgel in de kerk van St. Annaparochie. Ik heb na het verlaten van onze woonplaats, altijd achter de klavieren gezeten en de zondagse diensten begeleid.

In Amsterdam, waar ik aan de VU studeerde en waar we na ons huwelijk gingen wonen, werd ik regelmatig gevraagd om in een Hervormde kerk de dienst te begeleiden.

In 1967 kwamen we naar Wezep en heb daar altijd, dus nu meer dan 50 jaar, achter het orgel gezeten.
En nu is de tijd gekomen om de harp (het orgel) aan de wilgen te hangen. Het wordt fysiek langzamerhand te moeilijk om ontspannen te spelen. Mijn rechterhand laat het afweten door een verkramping van de pezen, mijn voeten doen niet meer wat ik wil en de pedalen van het orgel worden zo niet meer op de juiste manier bediend. Mijn gehoor is afnemend, maar met het gehoorapparaat valt het wel mee. Alleen bij het spelen moet het apparaat uit en als ik de dominee wil horen moet het weer aan. Dat is dermate lastig dat ik te gespannen op de orgelbank zit.

Met ontzettend veel plezier heb ik al de jaren door de diensten begeleid. Zeker toen de kerk nog altijd vol was en er zelfs vaak stoelen moesten worden bijgezet was het zingen vaak een feest en had ik daar zelf zoveel plezier in dat ik bij bekende liederen de tenorpartij mee zong. Ik heb geprobeerd het enthousiasme voor het zingen met mijn orgelspel over te brengen aan de zingende gemeente. Het spelen samen met onze trompetterende kinderen vond ik een feest. Ik zal dat erg gaan missen. Hopelijk dat de traditie kan worden voortgezet dat ze met Pasen een bijdrage leveren met een van de andere organisten.

Afscheid nemen is altijd pijnlijk maar het is ook een moment om terug te kijken op een lange periode van zegeningen. Nooit heb ik hoeven te verzuimen vanwege ziekte. Dat is wel een groot voorrecht geweest. Na 65 jaar achter het orgel, 53 jaar in Wezep, is het moment er om afscheid van het orgel te nemen, met de wens: houd de lofzang gaande.

Terugblikkend verbaas ik mij erover hoe snel de tijd is voorbijgegaan. Dat is ook te zien op de foto van jaren terug toen mijn haardos nog bestond. Het lijkt soms net of ik nog maar pas ben begonnen met het orgelspelen.

Een ‘wereldberoemd’ cabaretgezelschap in Friesland, dat optrad in onze jeugd: het gezelschap Tetman de Vries verwoordde en zong het zo:

“De tiid hâld gjin skoft.
It fleach foarby en hie ûs dit te sizzen
De tiid, de tiid dy hâldt gjin skoft”.
Overgezet zijnde: De tijd houdt geen pauze
Het vloog voorbij en heeft ons dit te zeggen,
De tijd, de tijd die houdt geen pauze.

Ik zeg de orgelbank vaarwel, maar met het goede gevoel dat ik collega-organisten heb die net als ik de lofzang gaande houden, mensen die, zoals mij orgellerares zei, bekwaam genoeg zijn de openvallende diensten over te nemen, zelfs meer dan bekwaam.

Dr. Doeke Post

Om een reactie te geven moet u ingelogd zijn op deze website.

Reacties mogelijk gemaakt door CComment' target='_blank'>CComment