Rene Ruitenberg in Namibie voor zijn Stichting RKC Foto Rene Ruitenberg

ELBURG - In 2003 bekeerde Rene Ruitenberg uit Elburg zich tot God. In de kerk knielde hij 'als slaaf van zijn eigen ego' voor het kruis. De schaatser genoot als topsporter van de roem, het geld en vrouwelijk schoon. Totdat zijn schoonzus verongelukte.

Geschreven door Richard van der Made

Rene Ruitenberg, van 8 december 1970, leeft jarenlang van God los. Toch wordt hij zes keer Nederlands kampioen, zowel op kunst- als natuurijs. Hij is geen megatalent, maar wel een harde werker met passie en karakter. Als topsporter wordt hij gezien als een geboren winnaar die over lijken gaat. Een buffel met een killersmentaliteit. Tegelijk staat hij te boek als een flamboyant figuur die houdt van avontuurtjes. Ruitenberg rijdt regelmatig een scheve schaats, zo zou hij later ook publiekelijk opbiechten. 

Lusten van het leven

Als boegbeeld van het marathonpeloton sleept hij vette sponsorcontracten binnen en ook over media aandacht heeft Ruitenberg dankzij zijn vlotte babbel in zijn topjaren niets te klagen. Hij is dol op aanzien en eer, net als op geld. Al gauw krijgt hij de bijnaam 'Duitenberg' opgespeld. De man uit Elburg, hij woonde ook in Wezep, geniet als populair sportman volop van de lusten van het leven. 

Op 19 augustus 2002 verandert het leven van de op dat moment 32-jarige Ruitenberg radicaal als zijn schoonzus om het leven komt bij een ongeluk in Oldebroek. Hij is op zijn fiets onderweg naar huis. 'Alles was afgezet met rood-witte linten. Ik zag lampen flitsen van politie en ambulance. 'Alie, de vrouw van je broer Henri ligt daar', zei iemand tegen me terwijl zijn blik gericht was op het kruispunt. Ik móést er heen, maar werd tegengehouden door de politie. Alie lag al in het ziekenhuis. De agent was net gebeld dat ze was overleden..'

Wegmoffelen

Ruitenberg is helemaal gebroken. 'Twintig minuten heb ik alleen maar gejankt. Alie was een soort van tweede moeder. Omdat Henri veertien jaar ouder was, kwam ik veel bij hen over de vloer. Zij was in al haar eenvoud een hele bijzondere christen.' De 43-jarige Alie wordt begraven en René ontdekt hoe doorleefd haar geloof was. 'We wisten dat ze gelovig was, maar moffelden dat altijd weg. Dat is toch niet stoer? Zo geniet je toch niet van het leven? We lachten er soms wat om.'

Ander mens

'Uit alles bleek echter dat Alie een echte christen was. Haar bijbeltje stond bomvol geschreven. Allerlei mensen kwamen ons troosten die zij met haar liefde had geraakt. Ondanks ons verdriet hadden we rust en blijdschap. Want Alie was op de plek waar zij het liefst wilde zijn. Ze stond positief en vol geloof in het leven. Haar dood maakte van mij een ander mens. Ik wilde die Jezus ook echt leren kennen en ben compleet veranderd.'

Zondag geen sport

Ruitenberg groeit op in een vrij streng milieu in een gezin met acht kinderen. Met het geloof had hij als tiener weinig. 'Ik weet alleen dat ik vaak wegdook onder de kerkbank als de voorganger begon te spreken. Het was heel autoritair. Geloof was thuis zeker belangrijk, maar er werd weinig over gesproken. Op zondag stond de kerkgang centraal en was het uit den boze om te sporten.'

Henri schaatst en René voetbalt. Als zijn broer in 1985 de Elfstedentocht rijdt, volgt René dat op de voet. 'Vanaf half zes zat ik bij mijn zus thuis aan de buis gekluisterd.' Henri wordt tweede en de 14-jarige René besluit ook te gaan schaatsen. “Ik wilde wat Henri niet was gelukt. Dat was de Elfstedentocht winnen.'

Geobsedeerd door zijn sport analyseert hij wedstrijden onder de preek van de Vrije Evangelische Gemeente in Oldebroek. Als Ruitenberg verkering krijgt, heeft hij soms een ander. Zijn overspel loopt steeds meer uit de hand. 'Na een aantal keren vreemdgaan, wordt je geweten afgestompt', zegt hij. 'Ik kon het allemaal goed verbergen, maar diep van binnen was ik vaak bang en raakte ik steeds verder verstrikt in een web van leugens. Mijn dubbelleven ging van kwaad tot erger.'  

Brieven van Paulus

Ruitenberg: 'Maar toen overleed dus mijn schoonzus. Dat moment heeft ervoor gezorgd dat ik eindelijk een spiegel kreeg voorgehouden. Heel confronterend, maar God liet mij zien wie ik was en hoe ik leefde. Ik ben me gaan verdiepen in de Bijbel en werd er compleet ingezogen. In de kerk in Elburg sprak een evangelist vier avonden per maand over de brieven van Paulus. Toen ik ging luisteren, trof dat mijn hart op een ongelooflijke manier.'

Acceptatie en bevrijding

Ruitenberg praat nu voluit: 'Die avond voelde ik heel diep van binnen dat ik verlossing nodig had. Ik zat vast. Door alle geheime avontuurtjes leefde ik in een soort gevangenis. Toen die evangelist in de kerk een oproep deed voor redding en bevrijding, ben ik voor het oog van 400 mensen naar voren gerend. Twintig minuten heb ik gehuild, terwijl ik knielde voor het kruis. Ik voelde me een vuilak, een slaaf van mijn ego. Maar na 33 jaar werd ik ook letterlijk bevrijd. De schaamte viel echt weg en God vervulde mij volledige acceptatie. Ik onderging de grootste verandering in mijn leven. Die avond werd ik opnieuw geboren en daardoor kon ik weer in relatie met God leven.'

Vrije keuze

'Dit klinkt misschien goedkoop en mensen zullen vast zeggen die René is de weg kwijt. Dat is niet erg, het gaat erom hoe God naar mij kijkt. Hij weet wat mij drijft en wat mijn motieven zijn. Het moeilijkste voor een mens is om iets aan te nemen waar je zelf niets aan hebt gedaan. Dat noemen we genade. Hij wil dat je weer zuiver, rein en puur wordt. Als jij jezelf overgeeft aan Jezus en je leven in zijn handen legt zal hij je overweldigen met een liefde en vrede die geen mens je kan geven. Maar dat is altijd een vrije keuze van mensen en nooit dwangmatig. Als ik predik, zeg ik dat ook.'

Proces van herstel

'Natuurlijk, ik moest het Mirjam na die avond in de kerk nog vertellen. Die wist nergens van. God vertelde dat mij dat ik eerlijk moest zijn. Ze had alle recht om mij te verlaten, maar gelukkig deed ze dat niet. Mirjam zag en voelde dat ik was veranderd en oprecht berouw had. Met hulp van God en het proces van herstel zijn we weer naar elkaar toegegroeid. Natuurlijk voelde ze de pijn en was het niet altijd makkelijk.'

Ruitenberg met zijn vrouw Mirjam. 'Een gelukkig stel dankzij onze hersteller Jezus.'

Slapen op een vuilnisbelt

Presteren in de sport was na het ongeluk van zijn schoonzus niet meer het belangrijkste voor Ruitenberg, net als het aanzien uit het verleden. Ten eerste was hij discipel van Christus, daarna pas sportman. Het geloof bracht Ruitenberg in 2007 naar Namibië. Op een die dag passeerde de evangelist uit Oldebroek een vuilnisbelt in Block E, de armste wijk van Rehoboth. 'Ongeveer tachtig mensen, waarvan de meesten jonge kinderen, sliepen op die vuilnisbelt. Vaak half naakt en zonder eten. Een uitzichtloos bestaan. 'Wat voor leven is dit,' vroeg ik mij af.' 

Schrijnende pijn

'Daar stonden wij dan met onze grote Jeep. Aan boord lekkere broodjes met worst. Uit een auto die langs kwam rijden werd allerlei troep op straat gegooid. De kinderen renden er als gekken of af om te kijken of er nog wat voedsel tussen zat. Ik voelde een schrijnende pijn. Van binnen ging ik helemaal kapot', vertelt Ruitenberg emotioneel.

Oma Magdalena

Op die dag ontstond het Rene Kids Centre (RKC) dat is uitgegroeid tot een opvang waar dagelijks honderden kinderen komen. 'God riep mij bij zich toen ik deze armoede zag. Hij zei: 'Ik wil dat jij mijn liefde en vrede handen en voeten gaat geven'. Ik ontmoette in Rehoboth Oma Magdalena. Een hele bijzondere vrouw die zelf niets had en alles gaf. Ze leefde voor de hoop van een nieuwe generatie. Zo is onze droom ontstaan om een kindertehuis te beginnen. Ze nemen deel aan sport en spel, onderwijs, dagopvang en uiteraard horen ze het evangelie.'

Voetbalschool

'We proberen in ons centrum op een zo positief mogelijke manier aandacht te geven aan jonge kinderen', legt Ruitenberg uit. 'Zo is er nu bijvoorbeeld een voetbalschool, heel goed voor het brein en de gezondheid. Als ze sporten, kunnen een beetje hun zorgen vergeten. We zijn nu bezig nieuwe grond aan te kopen, zodat we de sportactiviteiten en zo meer kinderen en andere mensen uit Rehoboth kunnen bereiken. We willen ze hoop geven.'

Voedselpakketten

Het René Kids Centre heeft zestien lokale mensen full time in dienst. 'Op 1 juni zijn we een groot project met voedselpakketten gestart in deze sloppenwijk', vertelt Ruitenberg over zijn nieuwste activiteiten. 'Dit gaan we drie maanden lang iedere week doen. Eten en drinken voor kinderen en volwassenen die soms een week helemaal niets hebben gehad.'  

- Door Mediapartner Omroep Gelderland -

Om een reactie te geven moet u ingelogd zijn op deze website.

Reacties mogelijk gemaakt door CComment' target='_blank'>CComment