tanja

Kerst en oud en nieuw ligt inmiddels echt achter ons. Het ‘gewone’ leven is weer volop aan de gang, helaas nog steeds met corona. Toch wil ik vandaag iets heel anders met u delen. Een heel andere kant van mijn werk als burgemeester. Ik wil het met u hebben over dilemma’s, over zorg, over liefde en over machteloosheid.

Soms zien we met elkaar dat het niet goed gaat met iemand. Met elkaar is dan bijvoorbeeld vrienden en familie, het zorgnetwerk, collega’s en buren. Het kan gaan om psychische problemen, relationele problemen, maar de problemen kunnen ook het gevolg zijn van het gebruik van alcohol of drugs.

Soms denken mensen dan dat ik, als burgemeester, de bevoegdheid heb om iemand op te laten nemen. Dat klopt ook wel, maar toch niet helemaal. En natuurlijk niet ‘zomaar’. Iemand op laten nemen kan alleen als die persoon een direct gevaar is voor zichzelf of voor iemand anders. Bovendien kan dat alleen op advies van een onafhankelijk psychiater of op basis van gegevens van politie of justitie. Aan de ene kant is dat goed, je kan hier niet voorzichtig genoeg mee omgaan. Aan de andere kant maakt dat het ook heel lastig.

Als je ziet dat het niet goed gaat met iemand waar je van houdt, je kind, je vader of moeder of een vriend bel je vaak niet direct met de politie. Dat zou misschien voelen als ‘verraad’, als klikken of als toegeven dat iets wat je niet wilt toch gebeurt. Tegelijkertijd wil je wel graag dat er hulp komt, dat het weer goed komt. Soms word ik dan benaderd met de vraag om te helpen en iemand op te laten nemen. En dat kan ik dan dus niet; daar is meer voor nodig dan alleen een noodkreet. Dit is onder andere zo geregeld om de persoon waar het om gaat te beschermen en zo lang mogelijk zelf verantwoordelijk te laten zijn over zijn of haar eigen leven.

Ouders, ook als het gaat om drugsverslaving, kampen met hetzelfde dilemma. Je geeft je eigen kind niet aan, je belt niet zo snel de politie of de hulpverlening. En toch.. en toch.. je wilt ook dat je kind geholpen wordt. Je wilt het beste voor je kind. Maar wat is dat, het beste? Ik kan me zo goed voorstellen dat dit moedeloos en machteloos maakt. Je wilt die persoon niet nog meer verdriet doen. Je wilt niet nog meer pijn veroorzaken, bij de ander niet en bij jezelf ook niet. En toch is juist dat nodig om hulp te geven en te krijgen. Mijn advies in deze situatie is blijf er niet mee rondlopen maar pak de telefoon en zoek hulp. Ook als je kind meerderjarig is en zelf verantwoordelijk is voor zijn of haar leven. Blijf betrokken en zoek hulp! En ik weet, soms lijkt het alsof er geen hulp is. Soms duurt het lang. Maar het is de enige manier. En hoe moeilijk dat ook is, het is wel het beste…

Tanja Haseloop-Amsing
Burgemeester

PS. Heeft u te maken met dit soort problemen en is de stap naar de politie nog te groot? Begin dan bijvoorbeeld eens bij de Luisterlijn (0900 0767). U kunt hier 7 dagen per week, 24 uur per dag terecht voor een goed gesprek! Of bel het Sociaal Team 0525 63 83 33 of het Centrum voor Jeugd en Gezin 038 799 90 08.

Om een reactie te geven moet u ingelogd zijn op deze website.

Reacties mogelijk gemaakt door CComment' target='_blank'>CComment