al

Peter en Alida Bosma doen mee aan het 100-100-100 project. Ze houden daarover een blog bij. Dit keer deel 8.

Voor wie het is ontgaan, met het 100*100*100 project proberen 100 huishoudens om 100 dagen lang  100% (rest)afvalvrij te leven. Het lukt ons aardig om restafvalvrij te leven. We scheiden ons afval en proberen zo min mogelijk producten zonder plastic te kopen. De paasdagen en de dagen ervoor brachten veel afval met zich mee. Het was een komen en gaan van onze kinderen en kleinkind en zelfs de barbecue ging aan, vanwege het mooie weer. Om zonder restafval te leven moet je niet gaan barbecueën. Ondanks dat barbecueën mensen vrolijk maakt, veroorzaakt het veel afval en lege flessen. De flessen bracht ik naar de glasbak. Het was, zoals wel vaker, ook buiten de glasbak een vrolijke zooi. Allerlei soorten en maten glaswerk had zich rondom de container verzameld.

Menig glaswerk wat er stond, paste nooit en te nimmer door de opening, of je moest het eerste stuk slaan. Wat veel mensen niet weten is, dat wat niet door de gaten past, ook niet thuis hoort in de glasbak. Sterker nog, alle andere glassoorten dan eenmalig verpakkingsglas horen niet in de glasbak! Je moet het ook allemaal maar weten. Zo heeft vuurvast glas (zoals ovenschalen en kristal glas) een hoger smeltpunt en kan het ervoor zorgen dat het recyclingproces van het ‘juiste’ glas verstoord wordt. Ook bloemvazen en dergelijke kunnen het proces verstoren, dus breng ze liever naar de kringloopwinkel of gooi ze desnoods in de grijze container.

De opdracht voor deze week is: breng wat uit je huis naar de kringloop en gun het een tweede leven. Mijn man en ik riepen gelijk tegen elkaar “Dan breng ik jou naar de kringloop”, maar we zullen elkaar vast ook gelijk weer meenemen. Ons huis staat niet meer zo vol met overbodige spulletjes. Nadat alle kinderen uit huis waren, ben ik alles al eens kritisch door geweest en veel aan hun meegegeven. De postzegelverzameling staat er nog wel, die wilden ze niet hebben; “Iets voor oude mensen”, zeiden ze. En de laatste spulletjes heb ik onlangs aan mijn kleindochter meegegeven, die staat elk jaar met Koningsdag op de rommelmarkt.

Na nog eens kritisch in huis te hebben gekeken, hebben we toch nog wat gevonden. Nu hopen dat deze 40-jarige trol een tweede leven krijgt bij iemand anders. De bij een lidmaatschap gekregen stappenteller gaat ook weg, want zonder dat ding weet ik ook wel dat ik meer dan genoeg stappen maak op een dag. Nu nog hopen dat mijn kleindochter tijdens Koningsdag genoeg heeft verkocht, en niet straks weer met alle spulletjes terug komt.

Om een reactie te geven moet u ingelogd zijn op deze website.

Reacties mogelijk gemaakt door CComment' target='_blank'>CComment