Soms dan zit ik in de put
Komt het mij voor da'k niks meer nut
Erg onpersoonlijk deze tijd
De pest zoals men elkaar mijdt
Soms dan lijkt het compleet nacht
Het maakt niet uit, ook overdag
In mijn hoofd is het een puinhoop
Een gootsteen zonder overloop
Ook in ´t geloof vindt ik geen licht
De uitkomst is dit rot gedicht

© Roelof Rustenburg

Zomaar een doordeweekse dag, ik vat het plan op om even bij mijn dochter aan te gaan, eerst even een bloemetje kopen dan maar. Het is tenslotte al weer een redelijk tijdje geleden, dat ik er geweest ben. Zo gezegd zo gedaan, richting bloemist ik zoek een bosje rozen uit, vraag aan de verkoopster om er een leuk papiertje om te doen.

Lees meer >

Het leven is jachtig
En trekt van dag tot dag
Aan geest en zijn voorbij
Gaat op de loop zomaar
Met dingen uit je brein
Je houdt het niet in toom
Het hier en nu en het er zijn
Dus zeg maar het bestaan
Het is van dag tot dag
Niet meer dan een refrein!

Roelof Rustenburg

Elk jaar worden in het kader van de WorldPressPhoto prijzen uitgereikt. De bekroonde foto’s gaan heel vaak over levensbedreigende situaties als oorlogen, rampen, ziekten, milieuaantasting enzovoorts. Jaren geleden ging de winnende prijs naar de foto van een man vlak voor zijn executie. We zien dan een gezicht van een mens in doodsangst die weet dat hij binnen een paar seconden niet meer leeft. Regelmatig worden bij dergelijke foto’s kritisch de vinger gelegd: het is weinig ethisch om een medemens in zo’n extreem moment van zijn of haar leven ten toon te stellen. Privacy is dan nog maar een zwakke uitdrukking.

Lees meer >

Al met al een beetje een week met twee gezichten, het prachtige gezicht van de torenhoge mais,en het beangstigende gezicht van horden mensen op weg naar, spreekwoordelijk deze torenhoge mais. Een raar vergelijk of een mooie metafoor,u mag het zeggen. Aan de ene kant geeft de aarde een rijke beloning aan boeren en zij die het land bewerken in de vorm van rijke mais velden, wat op haar beurt weer goed is als voeding voor onze dieren, met liefde bewerkt en goed renderend in dit geval.

Lees meer >

Wij zijn niet van hier
En gaan morgen weer weg
Het is maar geleend‘De Liefsten’
En al de vele mooie dingen
Die dierbaar en vertrouwd
Ons dagelijks omringen
Ons onbetwistbaar eigendom
Zijn enkel de ’Herinneringen’

Roelof Rustenburg

Ik weet niet wat het was deze week maar Simon werd bepaald bij iets dat hem blijkbaar aan moest spreken, en als het al niet moest wat hem toch dermate aansprak dat hij er niet omheen kon, hij moest er gewoon wat over schrijven! Ook moet de lamp eerder aan, op weg naar de winter denkt Simon bij zichzelf. Soms heb je simpel geen andere keuze. Net of je erbij betrokken geweest bent zo voelt dat dan! Oktober 1944 de maand dat er zes mensen gefusilleerd werden in het “Engelse werk’ in Zwolle.

Lees meer >

In mijn hart rijst soms de vraag
Is het onrust wat mij plaagt
Waarom komt na zoveel jaren
Mijn gemoed niet tot bedaren?
Waarom grijp ik steeds terug
Op gevoelens van slechts onrust?
Waarom is de toekomst koud
Ben ik nog een kind, en oud?
In mijn hoofd is waar het knaagt
Louter ’bangheid’ wat mij plaagt!

©Roelof Rustenburg

De scholen zijn begonnen, en de meesten van ons zijn weer aan het werk. En nu zijn het de dagen van ‘waar zijn jullie geweest?’ En ‘was dat leuk?’ We wisselen uit wat we deden en wat we zagen. Veel verhalen gaan over wat ik maar noem van die sprokkeltripjes, kleine uitjes waarbij je wel ziet wat het zal brengen. Laatst hadden wij er ook zo een. ’s Morgens lekker uitvoerig ontbijten, en dan op de fiets met alleen een globale route. ‘We zien wel’ zeiden we, want niets moest. Deze column kent dan ook een variant van spanning die bekend is onder de naam ontspanning. Maar ook dat vraagt een beetje inspanning.

Lees meer >

Ik heb altijd al wel gedacht dat we afstammen van de aapjes. Het gedrag wat we met z’n allen aan de dag leggen is er het schoolvoorbeeld van, compleet met komma’s, aanhalingstekens, uitroeptekens, dubbele punten en wat er verder nog meer bij hoort. Wij, die dachten van een andere orde te zijn, ‘high class’ en‘outstanding’ en nu als homo sapiens ontmaskerd!

Lees meer >

Het weerbericht dat spreekt van Herfst

En ook de wind laat van zich horen

De regen klettert op mijn ramen

Het zwerk,dat oogt oneindig grijs

Augustus brengt mij van de wijs

In mijn herinnering slechts warmte

Aan zomers uit mijn kindertijd

Men zegt dat het klimaat veranderd

Vandaar die regen en die wind, maar

Het maakt niet uit wat Roelof vindt!

©Roelof Rustenburg.

Wij mensen hebben eigenaardige gewoonten, we zeggen goh wat zielig als iemand zegt dat het slecht gaat, en in ons hoofd gonst het potverdikke, wat ben ik blij dat het hem of haar allemaal overkomt en niet mij. Wij mensen zeggen vaak datgene wat anderen willen horen, maar niet echt wat we bedoelen. Wij mensen zitten zoals ze dat met een mooi woord noemen uitermate ‘complex’ in elkaar. En dan vinden ze het nog raar ook dat veel van onze mede lotgenoten met een variëteit aan complexen zitten.

Lees meer >

Een dicht of rijm moet al iets zijn
Niet te groot en niet te klein
Nog voor dat het is geboren
Al te veel eisen, dus al mis!
Men trekt het al een keurslijf aan
Maakt van de taal een grote klucht
Nog voordat het geworden is.
Een onbevangen‘geestesvrucht’
Het dicht of rijm is ongebonden
Een vrije vogel op haar vlucht!

Roelof Rustenburg.

Zomertijd mag dan wel eens komkommertijd worden genoemd, je wordt toch wel even stil van wat er allemaal kan gebeuren! Amper hebben we de laatste rogge die onze burgervader over ons uitstortte tijdens het oogstfeest bij het Boerderijmuseum van ons afgeschud, of nieuwe verwikkelingen dringen zich op. Afgelopen week werden er zomaar bomen gekapt in het winkelcentrum van Wezep. Er zijn voor zover ik weet geen bezwaren gekomen van de Algemene Bomen Organisatie, dus dan het moet dan wel een verantwoorde kap zijn. En het bevordert onze nachtrust dat er nu eindelijk iets moois lijkt te gaan gebeuren in het economische hart van deze woonkern. Nu ik dit schrijf staan hier en daar straten blank. Van predikant tot kinderen staat men langs de weg te genieten van dit bui(t)enkansje.

Lees meer >

Deze week overviel Simon iets melancholisch, iets beschouwends, iets van vroeger, namelijk dat hij zich afvroeg: wat bepaalt nu eigenlijk mijn gevoel. Het mais stond deze week zo hoog dat je niet meer naar links of naar rechts kon kijken. Waar je vroeger zo ver kon kijken als het oog reikte over het golvend gele koren doet het huidige groen van het mais hard aan.

Lees meer >