Het is welhaast niet van de lucht
En lijkt steeds meer in de mode
Zelfs wat gifgas schuwt men niet
Een huilend kind dat hoort erbij
Min of meer gewoon geworden
Dood verderf het stinkt niet meer
Broeders hoeders zijn we niet
Ook raken doet het ons niet meer
Niemand die er iets van zegt
En de wereld die... kijkt weg!

Roelof Rustenburg

Hoe ik er op kom? Op de Noord Oost Veluwe in de gemeente Oldebroek carnaval, da,s vloeken in de kerk toch? De vasten periode komt er weer aan voorafgaande daaraan dient er derhalve nog even flink te worden uitgepakt, de remmen los en let it be!

Lees meer >

Weet niet goed wat ik moet doen
Als ik steden leeg zie lopen
Turken schieten Koerden dood
En in steden hongersnood
Zie de onmacht van de mensen
Met vaak doodsangst in de ogen
Snakkend naar het vrije westen
Snap niet wat de mens bezield
Dat de angst zijn harte knevelt
En de haat zijn ziel... benevelt!

Roelof Rustenburg

We houden niet van medicijnen. Maar als het moet nemen we ze toch, je wilt immers beter worden of de kwaal bestrijden. Natuurlijk vertelt de voorschrijvende arts over het nut ervan en welke effecten ze moeten of kunnen hebben. En dan is er de bijsluiter. Deze papieren zijn in de loop der tijd steeds uitgebreider geworden, deels vanwege voortschrijdende ervaring met het middel, deels om arts of producerend bedrijf te vrijwaren van bepaalde klachten. Dat lijkt me verantwoord, want ook als gebruiker wil je toch wel weten wat er verder behalve de normaal beoogde werking nog kan gebeuren, En dan zijn we bij het interessante verschijnsel ‘bijwerkingen’. Ze kunnen er zijn, maar soms wacht je er vergeefs op.

Lees meer >

Net of het leven even stilstaat in Elburg op de Vischmarkt, een aantal kraaien lopen te scharrelen op de keitjes en kijken of er wellicht iets eetbaars te vinden is. Een paar eenzame wandelaars kruisen de markt, de steentjes ogen wat glimmend, nat dus. De muziektent staat er verlaten bij, tegen het omringende hek een paar éénzame fietsen.

Lees meer >

Mijn wereld staat wat op de kop
Het lijkt er komt geen einde aan
Met instagram en met whats app
Gaat jeugd en jonkheid nu tekeer
Ook facebook groeit gestadig door
Veel oude waarden gaan teloor
Het onderwijs moet op de schop
Verouderd met een kop er op
Ik word onzeker kijk ontdaan
Wat moet ik op mijn leeftijd aan?

Roelof Rustenburg

Tel uw zegeningen, tel ze één voor één, tel ze allen en vergeet er geen! In de verte hoor ik het klinken, mijn dochtertje zong het toen ze op kleuterschool in Oldebroek, die ‘Rakkersoord’ heette, zat. Ik realiseerde mij dat zomaar ineens, zij nam mij in gedachten mee terug naar het verleden, de tijd van blijheid van onschuld en ook die van blijde verwachting. De tijd ook van licht en van een eindeloze toekomst en vogels die zongen en schijnbaar onafzienbaar geluk!

Lees meer >

Elk jaar heeft een startmoment
Meestal ergens aan ’t begin
Als de dagen weer gaan lengen
Onverbiddelijk de lente volgt
Net als je denkt het is wat donker
Ik zie het even niet zo scherp
Is er dat stemmetje van binnen
Zie toch de dingen niet zo somber
Er komen mooie maanden aan
Er is genoeg om door...te gaan!

Roelof Rustenburg

Verhalen over verwachtingen zijn er rond elke jaarwisseling. Toch klinkt er deze keer ook een andere toon. Wij mensen willen graag ‘in control’ zijn, greep hebben op het leven nu, en liefst ook op dat in de toekomst. We streven naar maakbaarheid, en willen alles afdichten wat bedreigend is, en problemen uitsluiten. Dat lukt niet altijd. Van de wereldomvattende verwarring wordt je soms triest en troosteloos, onzeker, angstig. Voor je het weet worden die negatieve dingen leidend. Goede voornemens bij een nieuw jaar zoals stoppen met roken of meer bewegen, ze verzanden vaak, of blijken niet vol te houden. Vrede en harmonie in de samenleving zijn ook niet stabiel. Moeten we onze idealen opgeven?

Lees meer >

Ja hoe doe je dat en waarom doe je dat? Om dat je soms gewoon geen andere keuze hebt. Je wordt geringeloord door het leven soms wil je niet kijken en kun je bijna niet aan wat je ziet en wendt je. je hoofd af. Puur lijfsbehoud in dit geval figuurlijk, want het gaat immers om geestelijk sentiment!

Lees meer >

Verrekte januari maand
Geen vlees noch vis, geen
zon en ook geen ijs...grijs!
Met jouw loop ik altijd te
knokken, kale boomtoppen.
Het maakt mij depressief
Een beetje, of ik wil of niet!
Ook aan regen geen gebrek
Verrekte januari maand
wat moet ik met je...aan?

Roelof Rustenburg

Wat iets moois zou kunnen zijn een mens gegeven om niet, het geloof in een hiernamaals, brengt in het hier en nu te veel moord en doodslag, ellende en verdriet te weeg! Dat zou niet moeten kunnen volgens uw columnist, het aardse bestaan is te kort voor zo veel terreur en zoveel onwijsheid. Terwijl wij hier in het westen vrijheid van Godsdienst belijden en prediken, predikt men in andere delen van de wereld het tegenovergestelde,hoe dit mogelijk is, is op zijn minst een beschouwing waard.

Lees meer >

De oliebollen weer genoten?
De schrik van oud naar nieuw
doorstaan, het vuurwerk en
de sterretjes, te popelen om
door te gaan? Vertrouwen
in het nieuwe jaar? Zoals
dat heet van zessen klaar!
Een goede raad begin van
t’ jaar pas op t’ is glad, en
t’ oogt... wat donker allemaal!

Roelof Rustenburg

energie boost

Welkom! Mijn naam is Pierre Schoonhoven, ik ben wandelcoach en wil jullie een positief geluid laten horen. Deze keer gaat het positieve geluid over energieboosts. Zo in de donkere wintermaanden kunnen we allemaal af en toe wel wat energie gebruiken. Ik ga hier nu wat dieper op in. Ik leg uit wat energieboosts zijn, hoe je ze kunt inplannen en hoe je het toepast. Pak pen en papier en schrijf drie dingen op die jou energie geven en waar je echt blij van wordt. Echt Zorg ervoor dat het dingen zijn die binnen handbereik zijn. Het moeten boosts zijn die je dagelijks en zo goed als overal kan doen en bereiken. Heb je de energieboostst op papier? Hang ze op de koelkast, het prikbord of de spiegel.

Lees meer >

Als jochie las ik dit voor het eerst op een schutting in de Goudsbloemstraat in Zwolle. Ik zat daar op de Da Costaschool, later het Mozaïek genoemd, maar dat kwam niet door mijn vertrek. In de loop der tijd werd zulke schuttingtaal uitgebreid met ‘vleeswaren’, en nog later met politieke leuzen (‘Stem niks!’ enzo). Het verschijnsel graffiti stond toen nog in de kinderschoenen, en ik schrok ervan dat kinderen zoiets deden, zoiets durfden. Maar je snapte ook al gauw dat degene die het had geschreven het zelf als eerste gelezen had, en dus (ook) gek moest zijn. Het was humor van het soort ‘wat je zegt ben je zelf’. Of ‘schelden doet niet zeer, schoppen vele meer’, dit laatste zei je dan als jongetje wonend in de Eigenhaardstraat tegen vervelende jochies uit de Klaasboerstraat in datzelfde heerlijke Assendorp.

Lees meer >