geo

Het was mooi weer en ik had er weer voorzichtig zin in, ik was er weer aan toe even een stukje de benen strekken. Even wat ‘geweeste ongemakken’ van me afschudden terwijl de zon haar uiterste best deed om méé te werken. Auto geparkeerd en wat spullen in mijn zak gestopt waaronder mijn mobiele telefoon, je kunt immers nooit weten. Het is vier uur in de namiddag 16.00 uur heet dat officieel.

Lees meer >

leven

Trekt sporen, doet nadenken
Kost tranen, geeft vreugde
Doet dansen van blijdschap
Gaat door bergen en dalen
Vandaag zon, morgen regen
Bestaat uit slapen en waken
Ook uit herfst en uit zomer
En uit winter en voorjaar
Vooral waard om het even
Om dat leven ...te Leven!

Als uitvaartondernemer krijg ik vaak te horen dat ik zo’n zwaar en treurig werk heb. Graag neem ik u mee voor een kijkje achter de schermen, door mijn ervaringen met u te delen over hoe mooi en dankbaar dit prachtige beroep is.

Bent u de vader van Paulien?

Kitty en Anton zitten op zondagavond voor de tv als rond tien uur aan de deur wordt gebeld. Ze schrikken en Anton loopt naar de voordeur. Hij ziet twee voor hem onbekende gedaantes staan en opent de deur. Het zijn twee agenten die vragen ‘Bent u de vader van Paulien?’ Op zijn bevestigende antwoord vragen ze of ze binnen mogen komen.

Lees meer >

Zo in mei denk is het tijd voor een wandeling in de ‘Wet Lands’ langs de IJssel in de buurt van het dorp waar ooit de laatste visotter het loodje legde. Uit een soort gepaste trots vermengd met een stuk eerbied hebben de ‘Zalkers’ van toen een standbeeld opgericht in brons voor de otter in kwestie! Ze hebben blijkbaar spijt gekregen de robuuste inwoners van dit dorp aan de rivier voor het doodslaan van de laatste visotter aan de boorden van de IJssel. Van de dijk af vanuit Zwolle linksaf het dorp in, als je zo rijdt kun je hem niet missen.

Lees meer >

ierland2

Niet moeilijk daar voor uit te komen
Want met jouw schoonheid en mystiek
Als ook je pure, ruige romantiek
Jaag jij dat aan bij menig mens en meer
Gewoon zeg maar verloren fantasie!
Jij zet op scherp het pure leven
Waar velen meer en meer naar streven
Jij bent de achterkant van het gelijk
Dé reden van mijn Ierland reis!

Roelof Rustenburg

Het straatbeeld laat het steeds vaker zien: opa’s en oma’s die optrekken met hun kleinkinderen. De buurvrouw om de hoek wandelt achter de buggy met haar kleindochter erin. Buurvrouw een andere kant op voetbalt met haar kleinzoon. Op het station zie je verschillende opa’s die met kleindochter of -zoon naar de treinen gaan kijken. In mijn vriendenkring wordt een feestje georganiseerd waarvoor wordt gevraagd even te laten weten of je komt. In de reacties die daarop komen zijn er verschillende met als inhoud ‘we hebben oppasdag, maar tenminste één van ons probeert wel even te komen’. Grootouders die oppassen: een stille reserve, een verborgen legioen, en zilveren golf die enorm bijdraagt aan onze economie.

Lees meer >

Je komt bij de slijter of bij een plaatselijke supermarkt, en bent liefhebber van een glas wijn je wilt wat inslaan en dan gebeuren er twee dingen. Over het algemeen is de wijnvoorraad groter bij de slijter maar in diezelfde plaatselijke supermarkt weten ze ook van wanten Ook hier is het assortiment redelijk uitgebreid ook al staat Nederland nou niet speciaal bekend om zijn wijncultuur.

Lees meer >

dromen

Als Klaas Vaak me slapen laat
Droom ik vaak de mooiste dromen,
Droom ik dat een ander mens
Mijn juiste snaar heel even aanraakt,
Droom ik van een warme wereld
Met geen geweld en geen verdriet,
Droom ik van een land van licht
Met geen verdriet of pijn of oorlog.
Maar dat blijft een schone droom...
Je weet toch: dromen zijn bedrog!

Roelof Rustenburg

Als uitvaartondernemer krijg ik vaak te horen dat ik zo’n zwaar en treurig werk heb. Graag neem ik u mee voor een kijkje achter de schermen, door mijn ervaringen met u te delen over hoe mooi en dankbaar dit prachtige beroep is.

Een waardig afscheid…

Mevrouw Pieters is overleden in de leeftijd van 84 jaar. Een eenzame vrouw die de laatste jaren van haar leven in een zorginstelling woont. Haar oudere en enige zus overlijdt op zes jarige leeftijd door een tragisch ongeval. Haar ouders zijn nooit over dit verlies heen gekomen. Ze groeit als enige dochter op bij haar ouders.

Lees meer >

Beste lezers, deze week een huis ,tuin en keuken column dan maar, een verhaal wat een ieder van ons zou kunnen overkomen, nee niet allemaal zover wil ik niet gaan. Ik heb net als zoveel stervelingen ook een paar hobby’s , zoals dingen die je graag doet ook wel genoemd worden. Maar zoals het met alle dingen in het leven gesteld is brengt dit op zijn tijd ook ‘gedoe’ met zich mee. Hoe meer apparatuur en gereedschappen hoe groter ook de kans, dat ze enig moment zeggen doe het zelf maar ik ben er even klaar mee!

Lees meer >

blogging1

Een gedichtje groot of klein
Kan heel vaak een glimlach zijn
In een bundel of een blad
Als een gids op ’t Levenspad
Net zoals een sneeuwvlok valt
Dwarrelend naar moeder aarde
Met als boodschap het is winter
Buiten is het koud en guur
Zo bepalen dus gedichtjes
Het wereldbeeld van uur tot uur!

©Roelof Rustenburg

Je moet wel van een andere planeet komen als het je ontgaat. Ik bedoel de extreem brede aandacht voor het uiterlijk van onze vrouwelijke tegenvoeter. Drogisterijen, beautyfarms (wat een denegrerend woord), fabrikanten van schoonheidsmiddelen (iets anders dan schoonmaakmiddelen), schoonheidsgoeroes en ga maar door peperen de vrouwen in: je kunt er beter uit zien, maar dan moet je er wel wat aan doen. Succes is verzekerd als je middel Q gebruikt, en je boft want toevallig verkoopt mijn winkel dat. Om maar meteen een mogelijk misverstand de kop in te drukken: ik waardeer het als de andere sekse er verzorgd uitziet. Terwijl ik toch geen damesbladen lees of rubrieken over de cosmetische kant van het vrouw-zijn. En ik ben ook voorzichtig nu in toenemende mate mannen zich beschilderen, betatoeëren of op andere manier opleuken of toetakelen.

Lees meer >

blogging1

Als ik naar de radio luister of televisie kijk, of de krant open sla, komt het allemaal weer over me heen. De gezondheidszorg wordt onbetaalbaar en de westerse maatschappij individualiseert meer en meer. Het wij-gevoel is er alleen nog maar bij massale sportevenementen en in kerken en kroegen aanwezig, daarbuiten is het op een haar na gedaan met het wij-gevoel. Men noemt het ook wel verkilling, de uitkomst van een aantal factoren en een direct gevolg van wat wij welvaart plegen te noemen.

Lees meer >

Columns schrijven

Beladen met de zorg voor morgen
Beladen met het niet weten
Beladen met onzekerheden
Een rugzak vol met flauwekul
Die draag je ook nog mee
En je verzamelt elke dag
Nog meer last op je schouders
Omdat je denkt aan hem of haar
Je eigen zorg ach laat die maar
Je klaagt niet gaat door met je werk
Want jij bent immers “IJzersterk”

Als uitvaartondernemer krijg ik vaak te horen dat ik zo’n zwaar en treurig werk heb. Graag neem ik u mee voor een kijkje achter de schermen, door mijn ervaringen met u te delen over hoe mooi en dankbaar dit prachtige beroep is.

Waar is mijn mama nou…?

Ik heb een afspraak met Anneke, een jonge vrouw van 35 jaar. Zij is ernstig ziek en haar levenseinde wordt op korte termijn verwacht. Ze wil haar man helpen door alvast haar uitvaartwensen met me te bespreken. Anneke vindt het moeilijk om de waarheid van haar naderende einde onder ogen te zien. Het is een niet te verdragen gedachte dat ze haar man Gerrit en zoontje Chris van vier jaar moet loslaten.

Lees meer >