Kunst: een woord dat hele verschillende reacties oproept. Natuurlijk zijn er mensen die er 'helemaal niks mee hebben', maar gelukkig hebben de meesten dat wel. Alleen denken ze dan bepaald niet aan hetzelfde. Want er is zoveel: schilder- en beeldhouwkunst, literaire kunst, toneel, decoratiewerk, fotografie, landschapskunst, huisvlijt, enzovoorts. Dit rijtje wordt steeds specifieker, en misschien ook exclusiever. Want wat versta je dan nog onder kunst? Muziek zullen velen er nog wel onder plaatsen, maar hoe zit het met sport? Met industriële vormgeving? De vraag wat kunst eigenlijk is krijgt geen gemakkelijk antwoord. Waar ligt de grens? Dus ja: wat is kunst?

Lees meer >

Gevoelens: ze horen bij ons mensen als licht bij de zon. Warmte, afkeer, tevredenheid, wrevel, opgeluchtheid, schuld. En schaamte. De meesten van ons zullen zich de uitroep in de kop van deze column wel herinneren uit de mond van hun moeder. Je deed iets stoms, en ze riep je tot de orde. Geen leuk onderwerp, dus zullen nu alleen de taaie rakkers m/v doorlezen. Is schamen een taboe? Het is wel onaangenaam als er iets vervelends over jezelf bekend dreigt te worden. Iets waarmee anderen je zouden kunnen plagen, of verwijten maken, of minachten. In de zin van: heb jij dat gedaan? Heb jij dat gezegd? Veel mensen – ik hoor daar bij – kunnen zich natuurlijk uit hun jeugd of verleden iets voor de geest halen waaraan je liever niet wordt herinnerd. Je krijgt er een kleur van en verdringt het.

Lees meer >

Het is dan toch gelukt: er is een nieuw college geïnstalleerd. Voor velen verrassend hoe de partijen, alledrie met weer meer stemmen uit de verkiezingen gekomen, elkaar hebben gevonden. En zich daarover uiten met warme woorden als 'we konden open met elkaar spreken', 'geen verborgen agenda's', 'we hebben vertrouwen in elkaar, we willen er samen tegenaan'. Men staat voor een respectvolle omgang, merkbaar in goede persoonlijke omgangsvormen en bejegening. Men wil in stellingnames het belang van en de omgang met de minderheid meewegen, met respect voor elkaars standpunten. Het was niet altijd zo, maar niettemin: hulde!

Lees meer >

De aanslag op de Twin Towers in New York op 11 september 2001 wordt wel beschouwd als een van de grootste terreurdaden uit de geschiedenis. Ze werd als een oorlogsverklaring gezien, en Amerika reageerde navenant. In Afghanistan werd de jacht geopend op Osama bin Laden, die werd gezien als eindverantwoordelijke voor de aanslagen. Inmiddels zijn de (voornamelijk) Amerikaanse legereenheden er weer vertrokken. Maar wat wisten we van dat land voordat de zoektocht naar Osama bin Laden begon? In 1963 schreef James A. Michener er een roman over: 'De Karavaan'. Het verhaal speelt in 1946, de situatie na de Tweede Wereldoorlog. De Amerikaanse kapitein Mark Miller krijgt de opdracht om een Amerikaans meisje op te sporen. Zij heeft het ouderlijk huis verlaten, is met een Afghaan getrouwd, naar Afghanistan gegaan en vervolgens van de aardbodem verdwenen.

Lees meer >

Ja, we weten veel. Heel erg veel zelfs. De media vertellen ons elke 5 minuten of vaker wat er overal op aarde gebeurt. Nieuws is een bron van kennis. En die kennis groeit met de minuut. Wetenschappers ontdekken van alles, tot de meest onnozele dingen toe. Ook weten we dat we technisch gezien de honger in de wereld zouden kunnen oplossen. Maar ja, dat kost ons wel wat. En dat is een gevoelig punt, want dat zou dan in mindering komen op ons eigen comfort. Niet voor niets lopen er discussies of hele dure medische behandelingen en apparatuur nog wel verantwoord zijn voor maar een paar of zelfs één persoon. Het koopman-dominee-dilemma speelt overal een rol.

Lees meer >

Nu ik eraan terugdenk kan ik het nog niet geloven. Met de trein naar Amsterdam gekomen laat ik het Centraal Station achter me. Ik loop op het Rokin als ik naast me ineens twee potige mannen zie lopen. Ik kijk naar achter en zie er nog twee. Donderblauwe pakken. Ik schiet in de lach, want ik voel me net een figurant in een gangsterfilm. Maar bij mijn blik naar rechts verschiet ik van kleur: ik kijk koning Willem-Alexander recht in zijn gezicht.

Lees meer >

De krant lezend stuitte ik een poosje geleden op een artikel met als kop "Opleiding verplicht voor inzamelaars van oud papier". Huh? dacht ik, maar las ook de eerste zin: "Vrijwilligers die in Maastricht het oud papier inzamelen mogen dit vanaf 1 januari niet meer doen. Reden: ze hebben geen opleiding gehad. Oudpapierinzamelaars moeten op training". Ook een columnist moet eerlijk zijn, dus biecht ik het maar op: mijn eerste reactie was 'het moet niet gekker worden! Papier inzamelen kan toch iedereen? Wat een onzin!'

Lees meer >

Op doorreis zie je het weer: "Manufacturen", op de gevel van een huis in Hattemerbroek, vroeger ooit een winkel. Het heeft niets te maken met Manyfacturen of teveel ontvangen rekeningen. Maar vroeger was het chiquer om handwerken (want dat betekent het) zo te noemen. Net als comestibles (levensmiddelen) of galanterieën (elegante sjaaltjes, handschoenen e.d.), chocolaterieën, corsetterieën, bijouterieën, infanterieën, maar dat is weer wat anders.

Lees meer >

Onlangs las ik een recensie van een film over de donkere kanten van de stad Barcelona. De titel: Biutiful. De schrijver gaf een knappe analyse over wat er in deze film gebeurt. Journalistiek ook erg goed geschreven. Wie er ooit kwam proeft weer helemaal de sfeer: de Ramblas, de Sagrada Familia, de tapasrestaurantjes, de historische kerken, de fleurige terrassen met de zonnige muziek, en overal de aanraking door Gaudi. De film is echter een trieste geschiedenis die speelt in de donkere kanten van de stad.

Lees meer >