Zomertijd mag dan wel eens komkommertijd worden genoemd, je wordt toch wel even stil van wat er allemaal kan gebeuren! Amper hebben we de laatste rogge die onze burgervader over ons uitstortte tijdens het oogstfeest bij het Boerderijmuseum van ons afgeschud, of nieuwe verwikkelingen dringen zich op. Afgelopen week werden er zomaar bomen gekapt in het winkelcentrum van Wezep. Er zijn voor zover ik weet geen bezwaren gekomen van de Algemene Bomen Organisatie, dus dan het moet dan wel een verantwoorde kap zijn. En het bevordert onze nachtrust dat er nu eindelijk iets moois lijkt te gaan gebeuren in het economische hart van deze woonkern. Nu ik dit schrijf staan hier en daar straten blank. Van predikant tot kinderen staat men langs de weg te genieten van dit bui(t)enkansje.

Lees meer >

Zomer. Het woord roept een sfeer op van luchtigheid, vluchtigheid, lichtheid, onbekommerdheid. Luchtigheid vertaalt zich ’s zomers onder ander in schaarse kleding. Shorts, zwemkleding, slippers, topjes, lage hemden. Loomte en luiheid vragen als vanzelf om een andere verpakking van ons lijf. Niet iedereen heeft daar slag van, en er valt dan ook veel te genieten. ‘Wie lacht niet die de mens beziet’ schreef ooit Vondel al, hoewel sommigen beweren dat het een uitspraak van Cats is. Je moet wel weer voorzichtig zijn bij zulke uitspraken, want een Franse filosoof wees er ooit op dat ‘De ene helft van de mensheid lacht op kosten van de ander’.

Lees meer >

Volop in het nieuws: apothekers worden bedreigd. Wat is er aan de hand? Ze moeten op hun nota sinds kort het bedrag specificeren voor het advies dat ze geven als u en ik onze medicijnen halen. Ik heb daar best begrip voor. Farmacie is een van de zwaarste studies, en als je dan uiteindelijk in het vak stapt wil je als apotheker ook een net salaris hebben. Want van de verstrekte medicijnen gaat het grootste deel naar de fabrikant. Waarom zou hun advies dus gratis moeten zijn? Maar sinds deze beroepsgroep wettelijk verplicht is om zijn advies te vermelden op de nota ontstaan er problemen. Want een advies kost 6 euro, en dat schiet sommige mensen in het verkeerde keelgat.

Lees meer >

De zomer is aangebroken. We organiseren vakantieactiviteiten voor kinderen, braderieën, beachvolleybaltournooien, motortoertochten. We fietsen bergen op voor goede doelen. Of we zoeken verkoeling in opblaasbadjes in onze tuinen. We luieren voor de tent op onze camping. We pakken een biertje of geven de kinderen geld voor nog een extra ijsje. We zetten de barbecue op samen met de buren. Heerlijk. Wat een voorrechten. Dat gun je alle mensen, waar ook ter wereld. Maar zo paradijselijk is die wereld niet.

Lees meer >

Overal waar je komt zijn er mensen. Ze vormen je omgeving, net zoals jij hun omgeving vormt. In een winkel, de trein, het zwembad, het terras, het museum of de showroom van de groothandel in punaises. Ze vertonen gedrag, of maken geluid. Onontkoombaar. Soms maken ze je ongevraagd deelgenoot van hun sociale problemen. Zoals een poos geleden toen ik achter mij in de trein een tiener een telefoongesprek hoorde voeren met haar vriendin. “Ik wil graag de nieuwe Playstation, maar ma wil me die niet geven, ze zegt dat ze dat na de scheiding niet kan betalen. Ik vraag het zondag wel aan m’n pa. Een beetje voorzichtig, want als hij kwaad wordt mag ik volgende maand niet met hem en z’n nieuwe vriendin mee naar Las Palmas”. De hele coupé kan het volgen.

Lees meer >

Onlangs werd in een uitzending van Radar kritisch teruggeblikt op de invoering van de euro. Kritiekpunt van allerlei deskundigen was de wankele motivatie tot de invoering. Er was geen stevige gedeelde visie op de toekomst van Europa. Het was eerder idealisme. En wishful thinking: de hoop dat ook zwakkere landen zich door de komst van de euro sterker zouden kunnen ontwikkelen. Dat is maar voor een deel uitgekomen. Geert Mak wees erop dat de roze feestsfeer niet steunde op een hecht fundament. Het gedoe rond Griekenland lijkt hem gelijk te geven. Het verschijnsel dat landen, staten en werelddelen naar een goede manier van met elkaar omgaan zoeken is overigens eeuwenoud.

Lees meer >

Isala in Zwolle is een ultramodern ziekenhuis. Dat zie je al aan de architectuur, het gebouw van buiten en van binnen. Maar ook intern is er sprake van een behoorlijk geoliede organisatie. Sinds een aantal maanden heb ik daar van binnenuit kennis mee gemaakt. De manier waarop je naar je afspraak wordt geleid via een digitale paal, en waarbij je zelfs kunt aangeven of je een sms-je wilt als je ergens aan de beurt bent. Met overal gastvrouwen en –heren die de weg wijzen, en je zonodig zelfs met een soort golfbaankarretje verplaatsen. Ik was er voor een operatie, en kan niet anders zeggen dan dat de begeleiding, behandeling en patientvriendelijkheid erg goed was. In deze column een paar leuke momenten.

Lees meer >

Er zijn dingen in het leven die er gewoon moeten zijn maar waar je eigenlijk nooit op let. Je gaat ervan uit dat het goed geregeld is, daar vertrouw je ook op. Er zijn massa’s voorbeelden van te geven, maar ik beperk me deze keer tot de weg waarover wij gaan. Letterlijk hebben we het dan over klinkers, keien, betonplaten, tegels, asfalt enzovoorts. Een stratenmaker als expert zal daarbinnen allerlei varianten kunnen noemen. Wie praat er nu over de straattegels die hij of zij die dag benutte om op de plaats van bestemming te komen? Natuurlijk wel als er stenen losliggen, of wanneer je een duikeling maakt over een opstaand randje. Dan zijn we snel verontwaardigd, en stellen bij schade soms meteen de overheid juridisch aansprakelijk.

Lees meer >

Wij mensen wachten niet graag. Vooral niet op een ander. We worden ongeduldig als de klant voor ons bij de kassa treuzelt. Of als de verkoopster maar doorkletst met een klant terwijl je alleen maar een halfje bruin nodig hebt. Wachten in een restaurant, bij de kassa voor Walibi, bij de Belastingtelefoon, we doen het niet graag. Als ik deskundigen mag geloven wachten we in ons hele leven zo’n 15000 uur. Alle Duitsers samen staan 4,7 miljard uur per jaar in de file. In Engeland wacht een man gemiddeld 2 jaar van zijn leven op zijn vrouw, b.v. als ze kleding past e.d. Maar ik weet zeker dat veel vrouwen op hun man moeten wachten bij de gebitsreiniging, het poetsen van de brilleglazen en nog veel meer. Hoewel ik natuurlijk geen deskundige ben. Hoe zouden die mensen eigenlijk heten: Passievologen? Wachttremisten? Geen idee. Maar ik wil het nu over wachtkamers hebben.

Lees meer >

As Paoske en Pinkster op ain dag valt, din jeuken hom de koezen nait meer. Dit onvervalste Gronings komt uit het lied Grunnegers veur beginners van Ede Staal. De overleden bard geeft zo een mooie toepassing aan een bekend gezegde. We bedoelen er iets onmogelijks mee, iets dat nooit gebeurt. Pasen is het feest waarin we de kruisiging en opstanding van Jezus herdenken, en valt - afhankelijk van de maanstand - in maart of april. Pinksteren is het feest waarop de uitstorting van de Heilige Geest wordt gevierd, en valt vijftig dagen ná Pasen. “Het is dus uitgesloten dat beide feesten op één dag vallen en in het verlengde daarvan betekent de uitdrukking 'nooit'." (Aldus het Groot Uitdrukkingenwoordenboek van Van Dale, 2006).

Lees meer >

Of, zoals wij zeggen, ‘in voor- en tegenspoed’. Je denkt dan aan de momenten waarop deze woorden vaak worden gebruikt, namelijk bij een huwelijksbevestiging. Als je in Nederland voor de wet trouwt hoef je dat niet meer te beloven. Maar je begint toch wel met dat beeld voor ogen, en in kerkelijke huwelijksbevestigingen is het nog steeds gebruik. Je zegt dan dat je elkaar trouw wilt blijven, niet alleen als het goed gaat, maar ook als het mocht tegenvallen. Niet alleen als alles mooi en gezond is of het je voor de wind gaat, maar ook als er tegenslagen komen of de room eraf is. Als je ontslagen wordt, de opvoeding van je kinderen niet ideaal verloopt, of je wellicht ziek wordt of erger. Het kan aan mij liggen, maar als ik in kerk of op TV de Engelse woorden hoor dan klinken die alsof ze meer diepgang hebben, meer ernst ook dan wanneer we het over voor- en tegenspoed hebben.

Lees meer >

Soms denk ik dat ik de enige ben die me zorgen maak. Zo ben ik op 9 februari uit voorzorg de hele dag binnengebleven. Maar op die dag, en ook erna, heb ik niets gemerkt van onrust bij anderen. U vraagt waarom? Waarover het gaat? Het is al zorgelijk dat u dat niet eens weet! Want op die datum vond er een proef plaats met zelfrijdende vrachtwagens. De onbemande truck is in aantocht, notabene! Over vijf jaar kan hij al definitief de weg op, zo las ik. Ze rijden dan volledig automatisch over onze snelwegen, en deels op de provinciale wegen. Ja, er wordt geruststellend bij gezegd dat zo’n onbemande truck altijd achter een wel bemande truck rijdt, maar hoe lang nog? En wie stopt zo’n truck als hij rijdt? Het hek is zomaar van de dam!

Lees meer >

Italië is in onze ogen toch altijd nog een apart land binnen Europa. Het speelde in de geschiedenis niet altijd een sterke rol. Maar dit is van meer landen te zeggen. Bij Italië denk je dan al gauw aan het bestaan van de mafia met aanverwante corruptie en criminaliteit. En aan de rommelige politieke verhoudingen en kabinetsformaties. En aan de invloed van dubieuze figuren als bijvoorbeeld Berlusconi. Toch waarderen velen van ons het land als vakantieland. Maar in mijn ogen heeft het land zich nog nooit zo van z’n goede kant laten zien als juist in deze tijd. Dan denk ik niet aan hun forse aanpak van de Feijenoord-hooligans, overigens terecht. Het land doet iets anders, iets wat wij niet doen.

Lees meer >

In overlijdensadvertenties staat soms het tegenovergestelde: “liever geen bloemen”. Nabestaanden ervaren bij het sterven machteloosheid, het niet kunnen vasthouden van het leven, de broosheid ervan. Dat willen zij dan niet verdringen, niet mooier maken dan het is. Voor sommige orthodoxe christenen past dat ook niet in hun cultuur van soberheid. Bij voorbaat te respecteren lijkt me. Maar advertenties worden vaak opgesteld in een dieptepunt van de gemoedsstemming. Dat is niet altijd het goede moment om afgewogen keuzen te maken. Men is verdrietig, verslagen, ontgoocheld of gedesillusioneerd over wat hen als nabestaanden overkomt. Voeg daarbij de tijdsdruk: in een paar uren en dagen moet er van alles worden geregeld. Soms kiest men dan voor een ‘veilige’ tekst, of kopieert dan maar woorden die anderen in die week gebruikten. Vandaar ook het vaak gegeven advies om hierover al veel eerder een beeld te vormen.

Lees meer >

Het duurt even voor het doordringt. Maar als je erover nadenkt klopt het wel. Ik bedoel het thema “Met zingen is de liefde begonnen” van de poëzieweek waar we nu middenin zitten. Met zingen begint het soms. Zeker in liedjes over een liefde die onbereikbaar is. Wat is daar veel over geschreven en gecomponeerd! Een bekende stelling is dat de beste kunst ontstaat uit een beknelde geest. Dat je moet lijden aan iets (‘weltschmerz’) voordat je tot een goed gedicht, verhaal, schilderij of lied komt. Maar ik denk dat het zonder dat evengoed mogelijk is. Vervang dan ‘smart’ voor ‘emotie’ in welke vorm ook.

Lees meer >