Als je een krant of tijdschrift leest dan vlieg je waarschijnlijk net als ik even over de pagina’s. Maar je blijft alleen haken of leest alleen verder als een kop boven een artikel je interesse wekt, je prikkelt, of nieuwsgierig maakt. Journalisten en andere schrijvers weten dat en proberen hun koppen zo pakkend mogelijk te maken. Maar vaak dekt de kop niet helemaal of helemaal niet de inhoud. Bij ‘Iedereen houdt van Maxima’ zullen velen die sympathie ook werkelijk delen. Soms is het (bijna) waar, zoals bij ‘Thailand rouwt’. Maar bij ’Kampen houdt zijn dochters binnen’ ging het vooral om ouders die in de buurt woonden waar het meisje woont dat werd aangerand. ‘Wezep trouwt’, ‘Heel Holland bakt’, of ‘Holland zingt Hazes’ zijn gelukkig niet waar. En dat bij ‘Pindakaas, wie is er niet groot mee geworden?’ er een commercieel belang meekomt snappen de meeste mensen wel.

Lees meer >

whatsapp

Appen, steeds meer mensen doen het, gebruiken ze. Reuze gemakkelijk. Korte berichtjes sturen. Of in plaats van met je vragen te gaan surfen op het internet klik je op de app en je krijgt je buienrader, facebook, locourant, je foto’s, verkeersinformatie, bijbel, youtube, je bank, je muziek, je favoriete spelletje of je aandelenpakket (niet bij mij hoor), klompenpad enzovoorts. Zelfs telefoneren is nog mogelijk. Als je in de keuken koffie nodig hebt kijk je niet in het potje waar ‘suiker’ op staat. Ook een app is een soort etiket, maar die gaat verder door je te verbinden met een programmaatje met vaak weer vervolgkeuzen. Soms heel zinvol, soms alleen leuk, soms van twijfelachtige waarde, of volkomen onzinnig. Je kunt ook genept worden. Of teleurgesteld. Bijvoorbeeld als je bij de Afvalapp leest dat jouw gemeente nog niet in het systeem zit. Terwijl je zo graag op tijd je troep aan de straat wilt zetten.

Lees meer >

download

Het lijkt haast voorbij, het buitenleven en het bezoek aan een terrasje. Daar valt veel te zien. Neem een gemiddeld terras op pak-em-beet een vrijdagmorgen. Je herkent al snel de moeder met de dochter die samen kleren kochten en nu aan koffie met gebak toe zijn. Of die drie vriendinnen die al vroeg witte wijn bestellen. Of de uitgelaten groep jongeren, waarvan bijna ieder individu zich gedraagt zoals hij of zij dat in het uppie nooit zou doen, maar nu wel, onder invloed van en gestimuleerd door de groep. Soms kijk je naar jezelf op die leeftijd. Kijken vanaf een terras is glimlachen, genieten, smikkelen, je soms ergeren, analyseren, en kijken naar de andere kijkers. Het leven is veelkeurig.

Lees meer >

Handreiking

Je kunt er zomaar aan voorbijleven. Eenzaamheid, depressie, stil verdriet. Typisch iets waar je niet vrolijk van wordt als je het tegenkomt. Het roept iets op van triestheid, moeizaamheid, passiviteit, uitzichtloosheid. En wie ermee wordt geconfronteerd, in het gezin, de relaties, de buurt, voelt zich ook als omstander vaak machteloos. Wat goed daarom dat deze week tot ‘Week van de eenzaamheid’ is uitgeroepen. Om er eens goed bij stil te staan. Bij wat het is, hoe mensen zich daaronder voelen. En zeker ook of je er wat aan kunt doen, en zo ja: wat. Niet zelden is eenzaamheid een belangrijke oorzaak voor het in een depressie raken. Hoewel het dus om wezenlijk verschillende toestanden gaat hebben ze soms met elkaar te maken.

Lees meer >

english

‘Ken je Engels? Jazeker, dat is een poelier in Zwolle’ was een oud en een beetje versleten grapje van mijn vader. De Engelse taal werd toen bepaald nog niet door iedereen gesproken, maar poelier Engels kenden de Zwollenaren wel. Vandaag zijn er nog maar weinig mensen die geen Engels verstaan of spreken. We zijn een klein land, en hebben dus veel buitenland. Amper per auto of trein afgereisd of je hoort al andere talen en tongvallen om je heen. Leerlingen op onze scholen krijgen vaak Engels, Frans en Duits mee. Britse scholieren kiezen soms als tweede taal Frans, maar ook Spaans is geliefd. Velen van ons die wel eens in Engeland of Amerika komen kennen het compliment dat die Nederlanders zo goed Engels spreken. Engels is een wereldtaal, bevorderd door handel, films en tv-programma’s, teksten op producten, en zeker ook door muziek.

Lees meer >

Tarwe NBMGarf, een oud woord voor schoof. Graan dat in schoven wordt gebundeld. Ik herinner het me uit mijn lagere schooltijd. Je zag die schoven zoals nu nog op de schilderijen van Jan van Vuuren. We zongen een psalm waarin de regel “dan zal het land zijn volle garven biên” (biên als samentrekking van bieden). Die typering stond symbool voor een tijd waarin het volk na een periode van verdrukking uit Gods hand weer welvaart mocht verwachten. Ik moet aan die term ‘volle garven’ altijd denken als ik de akkers vol van mais zie. Een snelgroeiend krachtig gewas. In no time kun je er niet meer overheen kijken. Het roept bij mij een beeld op van voorspoed, van groei, en van vrede.

Lees meer >

Net nu de vakantie op gang is gekomen worden we geconfronteerd met een nieuw probleem, een gevaar zelfs. En eerlijk gezegd verbaas je je erover dat zoveel mensen het toch aandurven het land uit te gaan terwijl hun bestaan van binnenuit wordt bedreigd. Net als het smeltwater uit de Ardennen, komt ook dit gevaar ons land binnen via de provincie Limburg. Maar het stoot door naar het noorden. In een razendsnelle opmars kiest een categorie bewoners die sinds 1992 (opnieuw) is binnengekomen een plek om zich te vestigen in onze leefomgeving. Strategische plekken worden in bezit genomen, waarbij particuliere eigendommen worden beschadigd, ze schrikken er zelfs niet voor terug om zich tegoed te doen aan gewassen die nog niet eens geoogst werden. Toch zijn er ook landgenoten die het voor hen opnemen. Hoe kon het zover komen? En vooral: hoe bieden we het hoofd aan dit nieuwe probleem?

Lees meer >

Het is waar, bij of boven de rokerige bak met kolen die we barbecue noemen staan bijna altijd mannen. Vrouwen niet of veel minder. We nemen dat meestal aan als een gegeven, zoals het ook de man is die hartje winter in de bittere kou, met een strak gezicht waar een groot verantwoordelijkheidsbesef van afstraalt, even naar het schuurtje loopt om nog wat hout voor de open haard te halen. En terwijl kindergezichtjes door de beslagen ruiten angstig naar buiten kijken of dat vader wel lukt, warmt moeder intussen de chocola op het fornuis, en kijkt ze op de klok of de rookworst al uit de pan kan. Maar is deze rolverdeling en bijhorend gedrag wel zo vanzelfsprekend?

Lees meer >

Over de aanhouding van Typhoon is alles al gezegd. De orkaan aan reacties - passend bij zo’n naam - is geluwd, het onderwerp is allang weggedrukt door nieuwe nieuwigheden. De fout van de betrokken politiemensen werd door henzelf ontdekt en gecorrigeerd. Typhoon heeft ook goed en wijs gehandeld. Hij is zelfs ‘ingelijfd’ in de strijd tegen discriminatie en vooroordelen. Misschien wel goed dat onze politiemensen worden bijgeschoold. Zodat ze weten welke landgenoten of winnaars van idols en andere talentenjachten mogen rondrijden in een dure auto zonder dat dat verdacht is. Dat geldt dan natuurlijk voor zowel blanke en blonde landgenoten als gebruinde. Alleen het onderscheid tussen gewone en ongewone patsers moet scherp blijven. Maar er knaagt iets.

Lees meer >

Het was maar een klein berichtje in het achtuurjournaal. Zomaar even tussendoor: de ellendige aanslagen in Brussel en het vliegveld Zaventhem hebben een onverwacht positief bijeffect. Want als gevolg van de verhoogde paraatheid en bewaking is de grote en kleine criminaliteit en het vandalisme spectaculair gedaald. Logisch, ja. Maar tegelijk betekent dit dat ook zonder terroristische ellende het veel veiliger kan in de samenleving. Voor zover ik weet is daarbij in de media nauwelijks stilgestaan. Het kost natuurlijk ook geld. In Brussel werd trouwens ook een speciaal instituut ingericht om overwerkte agenten op te vangen, als gevolg van de extra inzet en de lange diensten. Dat is een andere prijs die je als samenleving betaalt.

Lees meer >

Vragen over de risico’s van een oorlog worden door jonge mensen vaak heel anders beleefd dan door ouderen. Bij mijn ouders kende ik die zorg wel, vooral ook omdat zij kind waren tijdens de Eerste Wereldoorlog, en de Tweede aan den lijve hebben ondervonden. Jonge mensen hebben soms bij de laatstgenoemde wereldconflicten gevoelens die ouderen hebben bij de Tachtigjarige Oorlog: dat is lang geleden, en gelukkig hebben we het hier nu goed. De overheersende wens na de overwinning op Nazi-Duitsland was dan ook ‘dit nooit weer’. Maar u en ik weten welke lange reeks wereld- en regionale branden toch is gevolgd. Wie een wereldkaart pakt en een kruis zet in landen of werelddelen waar het fout gaat houdt weinig ‘blanke’ vlekken over.

Lees meer >

Het straatbeeld laat het steeds vaker zien: opa’s en oma’s die optrekken met hun kleinkinderen. De buurvrouw om de hoek wandelt achter de buggy met haar kleindochter erin. Buurvrouw een andere kant op voetbalt met haar kleinzoon. Op het station zie je verschillende opa’s die met kleindochter of -zoon naar de treinen gaan kijken. In mijn vriendenkring wordt een feestje georganiseerd waarvoor wordt gevraagd even te laten weten of je komt. In de reacties die daarop komen zijn er verschillende met als inhoud ‘we hebben oppasdag, maar tenminste één van ons probeert wel even te komen’. Grootouders die oppassen: een stille reserve, een verborgen legioen, en zilveren golf die enorm bijdraagt aan onze economie.

Lees meer >

Je moet wel van een andere planeet komen als het je ontgaat. Ik bedoel de extreem brede aandacht voor het uiterlijk van onze vrouwelijke tegenvoeter. Drogisterijen, beautyfarms (wat een denegrerend woord), fabrikanten van schoonheidsmiddelen (iets anders dan schoonmaakmiddelen), schoonheidsgoeroes en ga maar door peperen de vrouwen in: je kunt er beter uit zien, maar dan moet je er wel wat aan doen. Succes is verzekerd als je middel Q gebruikt, en je boft want toevallig verkoopt mijn winkel dat. Om maar meteen een mogelijk misverstand de kop in te drukken: ik waardeer het als de andere sekse er verzorgd uitziet. Terwijl ik toch geen damesbladen lees of rubrieken over de cosmetische kant van het vrouw-zijn. En ik ben ook voorzichtig nu in toenemende mate mannen zich beschilderen, betatoeëren of op andere manier opleuken of toetakelen.

Lees meer >

Kort geleden kwam de bedreiging van raadsleden en leden van colleges van b en w. weer eens in het nieuws. Onderzoek liet een verdubbeling van het aantal incidenten zien. Vaak speelt het in grote steden meer dan elders. En zeker specifieke onderwerpen als met name de komst van asielzoekerscentra, of knelpunten in de zorg e.d. hebben er invloed op. Zulke onderwerpen raken mensen, ook als de lokale overheid daar niet altijd verantwoordelijk voor is. Hele andere onderwerpen, zoals bijvoorbeeld onvrede over de macht van Brussel, of ergernissen over idioot grote bonussen aan managers e.d. kunnen dat versterken. Er lijkt een toenemend verzet tegen ‘de overheid in het algemeen’. Riskant.

Lees meer >

“Ik durf het haast niet te zeggen” zei ze “maar ik loop steeds vaker bij het journaal weg”. Ze zei het een paar maand geleden, en doelde op de onophoudelijke stroom vluchtelingen met de daaraan verbonden narigheid, onrecht, misbruik en ga maar door. En als je af en toe eens de items telt die voorbij komen dan zit daar maar weinig ‘gewoons’ of positiefs tussen. Denk niet dat het een ongevoelige vrouw was die dit zei, integendeel. Ik moet weer aan haar denken nu we opnieuw zijn opgeschrokken door een zinloze, vreselijke daad van terreur in Brussel. Verslagenheid alom. In veel reacties wordt opgeroepen ons leven niet te laten verstieren, ons niet door angst te laten leiden. De oproep klinkt de daders het effect van hun daad te ontroven door vastberaden het leven te leven zoals dat in onze vrije westerse samenleving nog mogelijk is. Maar het wringt wel.

Lees meer >