Het spijt me voor u mevrouw, maar u bent niet zo gelukkig als de man. Daar komt nog bij dat u ook vaker zenuwachtig en somber bent dan hem. Want de mannen van Nederland voelen zich kalmer dan u, en overtreffen u ook in het gelukkig-zijn. Dat wist ik ook niet, maar vorige week werd het bekendgemaakt. En dat hakt er wel flink in! Het kan natuurlijk nog erger. Want u zou ook ronduit ontevreden kunnen zijn, hoewel dat evengoed onder mannen voorkomt. Maar ontmoet u nu een buurvrouw, verre nicht of afwezige collega die ontevreden is, dan is het weer tot troost te weten dat die de pech heeft tot een groep van maar 3 procent te behoren, dus ga daar verstandig mee om.

De cijfers zijn van het CBS. Ik ben wel blij met die club. De mensen daar denken tenminste aan ons. Ze leven in ons midden en zien ons. Ik zie ook wel eens minder gelukkige gezichten of mensen die ontevreden kijken. Laatst nog in de supermarkt. Er schijnen zelfs supermarkten te zijn waar de kassadames dat turven. Ik ga daar verder niet op in. Het zal wel zo gaan dat ze dan aan het eind van de dag die lijstjes aan de chef doorgeven, die dan bijvoorbeeld kan zien hoeveel klanten er tevreden keken vlak voordat ze afrekenden, en hoe dat percentage lag direct bij het betalen. Misschien dat het aantal spaarzegels dat je krijgt ook nog van invloed is. Maar nogmaals: daarover gaat het me niet in deze column.

Die CBS-mensen zijn bijzonder. Ik stel me voor dat ze aan het eind van de dag thuiskomen en zich dan ineens afvragen: zou die vrouw, die man die ik ontmoette eigenlijk wel gelukkig zijn? Ze proberen het eerst van zich af te zetten, tenslotte heeft ook een statisticus recht op een privé-leven. Maar het knaagt aan ze. Ze vallen laat in slaap, en schrikken doorweekt wakker. Ze gaan rechtop zitten en besluiten resoluut de koe bij de horens te vatten: dat gaan we eens goed onderzoeken! Het vervolg is bekend, ze ontdekken dan hoe gelukkig u en ik zijn. Dat is soms heftig. U begrijpt: het gaat om gemiddelden. Maar gemiddelden zijn altijd link. Denk aan die man die aan een riviertje stond dat hij wilde oversteken. Hij wist dat het gemiddeld slechts een meter diep was. Hij begon moedig aan het doorwaden ervan, maar verdronk.

Wat kunt u als vrouw nu doen? Er zijn een paar mogelijkheden. U kunt verhuizen naar Drenthe, Friesland of Zeeland. Want daar zijn de mensen het meest tevreden over hun leven, ze zeggen zelfs er blij mee te zijn. Ga vooral niet naar Flevoland, want daar bungelt men onderaan wat tevredenheid en blijheid betreft. De simpelste oplossing ligt zoals zo vaak heel dichtbij. Ga gewoon behoren tot die groep vrouwen (91%) die de dingen die ze doen zinvoller vinden dan mannen hun bezigheden vinden. Of zorg dat je bij die 94% Nederlanders komt die vooral tevreden is over hun relatie, vrije tijd (75%) en financiële situatie (70%). En als u tevreden bent over uw gewicht dan kan het helpen te weten dat 65% van de Nederlanders dat ook is. Eet op dit punt gekomen dus rustig door.

Het meest geruststellende bij dit alles lijkt me dat ruim 85% van ons Nederlanders in 2014 over het algemeen tevreden was met het leven, mannen en vrouwen dus inbegrepen. Hoewel, dat is misschien van korte duur. Want vorig jaar wisten we nog niet dat knakworst niet zo gezond is als we wel eens dachten. Toen stond het er nog heel anders voor met ons nationale elftal. Toen werd er nog verwacht dat Erdogan niet zou slagen in zijn machtsuitbouw. Toen zat Loek Hermans nog stevig in het zadel (lees: heel veel zadels, een acrobaat dus). Maar er zijn ook dingen waardoor we neem ik aan juist tevredener zijn geworden. Zoals het aantrekken van de economie. Of de stijgende lijn van sportieve prestaties van de burgemeester van Oldebroek, en de mooie brillen van zijn collega uit Elburg. Of denk aan de electrische fiets die uw man voor u heeft gekocht. Of het besef dat uw ladyshave het nu al tien jaar langer volhoudt dan voorspeld, terwijl uw man het apparaat ook gebruikt omdat hij vijf jaar geleden zijn scheerapparaat op Madeira liet liggen.

Al doordenkend stuit je intussen op nog een andere kant van deze hele zaak. Namelijk in hoeverre ons geluk afhangt van wat ‘we’ in het algemeen vinden. Ik wil best mezelf even als willekeurig voorbeeld nemen. Uw columnist is eigenlijk wel gelukkig geloof ik. Maar komt dat nu door mijn omgeving, mijn context zeg maar, of heb ik ook iets van mezelf erin gelegd zonder het te weten? Durf ik de confronterende vraag aan of ik ook zonder omgeving tevreden ben? Daarom zou het - dit is voortschrijdend inzicht - best wel goed zijn als deze kant eens verder uitgediept en onderzocht werd. Want tenslotte: wie ben ik eigenlijk dat ik mij gelukkig voel, zonder te weten of anderen mij in dat geluk storten? Waar stond dat telefoonnummer van het CBS ook alweer….

Ton van Leijen (avanleijen@lijbrandt.nl)