Het is er weer, dat programma van Max “We zijn er bijna”. Daarin maakt een groep kampeerders onder lichte begeleiding een vakantietrip. Meest senioren, allemaal met een caravan, camper of iets dat daarbij in de buurt komt. Die lichte begeleiding bestaat uit enkele organisatorisch-technische mensen en presentatrice Martine van Oss. Als kijker word je meegenomen in het reilen en zeilen van deze mensen tijdens hun reis en op de plekken die ze bezoeken. Deze keer binnen de grenzen van ons eigen Nederland.

De TV-kijker volgt het campingleven, de bezienswaardigheden, en de beleving bij dit alles van de groepsleden. Als je de beelden vergeet, dus alleen maar zou luisteren, alsof de radio aanstaat, dan krijg je een nogal rare indruk van wat de mensen bezighoudt. Alleen die teksten van de gasten klinken al gauw prietpraterig of leuterig. Een selectie:

- het zonnetje komt al lekker door

- het was even een eindje rijden, maar wat is het hier prachtig!

- heerlijk zeg die aardbeien, moeten we eens vaker kopen

- hiervoor hoef je toch niet naar het buitenland?

- deze gehaktballen heb ik thuis al gemaakt

- ja die caravan neerzetten is Kees *) z’n pakkie-an, hij kan dat ook veel beter

- nee, koken, de was enzo doet Mieke *), maar ik zet wel de stoelen buiten

- kijk, dit is komkommer, kaas, worst en kouwe kip straks voor de groepsborrel.

- ja nu even siësta, da’s ook vakantie, trouwens, iedereen doet dat, zie je wel?

Of, bij uitstapjes:

- nooit eerder geweest, maar dit is toch best bijzonder.

- wat is zo’n hofje rustig! Ik zou er zo willen wonen.

- ja, nu even oppassen bij de sluis, maar gelukkig heeft Piet *) vroeger veel gevaren

- dit museum kende ik helemaal niet, dat mensen zulke dingen kunnen maken!

- ik had hier wel van gehoord, maar je moet het zelf echt zien hè?

- af en toe in groepjes, je hoeft niet altijd een grote groep te hebben

- enz.

Denk niet dat ik dit badinerend bedoel, uit eigen verleden weet ik dat kamperen echt heel leuk kan zijn. Het programma neemt je mee naar de sfeer van de camping, en naar hele mooie of bijzondere dingen waar je zelf nog niet was of soms ook nooit zult komen. Maar wat je met deze teksten niet ‘pakt’ is het gevoel, de sfeer, het echte genieten van de mensen. En ook de lotsverbondenheid waarmee men elkaar graag helpt als er eventueel een probleem is, en dat lukt met beeld erbij natuurlijk al beter. Want al met al bergt zo’n groep heel veel deskundigheid in zich. En al gauw groeit er een mooi saamhorigheidsgevoel.

Het wordt extra interessant als Martine meer individueel in gesprek komt met groepsleden. Dan hoor je soms bijzondere dingen. Over iemand die kort geleden de partner verloor, en dankzij de groep zich toch opgenomen voelt in zijn poging het leven weer fleur te geven. Of die ene man die om gezondheidsreden zijn bedrijf van de hand moest doen, eerst een tijdje het water heeft opgezocht, en nu toch voor kamperen heeft gekozen. Sommigen zijn zelfs royaal over de tachtig, en in die kleine gesprekjes komt veel levenswijsheid mee. Veel smalltalk, maar zelfs geijkte zinnetjes of geleuter kunnen functioneel zijn.

Het is niet nodig, maar ook nauwelijks mogelijk conclusies aan zo’n trip te verbinden. Het is kijk-TV, laagdrempelig, heel basaal menselijk, het komt dus dicht bij het leven dat we zelf leven. Afsluitend dan maar een zin die je van Rinus Michels vaak kon horen: “Nou, mooi toch allemaal?”

*) niet de echte namen

Ton van Leijen (avanleijen@lijbrandt.nl)