Vakantieparadijzen lokken hun klanten met wervende teksten. Gericht op wat ze zelf bieden, en dan wijzen ze op de ruimte, het water, het groen, het animatieteam voor de kinderen, het goede restaurant en dergelijke. Maar veel meer wordt ingespeeld op de gevoelens van de vakantieganger, op wat wij nodig (zouden) hebben. Denk aan bekende slogans als ´er even tussenuit´, ´tot jezelf komen´, ‘de sleur doorbreken’, ‘kies voor alle comfort die je nodig hebt’ en ga maar door. Een vakantiepark in Engeland dat we bezochten had onder de eigen naam als trefwoorden vermeld escape, unwind, make memories.

Dit vond ik een hele sterke keuze. Het escape (ontsnappen) aan het gewone levenspatroon is natuurlijk heel herkenbaar. Niet voor iedereen is het dagelijkse leven een pretje, en dan is het bijna een vlucht om er eens even helemaal uit te zijn, te ontsnappen aan gedoe, stress, de dwang van mensen en dingen om je heen. Maar ook als je je leven in balans hebt kan het goed zijn om dat gewone af en toe te doorbreken. Als je fijn werk hebt, dierbare familie, toffe buren, enzovoorts is het net zo goed gezond om daar af en toe afstand van te nemen, en de wijk te nemen naar een andere omgeving, een ander land eventueel, en onderdak te kiezen in een tent, caravan, B&B, huisje of hotel.      

Vertrek naar elders helpt je ook to unwind: los te komen van de normale adrenalinische hoogstandjes, vaste verwachtingspatronen, werkroosters, afspraken, en misschien zelfs van je sociale mediaverkeer. Hoewel dit laatste ook weer lastig is, want juist de mooie plekken die je ziet en de leuke dingen die je meemaakt verleiden je al gauw om het thuisfront digitaal te laten meegenieten. Zelfs onze krant konden we dagelijks via de app volgen. Toch blijft er ook dan nog voldoende sprake van unwind, de boog te ont-spannen, minder moeten, soms wat primitiever leven, de tijd nemen voor luieren. Afijn, je snapt het wel.

Maar de mooiste, meest rake term vond ik toch wel dat make memories. Je maakt dingen mee, je doet ervaringen op en krijgt indrukken die je meeneemt naar huis. Want iedereen beseft dat er een eind komt aan je ontsnapping, en dat de vakantie voorbij gaat. Maar je komt dan wel terug met dingen, momenten die je meemaakte, mooie herinneringen. Die liggen bij mij vooral in de ontmoeting van mensen. Met wie je praat. Over wie ze zijn, wat ze doen, hoe ze leven, hoe ze denken. En waarmee ze jou aan het denken zetten. Want die afweging is er toch heel vaak. Ontmoeting met andere levens geeft altijd een vergelijking, een contrast met je eigen leven. Ze laten je nadenken over je eigen leven, en prikkelen je soms om dingen anders te gaan doen.    

Een gesprek met die ondernemer, die uit zijn internationale baan was gestapt en een winkeltje annex tearoom in een onbeduidend dorpje was begonnen. Maar hij vertelde ons ermee te stoppen. De inkomsten zijn te wankel, het werk te zwaar, en nu zijn vrouw met haar gezondheid begint te kampen moet hij de knoop doorhakken. Hoe het dan verder moest, vroeg ik voorzichtig. Hij bleef goede moed houden, ‘ik vind wel wat’. Of die vrouw met een geweldige mooie tuin, gepensioneerd geschiedenislerares, maar daarnaast gestudeerd in en begeesterd door de botanica. Jammer: sinds haar man een paar jaar geleden overleed heeft ze de zomeropenstelling van haar minipark uit de jaarlijkse folder gehaald. You can’t find a gardener these days. Maar wat vond ze het geweldig dat we zo’n belangstelling toonden. Niet te vergeten de vrouw die ons zei te hopen dat Boris Johnsson zou worden gekozen zodat hij dan wel snel (wat we in Nederland noemen) ‘op z’n bek zou gaan’. Zij snapte het. 

Vakantie, je bouwt herinneringen op, neemt indrukken mee. Soms laten die je anders kijken naar wat je normaal doet, je eigen gedrag of eigen omgeving. Je houdt er altijd wat aan over. 

Ton van Leijen (avanleijen@lijbrandt.nl)