vakantie

Even er tussenuit, even ontspannen. Energie opladen, of nieuwe ideeën opdoen. Dat kan door een andere sfeer of andere omgeving op te zoeken. Het kan op een terrasje, waar je eventueel met een ander kunt praten en af en toe een slok of hap nemen. Je observeert mensen, en dat kan ontluisterend of lachwekkend zijn. Maar er zijn ook andere manieren om te weten wat voor mensen je zoal tegenkomt op deze planeet of in de straat. Zoals een vakantie, die levert ook altijd boeiende vergelijkingen en inzichten op. Recent waren we een weekje op Gran Canaria. Een korte greep uit de waarnemingen van uw columnist.

De Canarische eilanden hebben niks met kanaries te maken, de naam komt van een woord voor hond. Dus kende men ze heel vroeger als de hondeneilanden. Ruim vier uur vliegen, maar je voelt dat je medereizigers zich verheugen op wat komt. Goed hotel, mooi strand, temperaturen royaal boven de 20 graden, dan weet je het wel. De zee was koud, de stranden goed gevuld. Als je er alleen naar toe gaat om te bakken kun je goedkoper terecht op het Heerderstrand met een elektrische deken om je heen. Daarom maakten we op htge eiland een paar boeiende excursies, waaronder met een busje de bergen in.

Gran Canaria is met 1560 m2 iets groter dan de provincie Utrecht, en heeft 800.000 inwoners. De meeste Canarios werken in de toeristenindustrie, en die bloeit als nooit tevoren. Door de malaise in Turkije, Griekenland, Egypte en ga maar door stijgt het aantal bezoekers. Nog maar enkele jaren geleden waren er dat zo’n slordige anderhalf miljoen, voor 2017 verwacht men maar liefst 5 miljoen mensen te ontvangen zoals ik. Nou ja, gelukkig niet allemaal zoals ik, dat snapt u wel. Het vliegveld is ruim een jaar geleden met 60 procent capaciteit uitgebreid.

Nog een aardig detail: als leerlingen daar zich op school herhaaldelijk misdragen moeten ze samen met hun ouders in een verplichte retraite. De overtuiging is dat ouders eerstverantwoordelijk zijn, daar moet het beginnen. Ouderlijk gezag heeft op het eiland inhoud, en ook de politieagenten ontvangen op straat respect. Dat spreekt me wel aan. We hadden overal in het openbaar vervoer en op straat ook een veilig gevoel. Minder aardig is dat 27 procent van de bevolking werkloos is. Dat heeft als nadeel dat werkgevers het voor het zeggen hebben, en er lange werkdagen worden gedraaid. Toch waren bijvoorbeeld de ploegen schoonmaaksters in het hotel altijd vriendelijk en opgewekt.

Ik sjouwde veel, en dan is het heerlijk daarna een biertje te drinken. Zo raakte ik op een dag verzeild in een typisch nostalgisch bruin toeristencafé. Aan alle wanden grote tv-schermen, met op dat moment wisselende beelden van diverse zich tegelijk afspelende wedstrijden van Duitse clubs. Toevallig had ik daarvoor net een Germaans bier besteld. Er kwamen twee keurige Duitse heren binnen die me vroegen of de andere plekken aan mijn tafel nog vrij waren (‘natürlich, willkommen’). Ze namen plaats, vonden het leuk dat ik ‘hun’ bier dronk, en we raakten aan de praat over bier en voetbal. Ze waren nog onder de indruk van wat Robben had gepresteerd voor Bayern tegen Arsenal; ‘wir lieben die Holländer’ werd me verzekerd. Ik werd nog vrolijker dan ik al was.

Twee tafels verderop zat een gebrilde man - halflang sluik haar á la Roy Orbison - te mopperen op de ober, het zou allemaal te lang duren. Maar een Spaanse ober laat zich niet onbetuigd, dus alles was voor iedereen hoorbaar. Mijn Duitse tafelgenoten concludeerden snel: ‘wieder ein Osterreicher’. Ze verbaasden zich erover dat iemand met vakantie in zo’n heerlijk ontspannen omgeving zo ongeduldig was. En uit wat volgde begreep ik dat ze van mening waren dat iemand met zo’n kapsel vast iets te verbergen had. Ik zat stil te genieten. Ach ja, wij kennen toch ook onze grappen over de Belgen, en de gevoeligheden tussen eh…vult u maar in wat van toepassing is. Ik betaalde en wilde opstappen, waarop mijn tafelgenoten verschrikt vroegen of ze mij hadden verjaagd. Ik verzekerde hen dat dat niet zo was, maar dat ik nog een afspraak had met mijn vrouw. Dat was naar waarheid. Ze vertelden zelf hun vrouwen te hebben losgelaten met ‘meine karte für das Shoppen’, wat bij mijn egaa weer niet het geval was. Ze verzochten mij de hartelijke groeten aan mijn vrouw over te brengen. Wat verademend zulke vriendelijk mensen. Voor zover nodig te vermelden: ze waren echt nog maar aan hun eerste bier.

Onontkoombaar volgt natuurlijk de terugreis. En dan proef je toch een iets andere sfeer in het vliegtuig. Waar dat in zit? Ik weet het niet precies. Misschien enig chagrijn dat het zoete leven voorbij is. Bij het verlaten van het vliegtuig kom je in zo’n verrijdbare slurf, en voor ons uit liep een familie van opa en oma met dochters, schoonzoon en een paar kleinkinderen, waaronder een heel klein poppig meisje dat maar net kon lopen. Dat duurde sommige passagiers merkbaar te lang. Vreemd: als je een weeklang luiert, en viereneenhalf uur in een vliegtuig zit, dan heb je toch geen haast? Vijf minuten later stond iedereen ruim een kwartier te wachten op de koffers. Misschien laat men zich insluizen in kuddegedrag. Je spoelt het effect van je vakantie zomaar weg. Jammer.

Ton van Leijen (avanleijen@lijbrandt.nl)