Net nu de vakantie op gang is gekomen worden we geconfronteerd met een nieuw probleem, een gevaar zelfs. En eerlijk gezegd verbaas je je erover dat zoveel mensen het toch aandurven het land uit te gaan terwijl hun bestaan van binnenuit wordt bedreigd. Net als het smeltwater uit de Ardennen, komt ook dit gevaar ons land binnen via de provincie Limburg. Maar het stoot door naar het noorden. In een razendsnelle opmars kiest een categorie bewoners die sinds 1992 (opnieuw) is binnengekomen een plek om zich te vestigen in onze leefomgeving. Strategische plekken worden in bezit genomen, waarbij particuliere eigendommen worden beschadigd, ze schrikken er zelfs niet voor terug om zich tegoed te doen aan gewassen die nog niet eens geoogst werden. Toch zijn er ook landgenoten die het voor hen opnemen. Hoe kon het zover komen? En vooral: hoe bieden we het hoofd aan dit nieuwe probleem?

Wat is wijsheid? In zulke gevallen is het goed te beseffen dat gemeenten en ook provincies niet op een eiland leven, maar op elkaar zijn aangewezen. Het is dus logisch dat ze voor - ik noem maar eens wat - de bestrijding van veeziekten, het ontwikkelen van bedrijventerreinen, de opvang van immigranten, de plaatsing van windturbines, waterbeheersing enzovoorts elkaar opzoeken en afstemmen. Zo ook hier: de media vermelden dat Limburg een verzoek aan de andere elf provincies deed om een aantal probleemgevallen op te nemen. Maar deze ‘raad van elf’ (de buurprovincies) reageerde afhoudend. Overijssel noemde het een ´verplaatsen van het probleem´, en Friesland wilde alleen opnemen als ze uit zichzelf de weg naar deze provincie weten te vinden. Dit klinkt nogal ernstig, en je vraagt je af waar een krachtige gecoördineerde aanpak blijft. Je hoort niets over een verhoogde waakzaamheid van veiligheidsdiensten, en de media zwijgen over de eventuele paraatheid van de mobiele eenheid. Slaapt onze regering?

Inmiddels zult u als lezer al wel begrepen hebben dat het hier niet om mensen gaat. Dat klopt. Het gaat om een groep probleembevers. Limburg wil een aantal ervan uitzetten omdat ze overlast bezorgen, met name doordat ze dammen opwerpen in watergangen enzo. Maar Limburg is voorzichtig, want onder de bevolking is er groot draagvlak voor dit dier. Er wordt heel voorzichtig mee omgegaan, met een heus beverbeleid, inclusief een bevervisie en een beverprotocol. Ergens wordt nog vermeld dat er voor de overtollige (of moet ik zeggen boventallige?) beesten een roemloze afgang dreigt, omdat het doden ervan alleen mag als herplaatsing niet mogelijk is. Een Limburgse boswachter wijst er nog wel op dat ze niet over één kam mogen worden geschoren, maar dat ze per geval zullen worden beoordeeld op hun schadelijk gedrag. (Tussen haakjes: hier klinkt iets bekends in door; waar las ik al eerder over een instroom die van ver kwam, waarover we ons ontfermden, maar waarbij we in verlegenheid kwamen toen het er erg veel werden? Misschien haal ik zaken door elkaar. Terug naar de bevers dan maar.)

Als ik zo’n bever was zou ik het allemaal niet afwachten. Ik zou met vrouw en kinderen gewoon noordwaarts zwemmen en daar een nieuw bestaan opbouwen. Je kunt ook eerst alleen op verkenning gaan, en dan later werken aan gezinshereniging. Of misschien nog beter: wees radicaal en kies voor je eigen Nexit. Ze kunnen elders heel goed wat knagers gebruiken die een dam opwerpen tegen de misplaatste populariteit van mensen die wel problemen veroorzaken, maar als hun dat lukt snel weglopen voor de gevolgen. Amerika zal wel te ver zijn, maar misschien is Engeland haalbaar. Het Lake District daar kent een rijke variatie aan meren en andere waterpartijen. Schotland is wat mij betreft ook kandidaat, nu zo langzamerhand toch wel vaststaat dat er echt geen sprake is van welk monster dan ook in hun Lochs. Maar een kleine familietak in dichtbij Den Haag houden (Noord-Beveland?) lijkt me niettemin slim, want daar gebeurt soms iets waartegen ook een dam moet worden opgeworpen.

Een groot voordeel van Engeland is ook dat je er niet (meer) te maken hebt met beverprotocollen. Het land verliest de Europese wetgeving, en moet dus zelf alles opnieuw gaan regelen. Dan begin je natuurlijk eerder met gezondheidszorg en je sociale economie dan met beverbeleid. Wat een perspectief: een vrijwel vogelvrij bestaan in komkommertijd. British beavers: rule the waves! Je kunt met deze dieren echt kersen eten, en ik zie in gedachten al zo’n bever met zijn prachtige platte staart op de tafel van het Lagerhuis timmeren: hear! Hear!

Ton van Leijen (avanleijen@lijbrandt.nl)