Vriendschappen, ze bestaan in soorten en maten. Maar het begrip is nogal aan slijtage onderhevig, zoals bijvoorbeeld Facebook dat laat zien: een klik en je hebt een ‘vriend’. Waar de een het leuk of gezellig vindt om via dat medium contact te hebben met kennissen, bekenden, probeert (of pretendeert) een ander daarmee een groot netwerk te hebben. Echte vriendschap onderhoudt je langs andere weg. Maar wat is een echte vriend? En is een goede buur niet beter dan een verre vriend? Augustinus zei ooit: ‘Een vriend is iemand die alles van je weet, en toch van je houdt’. Eh …

Lees meer >

De maatregelen binnen de ‘intelligente lockdown’ worden een beetje versoepeld. Dat is goed, logisch zelfs. Het komt tegemoet aan de vurige wens van iedereen om weer wat vrije bewegingsruimte te krijgen, in alle opzichten. Het geeft perspectief en hoop. Tegelijkertijd zie je ook dat er verschuivingen optreden in de acceptatie van maatregelen. Eerst was het virus onze gezamenlijke onzichtbare vijand, en stonden we pal achter het wijze beleid van wetenschappers en kabinet. Maar nu er weer ietsje ruimte komt ontstaan er forse scheuren in die solidariteit.

Lees meer >

Ook als we er zelf geen slachtoffer van zijn worden we dagelijks geconfronteerd met het C-onderwerp.  Het verdringt andere onderwerpen. Wat bijvoorbeeld te denken van de term ‘het nieuwe normaal’? Over wat normaal is zijn al vele beschouwingen geschreven. Het blijft een lastig begrip. Het is niet hetzelfde als abnormaal (hoewel …) en het heeft ook weinig met de Achterhoekse rockgroep te maken. Maar deze dagen klinkt het begrip even vaak als dat andere begrip: ‘de anderhalve metersamenleving’.  Wat is dan dat ‘nieuwe normaal’?  

Lees meer >

Eigenlijk wilde ik over iets anders schrijven. Want er zijn natuurlijk wel degelijk andere problemen dan het virus. Maar ze worden verdrongen, overheerst. Covid-19 is onzichtbaar, maar de gevolgen ervan niet. We zien die in cijfers en aantallen. Over besmettingen en sterfgevallen, over benodigde verplegende en verzorgende deskundigheid, ic-bedden, hulpmiddelen, enzovoorts. Ons hoofd wordt dagelijks volgestouwd met de actuele ontwikkelingen en nieuwe inzichten terwijl ons leven sterk aan het veranderen is.

Lees meer >

Nog dagelijks komen er nieuwe feiten en ontwikkelingen naar ons toe over het coronavirus. En we merken het zelf: in verplicht thuiszitten, het niet kunnen bezoeken van dierbaren, de sluiting van allerlei voorzieningen. Het raakt iedereen en houdt ons allemaal bezig. De samenleving hergroepeert zich. Het kabinet heeft maatregelen genomen. Daarvoor bestaat grote draagkracht, wat blijkt uit de steun van bijna alle partijen, zelfs als er voor minister Bruins een opvolger van buiten de coalitie wordt benoemd. We hebben een gemeenschappelijke vijand, en die verenigt ons in de strijd daartegen.

Lees meer >

Regelmatig, ook nu, moet ik weer denken aan de Club van Rome. Deze groep wetenschappers uit allerlei landen boog zich over de wereldproblemen en de samenhang ervan. Toenemende welvaart en rijkdom riep ernstige vragen op over bevolkingsgroei, voedselproductie, uitputting van hulpbronnen, vervuiling e.d. De Club wilde regeringen stimuleren tot een gecoördineerde aanpak daarvan. In 1972 kwam hun rapport Grenzen aan de groei uit. Ik was toen 23 jaar, en het maakte nogal indruk op me. Sommigen wuifden de waarschuwingen weg, het zou zo’n vaart niet lopen. Ze dachten fout.  

Lees meer >

Je ziet het wel eens op sociale media: iemand post een foto van zichzelf en schoonmoeder (of iemand anders) in een eetgelegenheid achter de warme chocola met slagroom of een luxe lunch. Met het bijschrift ‘Gewoon omdat het kan’. Bedoeld zal zijn dat er geen verjaardag of andere speciale reden hoeft te zijn voor zo’n uitje. Laatst las ik het ook op een tegeltje in een toilet. Gewoon omdat het kan, op het toilet; maar heb je daar dan een keuze? De meeste mensen moeten daar toch regelmatig naartoe? Onzinnig dus, zulke teksten. Of niet?

Lees meer >

Het stond er echt: een op de vier Belgische werknemers heeft regelmatig last van een nachtmerrie over de baas. Dus niet een van de voorspelbare Belgische moppen, maar uitkomsten van een onderzoek. Onnozel als ik soms ben dacht ik eerst: wat lief, dat werknemers zo betrokken zijn op hun chef dat hun zorg over diens zware verantwoordlijkheid zelfs tot nachtmerries leidt. Buitengewoon sympathiek. Misschien kunnen ze eens een bloemetje voor hem of haar meenemen. Maar ik zat ernaast.

Lees meer >

Een film over twee pausen, kan dat een goed verhaal opleveren? Zo was mijn eerste reactie toen ik erover las. Totdat ik een paar recensies tegenkwam waarin er iets meer over werd verteld. We bleven nieuwsgierig en besloten te gaan kijken. Dat was in het Fraterhuis te Zwolle, op de klank af ook nog eens een passende naam bij deze film. We raakten direct geboeid. Het was een leerzame film, buitengewoon goed gespeeld, ik heb lange tijd niet zo gelachen en we waren niet de enigen die af en toe zaten te hikken.  

Lees meer >

Het is de tijd van de bespiegelingen: wat gaat het nieuwe jaar ons brengen? Veel programma’s, artikelen, interviews enzovoorts gaan over deze vraag. Ach, we weten het natuurlijk niet. Het is alsof je een moeizame tocht maakt naar de top van een berg, zonder te weten wat je aantreft als je daar bent aangekomen: een kerkhof van gestorven idealen, of een hoopgevend perspectief? Een dal vol problemen, of een groene weide? Waar staan we, wat zien we, en wat zegt dat over wat we kunnen verwachten?

Lees meer >

Mijn vrouw kijkt graag naar het programma ‘Droomhuis gezocht’ en ik mag van haar meekijken. Het gaat dan om mensen die in een ander land een nieuw bestaan willen opbouwen. Sybrand Niessing van Omroep Max sorteert een drietal huizen dat zo’n stel kan bekijken en beoordelen. Tenslotte kunnen ze een keus maken voor een van de drie. Vooraf wordt het budget genoemd dat men wil of kan besteden. En een aantal wensen waaraan die nieuwe plek idealiter moet voldoen, zoals een fraai uitzicht, ruimte voor dieren (room for a pony denk ik er dan altijd bij), een zwembad e.d. Bijna altijd wil men ook een gastenverblijf voor bezoekers. Dat klinkt logisch, maar is ook een beetje bijzonder.

Lees meer >

Ja, daar zit je dan weer raar te kijken: hij is vertrokken die goede Sint. Het zal voor hem en zijn hofhouding wel afkicken zijn. Zoveel indrukken, zoveel zinnen, wensen en reacties. Het eerste wat ze thuis doen is een mooi glas sherry drinken bij een uitgebreide evaluatie. Over de reis, het inkoop- en distributiesysteem, over de mix tussen wat werd gevraagd en werd gegeven, en ga zo maar door. Wij bergen de spandoeken tegen of voor behoud van Piet met een bepaalde kleur weer op, en kijken nog even in de garage of we niet toch nog iets kleins over het hoofd hebben gezien. Denk niet dat het voor de goedheiligman zo simpel ligt. Maar het is ook voor onszelf zinvol wat te evalueren.

Lees meer >

Nee, niet per ongeluk, ik schrijf expres perrongeluk. Het wordt een beetje nostalgisch. Af en toe kom ik wel eens met een kleinzoon op het perron om naar de stoppende of langsrazende treinen te kijken. In een bepaalde leeftijdsfase maakt dat indruk op hen. En ik had ineens een weemoedige flashback naar mijn eigen jeugd. Woensdagmiddag, of ’s zaterdags moesten we als jochies in de Zwolsche wijk Assendorp ons vermaken. Ik heb het over 1957. Nu had de vader van een vriendje van me de gewoonte om ons wat kleingeld te geven met de tekst “Hier, ga dat maar verbrassen”.

Lees meer >

Als het wat lijkt voor te stellen kijk ik er wel eens naar: een voetbalwedstrijd. Zoals deze week Ajax tegen Chelsea. Wat een wedstrijd! Al vrij snel stond Ajax voor met 4 tegen 1. Nou ja, kat in het bakkie denk je dan, even consistent doordraven en tel uit je winst. Maar dan voltrekt zich ineens een ramp: twee rode kaarten en een penalty tegen. Je vreest dat er nu een andere kat in het bakkie zal komen, namelijk dat Chelsea Ajax gaat inmaken. Met 11 tegen 9 spelers lijkt de Nederlandse kampioen een smadelijke nederlaag tegemoet te gaan. Maar nee, uiteindelijk eindigt de wedstrijd met 4 – 4. Na de vreugde in ons kamp barsten de analyses los.

Lees meer >

Apeldoorn is de eerste gemeente die een vuurwerkverbod wil invoeren. En daar zijn overtuigend veel goede argumenten voor. Lees maar de verhalen van chirurgen die onnodige en trieste operaties moeten uitvoeren bij mensen om beschadigde ogen te behandelen of inmiddels blind geworden jongeren op te vangen, afgerukte of zwaar verminkte ledematen moeten opereren of verwijderen. Medici en hulpverleners raken ontmoedigd, terwijl ze zelf toch ook graag thuis het feestje willen meemaken. Daarnaast de ongelooflijke klap die het milieu krijgt, de ellende die dieren ervaren, noem maar op. Dus: Apeldoorn verdient navolging.

Lees meer >