afbeelding thias

Oké, ik zal de eerste zijn die toegeeft dat mijn woning niet de schoonheidsprijs verdient. Ik laat vaat rustig een week op het aanrecht staan, koekkruimels veeg ik onder de bank en ik eet mijn brood uit de hand zonder bord eronder. Ik ben geen fan van opruimen, stoffen of stofzuigen, maar aan de andere kant je plakt hier ook niet aan de grondvast, er kruipen geen maden over de vloer en je hoeft je ook geen weg te banen tussen rotzooi door. Ik heb schone borden en kopjes in de kast staan en op een paar vliegen en spinnen na, heb ik ook geen last van ongedierte. Of ik moet eigenlijk zeggen “had”, want sinds kort heb ik een verstekeling.

Zoals ik in eerdere columns al eens verteld heb, ben ik trotse eigenaar van twee prachtige zwarte katten. Thijgert, een kater van zes jaar oud en Buddy, een poes van twee jaar oud. Ze lopen allebei buiten rond en zoals veel katten vangen ze kleine beestjes zoals vogels, jonge konijnen (dat is een verhaal voor een andere keer) en muizen. En vraag me niet waarom, maar om een of andere reden, vinden mijn katten het nodig om deze beestjes levend te presenteren. Zo ook vorige week donderdag.

Het is een uur of tien ’s avonds. Ik zit op mijn bank de boeiende (politieke) documentaire “Zeitgeist” te kijken op Netflix, als Buddy via het raam in mijn kantoortje binnen komt. Normaal eet ze eerst een paar brokken en drinkt ze wat water, maar nu rent ze meteen door naar de woonkamer. Tussen haar kaken heeft ze een wild spartelende en luid piepende muis geklemd. Nu is het algemeen bekent dat zoiets als presentje bedoeld is, dus ik bedank haar en vraag of ze hem buiten weer los wil laten. Maar schijnbaar gaat er iets mis in de communicatie, want in plaats van het arme muisje weer naar buiten te brengen, besluit ze het los te laten en trots mauwend bij me op schoot te springen.

De muis pakt zijn (of haar) moment en snelt de keuken in. Buddy springt van mijn schoot en sprint erachteraan, op haar hielen gevolgd door mij. Ik zie nog net hoe het muisje zich onder de wasmachine wurmt. Buddy draait zich om en brengt een verbaast klinkende mauw ten gehore.
‘Ja, die zijn we kwijt’, zeg ik tegen Buddy die, in een soort poging tot verzoening, kopjes tegen mijn benen aan geeft. Om de muis aan te moedigen weer naar buiten te gaan, zet ik de voordeur open en kantel ik mijn wasmachine. Geen muis. Buddy lijkt minstens zo verbaast als ik. Ik kijk achter de vaatwasser, maar ook daar is geen muis te bekennen. Onder de vaatwasser is ook geen muis te zien. Dan de plank onder de keukenkastjes maar weghalen, maar ook hier is wederom geen muis te vinden. “Laat maar zitten, die vindt zelf zijn weg naar buiten wel weer”, denk ik bij mezelf en doe de voordeur weer dicht.

Die nacht, het is een uur of halfdrie, lig ik in mijn bed wat te schrijven, als ik vanuit de keuken een luid krijsend gepiep hoor. Thijgert en Buddy, die ook op bed liggen, schrikken op uit hun slaap en kijken in de richting van de keuken. Mijn aansporing om de muis te gaan vangen negeren ze voor het gemak maar even en na een paar seconden leggen ze allebei hun kop weer neer. Ik wil de muis echter wel even leren kennen voor hij hier zomaar in komt wonen, dus loop naar de keuken. Met mijn hand reik ik naar het lichtknopje. Vlak naast me klinkt een korte hoge piep. In het flitsen van de tl-verlichting, zie ik het silhouet van een muis naast het koffiezetapparaat zitten. Blijkbaar schrikt het beest van me, want hij gaat er als een speer vandoor en klimt via de waterslang van de vaatwasser naar beneden. Met een paar stappen ben ik bij de vaatwasser en kijk erachter of ik de muis nog zie, maar hij is nergens te bekennen. Wel hoor ik vaagjes nog wat gepiep, maar kan niet goed detecteren waar het precies vandaan komt.

En aangezien mijn katten weigeren het beest te vangen, heb ik sindsdien dus een muis. Ik zou hem natuurlijk kunnen vergiftigen of bruut kunnen afslachten met een muizenval, maar waarom? Zolang het beestje zich beperkt tot de kruimels die op de vloer en het aanrecht liggen, loopt hij mij niet in de weg. Nu kun je opperen dat het ongedierte is en niet in huis thuishoort, maar zoals ik het zie, heeft het beestje een strijd met de dood gewonnen en heeft hij het wel verdient om zijn leven zorgeloos verder te leven. Daarbij, ik denk dat de meeste mensen wel een muis in huis hebben, zonder dat ze het weten. Dat is ook bijna niet te voorkomen in de natuurrijke omgeving waar we in wonen. En zeg nou eerlijk, als jij een keuze moet maken tussen met dit weer buiten in een holletje in de grond wonen of in een verwarmd en overdekt appartement met voldoende te eten. Dan kies jij toch ook voor het laatste? Ik wel in ieder geval! Tot volgende week!

Facebook: http://fb.com/ThiasEsseboom
Twitter: http://twitter.com/ThiasEsseboom
Instagram: http://instagram.com/ThiasEsseboom
Web: http://thias.nl

Aankomende woensdag is Thias Esseboom weer op LocoFM te horen met zijn programma Midweek Break vanaf 19.00 uur, direct na Rondje Politiek.