blogging1

Als die verdwenen is staan we met lege handen, het was een week van emoties en herkenning van verdriet en afscheid nemen. Soms mag zo een week, als een drinkbeker, aan je voorbijgaan, tenminste wat Simon betreft. Maar het is niet anders je moet het er mee doen!

Het was weer eens raak op het gebied van terreur er schijnt geen einde aan te komen, aan de verbittering en de gekte van mensen die zich opblazen en anderen op hun reis naar hun hemel meenemen, ongewild dat wel maar wat zou het.

Brussel was de plaats waar je de afgelopen week niet moest zijn, foute boel bij onze Belgische buren. Ook 3 mensen uit ons land kwamen ongewild aan hun levenseinde, jong en met nog een hele toekomst voor zich. Tot ze een paar gekken tegenkomen en dan ben je zomaar ineens op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plaats. Totaal vertrokken er zo’n 30 mensen, maar niet met een vliegtuig, naar hun eeuwige bestemming.

Mensen die ziek zijn in hun hoofd veroorzaken een ravage op deze aardbol die van een ongekende wreedheid is, met de blik gericht op het paradijs, zich niet bewust zijnde van een vergiftigd brein. Oorlogen blijven aan de orde en is geen zicht op een spoedige wereld wapenstilstand. Zou het dan toch te maken hebben met het in zonde ontvangen en geboren zijn?

Er gebeurde meer deze week, een groot voetbal icoon nam afscheid van het leven op de leeftijd van 68 jaar ontviel ons, ons aller Johan Cruyff. Wat heeft hij mij vaak met rode konen op het puntje van de stoel laten zitten, hij gaf een draai aan het gebeuren, het lijkt wel of de hele wereld hem kent, of gekend heeft onze nummer 14. Je kwam en komt niet om hem heen, een onnavolgbaar mens op velerlei gebied, zeker niet alleen wat betreft het spelletje voetbal, maar ook door zijn manier van dingen en zaken benaderen en benoemen. Soms totaal onbegrijpelijk. Bedankt Johan voor de vele mooie momenten, we zullen je niet vergeten, van betondorp naar Barcelona naar het Niets, waar je ooit vandaan kwam.

Dan was er nog het voetbal tegen Frankrijk voor wat het waard was, 2-3 verlies, de zoveelste verliespartij van het Nederlands elftal, voetballen in ‘the blind’, de naam van een trainer waar ik absoluut niet in geloof! Zoveel te genieten was er hier dus ook niet.

Maar voor mij was er in ieder geval één positieve uitzondering, en dat was een bezoek wat ik zakelijk mocht brengen deze week aan molen “De Hoop” in Oldebroek. Een prachtig gerestaureerde molen valt ons ten deel, echt iets waar je blij van wordt!

Als ik door mijn raam naar buiten kijk zie ik dat het volle maan is, en dit weekend is het Pasen, ook een teken van De Hoop, die je als mens doet leven.

Goed Goan.

Simon Schrijver

Voor uw gram of goesting reageer op info@locourant.nl o.v.v. titel van de column.