Er is een handel met mensen op gang gekomen die zijn weerga niet kent in de recente geschiedenis. Leiders van landen maken er samen een chaos van waarbij iedere leider zo zijn eigen belang heeft blijkbaar. Een grote krampachtige schreeuwpartij die uitsluitend onmacht etaleert en deze bedekt door en met allerlei wazige afspraken, rookgordijnen en hekken met prikkeldraad zijn het resultaat.

En ondertussen gaat de mensenhandel onverdroten door en blijven donkerbruine kinderogen mij en ons vragend aankijken! Ze appelleren intussen aan ons geweten, of ons niet willen weten. Het zijn barre tijden met een krijsende Turkse leider die de Koerden vervloekt als terroristen en deze mensen verwijst naar het Islamitische hiernamaals, maar dan wel in een aparte ruimte graag. Ondertussen hopen tienduizenden mensen zich op bij inmiddels afgesloten grensdoorgangen. Mensen smokkelaars verdienen karrevrachten geld, zwarter dan zwart voor zover ik het kan inschatten. Alles wat tot voor kort waarden en normen waren of zo je wilt principes voor regeringsleiders en hun onderhorigen van menig land in Europa wordt verkwanseld voor het grote ongemak wat ons in Europa op dit moment overkomt. Het mensen opvangen staat haaks op het zogeheten eigen belang.

We laten een dictator in Turkije die met mensenrechten niets van doen heeft en de vrije pers knevelt zijn gang gaan. Terwijl de Russische leider samen met de Syrische de onrust in Europa die toeslaat, grijnzend en met goedkeuring waarnemen. Uw schrijver ziet er weinig goeds van komen, terwijl fantasievolle politieke leiders pleitten voor luchtbruggen, terugsturen van mensen en het verstrekken van miljarden euro’s. Het houdt niet op, van voor naar achter en van achter naar voor met als kers op de taart Libie waar na de verjaging van een gek die Gadaffi heette iedereen inmiddels ook de weg kwijt is. En IS die op de loer ligt en die zodra ze hun kans schoon zien graag meehelpen aan een verdere destabilisatie van Europa. Het kost mij moeite om deze ontwikkeling in de geschiedenis te duidden.

Maar ik denk, dat dit ook mijn taak niet is, daar moet je bovendien op zijn minst volkenkunde voor gestudeerd hebben realiseer ik mij. Vrolijk wordt ik er niet van elke dag weer die verdrietig makende beelden van mensen en kinderen die als een op de vlucht geslagen kudde van menselijke kunne in Macedonie bij de grens in de modder en in tentjes wachten. Op mensen die het begrip ‘Barmhartigheid’, nog als gevoel in hun binnenste meedragen. Het doet mij onwillekeurig denken aan een uitspraak van mijn moeder,namelijk ‘mensenwerk dat is niet sterk’. Hoezo mensenhandel? Naar mijn idee is er moeilijk een beter voorbeeld te bedenken!

Goed Goan

©Simon Schrijver

Voor uw gram of goesting info@locourant.nl o.v.v. titel column.