Net of het leven even stilstaat in Elburg op de Vischmarkt, een aantal kraaien lopen te scharrelen op de keitjes en kijken of er wellicht iets eetbaars te vinden is. Een paar eenzame wandelaars kruisen de markt, de steentjes ogen wat glimmend, nat dus. De muziektent staat er verlaten bij, tegen het omringende hek een paar éénzame fietsen.

Van waaruit ik kijk zie ik ook de achterkanten van een aantal auto’s. Dan trekt er een fietser aan mijn oog voorbij, daarna twee oude grijze dames te voet. Het is zondagmorgen dus rustig op het marktplein in het stadje Elburg, er heerst een soortement serene rust. De mensen daar slapen uit of zitten in de kerk, de gevels van de panden waarop mijn uitzicht is gericht staren statig voor zich uit. Ze zien een patroon wat ze herkennen blijkbaar op deze zondagmorgen in januari.
De bankjes nodigen niet uit, zijn nat en zijn dus leeg. Het café op de hoek kan geen klanten verwelkomen op het terras, het is er het weer niet voor,je ziet de luifel aan de onderkant enigszins wapperen, een teken van wat wind op het plein. Inmiddels is het 11.00 uur en er komt iets meer leven in de brouwerij, er melden zich een paar wandelaars en een eenzame fietser steekt het plein over.

De statige lantarenpalen in stijl kijken vanuit de hoogte neer op de Vischmarkt in Elburg, het oude vissersstadje van ooit! Het is net of ze zeggen wacht maar zo meteen wordt het vanzelf drukker, en ja hoor de eerste auto,s draaien het plein op, om vervolgens rechtsaf te slaan, ze houden zich netjes aan de aangegeven rijroute. Het heeft allemaal iets berustend, de twee rijen bomen langs het stukje gracht lijken het te bevestigen, troosteloos kaal staan ze goedkeurend te kijken. Op deze zondagmorgen in januari 2016 in dit eeuwenoude stadje, lijkt het of de tijd heeft stilgestaan! Meer mensen komen in beeld, wandelend of fietsend, het is inmiddels kwart over elf, de stad en ook de markt ontwaakt.

Ergens achter in mijn beeld is denk ik een kerk uitgegaan, mensen en auto’s bewegen zich naar alle kanten. Zo gaat het leven hier al honderden jaren haar gang, en ik ben er deze zondagmorgen 24 januari, dankzij de webcam op www.bottercourant.nl getuige van, hoe het leven bij de buren zich in gang zet. Zoveel moois en zoveel herkenbaars deed mijn oude hart goed en ik moest onwillekeurig terugdenken aan een periode in mijn leven. Een periode op de middelbare school daar, het kroegje van Gappi Vos waar ik het eerste sneeuwwitje dronk en de viswinkel op de hoek van de familie Binnekamp waar ik mijn eerste zoute haring naar binnen liet glijden op de manier zoals dat hoorde, waar blijft de tijd!?

Goed Goan.
©Simon Schrijver.
Voor uw gram of goesting www.locourant.nl o.v.v. titel column.