Ook Simon ontkomt er niet aan, ook hij strandt met zijn gedachten in Parijs. De hele week leidden alle wegen niet naar Rome, maar naar Parijs! De pers stopt niet met berichtgeving over hoe om te gaan met een stelletje geestelijk gestoorden, zich IS en aanverwant noemende.

Op deze manier gaan we een kant uit die we niet moeten willen, de kant van wantrouwen chaos en destabilisatie van alle verworvenheden die wij in Europa kennen. Zieke geesten met haat in de kop schieten willekeurig mensen aan flarden. Vandaag daar en wie weet morgen in een ander Europees land, of elders op deze wereld. Mij overvalt wel eens een gevoel, dat we zo zachtjes aan op een keerpunt in de geschiedenis zijn aangekomen. Er ontstaat langzamerhand een min of meer onbeheersbare situatie, het wemelt om ons heen van de meest trefzekere wapens, te koop om de hoek! Voeg daar aan toe de toch wel min of meer mislukte integratie, in dit geval vooral de jongeren, die niet aan de bak komen in diverse Europese landen, dat wil zeggen geen werk krijgen. En je hebt opgeteld een spreekwoordelijk mengsel met een hoog ontbrandingsgehalte!

Je ziet het om je heen als je jouw ogen de kost geeft. En dan in het Midden Oosten een plek waar ze verkondigen, kom maar naar hier naar onze Islamitische Staat, hier is genoeg te doen. Hier hoef je niet bang te zijn voor werkloosheid van hieruit wordt de ware strijd gestreden, de strijd van de ware Islam ook, hier ben je iemand! Hier is je thuis. Hier vind je geen duivelsoorkussen, dat ledigheid heet, immers? We hebben het naar de mening van Simon erg onderschat met ons allen, en dreigen nu uit een boze droom wakker te worden. We hebben vergeten te zeggen tegen al die al die duizenden en duizenden mensen die ooit ons en onze landen binnenkwamen, dat ze zich moesten aansluiten bij onze denk en doe wereld.

En nu vele honderdduizenden en miljoenen mensen later is het te laat, te laat om ze alsnog te laten integreren, en dan spreek ik niet alleen over Nederland uiteraard. Hoe we dit soort zaken op moeten lossen? Hier is geen pasklare oplossing voor, we zijn teveel met een stukje van de wereld bezig geweest,we hebben spreekwoordelijk te veel in ons eigen tuintje gewied, helaas! De werkelijkheid heeft ons ingehaald,het enige dat ons nog rest is geweld, oog om oog en tand om tand naar het zich laat aanzien, een oude Bijbelse wijsheid, of was het een wet, ooit? Naar de mening van Simon gaan we onzekere tijden tegemoet waarvan de uitkomst onvoorspelbaar is. Het kwaad is geschied, zo het er naar uitziet gaan we een stormachtige winter tegemoet! Een winter bovendien van dood en verderf die rood kleurt van bloed,waar niemand buiten schot blijft, is het niet letterlijk dan toch zeker figuurlijk!

Goed Goan.

©Simon Schrijver.

Voor uw gram of goesting info@locourant.nl o.v.v. titel column Simon Schrijver.