Ik pak mijn verfdoos, leg mijn palet klaar en zoek er een aantal tubes verf bij, het moet een bijzonder schilderij worden deze keer. Ook zal ik veel moeten mengen deze keer, er zijn veel emoties die deze week bezit namen van mijn zinnen, van mijn hoofd dus. Mijn schilderij met woorden een aangrijpend schilderij, met heel veel verschillende emoties en indrukken die mij deze week zomaar uit het niets, naar het leek overvielen.

Halverwege de week op 11 februari in de middag was het , ik reed richting Nunspeet het weer redelijk, en binnendoor filevrij zeg maar. Toen ik goed en wel weg reed zag ik een ceedeetje naast me liggen, ik dacht effe lekker luisteren en mijn hoofd leeg maken, het zat zo vol met die gouden medailles, vol met Sochi kortom met al die indrukken en highlights vanuit Rusland! In mijn hoofd is het feest dat wel, maar toch? Ik duw de cd in de cd speler en ik hoor.....Orleans Parish Prison, herkenbaar en puur zoals het sonore donkere stemgeluid van Johnny Cash bij je binnen kan komen. De speler gaat harder de speakers pompen mijn auto veranderd in een Boostbak, me and Bobby Mc Ghee vergezelt me de volgende kilometers, ik ga rechter op zitten en mijn hoofd stroomt langzaam leeg en ontdoet zich naar het schijnt van overtollig materiaal.

Ik word er blij van, en dan the Prisoners Song, de muziek gaat nog harder, ik begin inmiddels Nunspeet te naderen. De cd een opname van een concert in Noorwegen 3 oktober 1972 dan zingt hij een liedje dat hij opdraagt aan zijn vader 75 jaar 'To that silverhaired Daddy of mine', mijn gedachten gaan terug naar mijn eigen vader. Onvoorstelbaar wat die ruimte in mijn hoofd teweeg brengt! Aangekomen in Nunspeet voor een gesprek over commercie, draait het zich geleidelijk een andere kant uit, enig moment hebben we het zelf over samenwerking, het gesprek duurt meer dan 2 uur. Een fijn,goed en opbouwend gesprek, ondanks dat ik alles opsla raakt mijn hoofd steeds leger! We nemen afscheid en ik begin aan de weg terug, ja u raadt het al wederom in het gezelschap van Johnny Cash, even later schalt het uit de luidsprekers Life of a Prisoner, en niet veel later...Nobody Cared! Wat een middag denk ik, dit is een tijd geleden, dat ik me zo goed voelde, gewoon even weg van de alledaagse beslommeringen en zaken en dingen die je in hun greep houden. Laat al die andere gouden medailles maar komen, laat me maar juichen bij de TV, ik kan er weer tegen mijn hoofd is leeg!

Onder het geluid van Help me make it through the Night, parkeer ik mijn auto voor de deur en begeef mij naar binnen waar de Huis aan Huis krant op mij, het lijkt wel, ligt te wachten Ik sla hem open en wat dacht U?.........bij de overlijdensberichten,en wat ik zie Stijn is overleden ruim anderhalf jaar oud. En wat mij diep raakte waren de woorden in dichtvorm:

In de Hemel op wolk 3 zit onze Stijn nu op Gods knie.

Veel te vroeg en toch op tijd.

Zijn wij onze Topper alsnog niet kwijt!

Iets wat tot nadenken stemt, en uiteindelijk mede mij deze bijzondere dag bezorgde ,die dit schilderij met woorden voor mij compleet maakte! Zo is elk einde een nieuw begin.

Goed Goan.

Simon Schrijver.

Eventuele reacties naar simonschrijver@locourant.nl