hema

Even heel wat anders deze week, even uit de sleur van de politieke beslommeringen. Even gewoon een klein stukje verslaan van een paar uurtjes winkelen in Zwolle, en er tussendoor een koffiepauze bij een eetdependance van ons aller Hema. Ik stap de gelegenheid binnen en wat mij opvalt zijn in ieder geval de bordjes aan de muur, consumptie verplichtVreemd eigenlijk dat ze je verplichten om te eten of te drinken, maar goed er moet natuurlijk wel wat verdiend worden. Wat mij verder opvalt is het publiek dat er alreeds vertoeft, het is een doorsnee van het gewone volk. Mensen die door hun gedrag , en het eruit zien duidelijk niet behoren bij de meer welgestelde klasse.

Ze zitten er in alle maten en zijn hoofdzakelijk van autochtone afkomst het past allemaal dus wel bij de stiel van de Hema. En terwijl ik me een kijkende bestuderende functie heb aangemeten komen er nieuwe mensen binnen, zelfs met een kinderwagen, nou ja toekomstige klanten, moet kunnen moet je maar denken. Het is een vrij jonge dame met een wat oudere moeder wat fors en gezet, de oude mevrouw schijn wat moe te zijn vandaar deze tussenstop in de Hema dependance Want de dochter in kwestie haalt een kop koffie voor de moeder en gaat naar buiten om zich weer tussen de winkelende mensen te begeven maar niet nadat ze haar moeder geïnstrueerd heeft om goed op haar kleintje te passen. Een al bezette tafel met zo te zien een vader en moeder en twee kinderen maken zich op om te vertrekken, en nu valt het me pas op. Het zijn veel te dikke mensen, duidelijk een obesitas gezin ze denken wellicht samen dik zijn valt minder op. Dat werkt thuis wel maar in de massa niet constateer ik bij mezelf.

Een paar jonge meiden die ook binnen komen ontstijgen een beetje aan het in meerderheid aanwezig zijnde echte Jan Publiek. Ze hebben net een aantal kledingstukken gekocht en leggen aan elkaar uit, dat bij thuiskomst er door de moeders driftig gekeurd zal worden of ze wel met de juist kwaliteit thuiskomen En uiteraard of de prijs kwaliteit verhouding in orde is! Intussen zit er een wat oudere man te bellen met iemand die hij uitlegt wat hij aan het doen is en waar hij uithangt, best complex allemaal tijdens een winkelpauze in een Hema dependance in een provincie hoofdstad in het midden des lands. En intussen sjokken winkelende mensen beladen met tassen en plastic zakken aan mijn ogen voorbij.

Het is geen fijne plek om koffie te drinken, maar ja wat wil je ook voor € 1,75, maar je zit wel eerste rang als je mensen wilt kijken en het daarbij behorende gedrag. Ik schuif mijn inmiddels lege koffiekopje aan de kant sta op en begeef mij naar de uitgang, niet nadat ik eerst naar links en naar rechts gekeken heb. Een rare gewoonte in een straat waar geen auto’s mogen rijden en fietsers moeten afstappen. Behalve die ene dan die door twee agenten gesommeerd wordt te stoppen zodat ze hem een bekeuring kunnen presenteren! Het joch protesteert wat, maar zonder succes, de agent schrijft al, en ik denk eigenlijk is er bar weinig veranderd de laatste vijftig jaar.

Goed Goan.

©Simon Schrijver