Kent u ze nog, de sigaren die in de slootwallen bloeien? U weet wel die bruine verdikkingen aan het eind van een rietstengel, ze vallen op, elk jaar weer. Ik weet niet beter of zo heten ze en ze laten mij ook elk jaar de oneindigheid van leven zien, zij zijn voor mij een levend iets wat een soort hoop vertegenwoordigd. Onverstoorbaar in de slootwal, stoer en fier, iets positiefs waar je vrolijk van wordt en zo zijn er meer dingen in de natuur die onze gedachten tot een positief gevoel aanzetten!

Wat mij verder opvalt is wat bloemen en planten hebben met dieren om zich heen, ze doen hun dingen zonder poespas of kapsones en met een vorm van de grootste vanzelfsprekendheid. Dat is de natuur, dat is hun leven en zo brengen zij de dag door met op zoek zijn naar voedsel in verschillende variëteiten Zo zie ik dat de vlinder een soort verliefdheid ten toon spreid voor de vlinderstruik, ik zag er laatst een die helemaal vol zat met vlinders, echt onvoorstelbaar. De honing of de nectar moet van een zeer bijzondere kwaliteit zijn, twee kleuren hadden de bloemen, paars en wit. Dan verder met de invulling van de dag van de hommel wederom door eigen waarneming, de hommel: een soortement uit de kluiten gewassen bij. Hij vliegt af en aan en duikt dan volledig in de bloem van de springbalsemien, de springbalsemien een prachtige naam trouwens, wie die bedacht heeft verdiend een lintje! Een typische plant met een mieters eigenwijze manier van doen en voortplanten!

De hommel doet zich tegoed aan de nectar in haar bloemen, hij duikt erin en komt er achterwaarts weer uit. Al naar gelang wat er te halen valt duurt het bezoek korter of langer. Deze plant en de hommel lijken twee handen op een buik! Op naar de volgende dierlijke bewoner dezer aardkloot en wel de wesp, een beetje eng, maar wist u dat dit geel/zwarte insect zich heel erg thuis voelt in een tuin met veel lavendel, u weet wel die kleine paarse bloemetjes, zijn favoriet wat betreft de zoetigheid die zich hierin bevindt. De vlieg is gek op zogeheten bruidsluiers, voor de kleine witte bloemetjes heeft hij of zij een voorliefde, op een zonnige dag zitten er tientallen te genieten.

En dan hebben we natuurlijk niet te vergeten de bij, de bij die het met meerdere bloemen doet, u zult zich afvragen wat uw columnist bedoelt met dat de bij het met meerder bloemen doet? Nou niets meer of minder, dat hem eigenlijk geen bloem onwelgevallig is. De raat moet vol, welhaast de enige opdracht van een bezige bij!

Wat prachtig dat je zo eind Juli dit allemaal om je heen ziet gebeuren, mits je er oog voor hebt natuurlijk! Distels staan hun pluizen af aan de wind net of ze zeggen kom maar op waai me verder weg naar een plaats waar ik volgend jaar weer kan bloeien, en bramen worden weer volop zwart. Uitnodigend hangen ze aan hun struik beschermt door vinnige stekels, doornen geheten. Wat heb ik vroeger als kind vaak schrammen opgelopen maar wat was het de moeite waard met bijna een volle emmer op weg naar Moeder, op weg naar de bramenjam! Of er veel bosbessen zijn dit jaar weet ik eigenlijk niet, we zullen het zien, vroeger was het ons medicijn bij een dip in de winter. In de weckpot op het schap in de kelder thuis stonden ze te wachten op jouw inzinking! En zo zachtjes aan kunnen de boontjes weer verzameld worden om met veel zout in de Keulse pot te verdwijnen het is immers alweer augustus!

Wat mooi nietwaar als je jezelf kunt bezig houden met wat de natuur geeft en doet met jouw en heel veel levende wezens! Simpel leven, daar gaat het immers om, ik was de afgelopen weken zo met de dood bezig geweest, dat ik mezelf begon te verafschuwen! Ik had geen enkel ander alternatief deze week dan... Doezebolten Enzovoort, maar bovenal .... Het Leven beleven! Zonder dwars gezeten te worden door de dood...

Goed Goan.

Simon Schrijver.

Voor eventuele reacties simonschrijver@locourant.nl