merel1

Meekijken maar in het dialect heet dat zoals in aanhef genoemd, en wat ik bedoel is dat je om je heen kijkt en ervaringen van mensen opslaat en op je eigen manier beoordeeld en er een uitleg aangeeft en wel de mijne of de jouwe. Elke dag ben je weer deelgenoot van wel en wee, van rottigheid , van ellende, van achterklap en soms ook van vreugde. Deze keer is mijn springplank naar de weekendcollumn meekijken oftewel verslagleggen van mijn kijk op dingen hoe ze gaan en hoe ze uitpakken, de consequenties ervan zo u wilt.

Door mijn raam naar buiten kijkend zie ik een blauwe lucht en vliegtuigen trekken witte strepen zodat ik kan zien waar ze vandaan komen en waar ze heen gaan. Ze laten me meekijken naar hun doen en laten, waar ze uiteindelijk terecht komen en wat hun bestemming is heb ik geen verdere informatie over op zo een moment, ze vervliegen bijna letterlijk in de tijd! Een merel in de boom voor mijn raam kijkt ook mee het lijkt wel of hij mij nauwlettend gade slaat, en ook hij of zij zal zo zijn gedachten hebben over wat hem of haar deze dag te doen staat en waar zich naar toe te begeven, al dan niet vliegend. En wie weet ook gedachten over ‘mien schrieverieje’!

Wat de boom betreft zie ik al een geelkleuring in sommige bladeren, geleden van het vele hemelwater, dat zal het zijn. De strepen van de vliegtuigen zijn inmiddels bijna verwaaid en lossen zoals gebruikelijk op in de atmosfeer, verdwijnen zomaar in de ruimte terwijl ik zit mee te kijken. Een beetje gedachteloos bijna laat ik de dag binnen,kijken wat hij brengt en daar waar toegestaan hij me ook laat meekijken. Tussen de bomen door zie ik de mais omhoog torenen , veel regen gehad dus veel en hoge mais dit jaar voor de dieren die het consumeren voedsel genoeg,niet verkeerd toch? Ik zag deze week heel veel mais, onafzienbare akkers vol straks kunnen we weer meekijken als er gerooid gaat worden, zal wel eind september begin oktober worden. Dan is er weer een zomer voorbij en een herfst aan de orde die ons zal laten meekijken naar wellicht weer prachtige herfstkleuren

Het gaat hard, de tijd vliegt zoals dat heet, het is net een vliegtuig dus, het doet me denken aan een scheurkalender die ik een tijdje geleden kreeg van Loesje, op de voorzijde stond : als de tijd vliegt, vlieg dan mee! Al schrijvende realiseer ik mij dat er ook wereldnieuws is, ook deze week, maar het wil even niet binnenkomen. Ik ben er af en toe ook een beetje klaar mee, het is niet anders dan dood, verdriet en verderf, ik wordt er moe en ook verdrietig van om het steeds maar weer te moeten benoemen,laten we het deze week maar laten vervliegen in de tijd. Dat doet uiteindelijk alles, zelfs onze namen en levens, we staan erbij en we kijken ernaar en laten het gebeuren, we kijken mee hoe ook wij net als de strepen van de vliegtuigen oplossen in de atmosfeer.

Een misschien wel wat triestig beeld wat ik schets nu, zal te maken hebben met alle depressies die er de afgelopen maanden over mij heen gekomen zijn, maar ik kan het niet anders dan het aan u en den volke kenbaar maken. Het is de grootste zekerheid die we hebben en tegelijkertijd ook een hele weerbarstige, we willen er niet aan, maar moeten er aan geloven! Een schrale troost wellicht maar we mogen allemaal ‘Meekieken’ !

Goed Goan.

© Simon Schrijver