gebit

Het weer waar ze al zolang voor waarschuwen dat was het de afgelopen week een beetje nietwaar? Redelijk hoog in de temperaturen zaten we, veel fietsers al in deze regio, korte broekenwerk, wind langs de bene zouden ze in de achterhoek zeggen. Het is zweten geblazen voor de gemiddelde burger, Simon had zijn halfjaarlijkse tandarts behandeling tegoed. Een restant wat nog gedaan moest worden, was in april blijven zitten, was te veel in één keer. Het lot van het behoud van tanden en kiezen is, in ieder geval regelmatig op de pijnbank van het leven te moeten doorbrengen. Veel te filosoferen valt er eigenlijk niet over het tandartsenvak in zijn algemeenheid, maar toch!

Melden aan de balie, de assistente was er even niet, ik dacht zal wel even een frisse versnapering aan het gebruiken zijn in de kantine. Of misschien moest ze even naar de wc, zou maar zo kunnen. Er komt nog een mevrouw binnen, op dat moment meldt zich ook de assistente. U heeft een afspraak? Ik antwoord bevestigend, zij kijkt op een lijst, gaat u maar in de wachtkamer zitten zegt ze. Er zit al een jonge dame te wachten op haar beurt, intussen schuift de andere mevrouw ook bij. Er komt nog een jonge mevrouw bij, vier personen sterk, het behandelen loopt uit. Simon weet al niet beter, binnen is het redelijk koel.

Een mevrouw zegt ik geloof maar dat ik weer ga want de kinderen komen zo en dan moet ik er zijn. Goede moeder denk ik, er begint een gesprekje in de wachtkamer. Ik denk bij mijzelf, in wachtkamers moet er altijd één zijn die het ijs breekt en zeker op zo een ‘unmundig’ warme dag! Ik was al zo blij met die Duitse tandarts en nu hoor ik dat hij weg is zegt ze en hij deed zo voorzichtig, veel minder ruw zegt ze dan mijn vorige tandarts. Ik was blij dat hij gestopt was en nu doet hij weer steeds meer heb ik gehoord. Ja het valt niet méé denk ik bij mezelf, er is nog nooit een kok gevonden die kon koken naar alle monden. Leuk denk ik, dat van die monden, heel toepasselijk, de jongedame die er zat zegt vrij ontspannen dat het haar allemaal niet zoveel uitmaakt als ze maar een beetje opschieten.

Vanmiddag werken er twee begrijp ik, de oudere gepensioneerde is er ook, ik heb een afspraak met de jongere tandarts. Hij is er nog wel, ze zeiden mij dat hij ven Belgische afkomst zou zijn. Hij hielp me de vorige keer ook en is, wat mij betreft althans, een bijzonder aardige man. Dan komt er uit een andere deur een spontane assistente die mijn naam roept en zegt heel nadrukkelijk dat ik aan de beurt ben. Heel spontaan allemaal maar dat wordt weer twee keer pijn lijden denk ik en in de mond en in de portemonnee. De deur naar de kleine behandelkamer zwaait open, een wat kleine man met een lief hoofd waar het meeste haar van verdwenen is, en een bril op heet mij van harte welkom!

Ik ben aangekomen op deze ‘unmundig’ warme dag op de plek des onheils. Een plek die mij ook wel een beetje dierbaar is omdat deze plek mij ook laat weten dat ik mijn eigen gebit nog heb! Hij zegt tegen mij dat dit vak van tandarts tegelijkertijd ook zijn grootste hobby is en lacht daarbij spontaan van oor tot oor. Ik zeg dat dit van hem afstraalt en mij een goed gevoel geeft, en vlei mij horizontaal achterover. Ik geef mij over aan hem, vanaf dat moment ligt mijn lot in zijn handen met daarin de boor en een aantal andere attributen die mijn gebit gaan bijwerken en hopelijk behouden voor de komende jaren. Tijdens de behandeling die ruim een uur duurt vraagt hij mij of het nog gaat, ik zeg ja. Wat moet ik dan, hij zegt dat hij zich bijzonder amuseert met mijn gebit, maar zich tegelijkertijd ook realiseert, dat het voor mij geen pretje is! Wat een aardige man zo een tandarts denk ik bij mezelf, als ik na een uur op mag staan uit de stoel om de bloedresten weg te spoelen. Dit was het zegt hij, we geven elkaar een hand en wensen elkaar het beste en tot ziens. Ik ben blij met zo een ‘mundige’ tandarts op deze zo ‘unmundig’ warme dag. Het leven is goed constateer ik zonder wrok nu de behandeling weer gedaan is!

Goed Goan.

©Simon Schrijver.