De verloedering slaat in een hoog tempo, niets ontziend, toe en in een welhaast Duivelse setting! Het Wilde Westen van vroeger was een sprookjesachtig kinderspel hierbij vergeleken. De kroon op het vernietigingswerk was de vlucht van de MH 17 van Malaysian airways op donderdag 17 april. Totale chaos, de lont in een kruitvat van emoties en niet begrijpen , van anarchie en uitzichtloosheid van Godsdienstwaanzin en van het eigen ik en verloren dromen. 

Waar het allemaal toe kan of gaat leiden, we kunnen alleen maar gissen, maar tot iets goeds - dat is zeer onwaarschijnlijk. In een dolgedraaide wereld is de geest uit de fles en geen genade of mededogen of iets van dien aard of wat er maar enigszins op lijkt. De tijden van oog om oog en tand om tand lijken hun herintrede te doen. Uw columnist is geen medium of toekomstvoorspeller maar het gist meer dan goed is, en het verdriet die dit alles met zich meebrengt is er een van een ongekende proportie. Veel mensen daar hebben mensen verloren terwijl ook kinderen letterlijk het kind van de rekening zijn! Ik hoorde een radeloze moeder zeggen, geef mij mijn kinderen terug meneer Poetin, kapot dat was ze zelf ook al, overmand door verdriet toonde ze aan de pers een foto met haar zoon en zijn vriendin. Zijn ze niet mooi kijkt u zelf maar, ik heb meegekeken, en mooi waren ze, die jongen en dat meisje op die foto! Diezelfde (meneer) Poetin, een wolf in schaapskleren iemand die mensen manipuleert en niet de waarheid spreekt, een machtswellusteling ook met koude ogen waar de kilheid en berekening uitstraalt! Eerst De Krim annexeren ( lees stelen) van de buurstaat Oekraïne onder de ogen van de hele internationale gemeenschap, vervolgens in het oosten van datzelfde Oekraïne infiltreren en ruimhartig wapens leveren. 

Er zijn inmiddels genoeg beelden voorbijgekomen die het u en mij laten zien immers! En het westen en Europa, en dan heb ik het over de Eurozone uiteraard, kijken weg en zijn bang, voor wat zijn ze bang eigenlijk? En hoe lang tolereren wij dit opruiende gedrag en de leugens van deze kleine Schurk Vladimir Poetin? Het meer dan immense verdriet in bijna 200 Nederlandse gezinnen en al die andere gezinnen van de rest van de inzittenden en het personeel van vlucht MH 17. Ik hoorde een ooggetuige zeggen, ze kwamen maar zo uit de lucht vallen, ik hoorde een separatist/ geboefte zeggen allemaal wegwezen tegen mensen die wrakstukken kwamen onderzoeken. Ik zag een reisgids van Bali en Lombok liggen op de grond, 2 eilanden die ik ook eens mocht bezoeken en realiseerde mij, dat ik hier jaren geleden ook ben overgevlogen, ditzelfde Oekraïne, maar Godzijdank zonder deze dwaze oorlogje spelende separatisten/rebellen!

Ik huiverde toen ik deze complete chaos zag met langs de kant van de weg de lijkzakken met mensen daarin, of wat er van over is, ik zag een andere wereld, een wereld van voor, wat ze de beschaving noemen! En nu op het moment dat ik dit schrijf is er een trein onderweg naar Charkov met zakken vol pijn en verdriet, met mannen, vrouwen en kinderen, of met wat er van over is erin. Tranen, tranen, tranen zullen vloeien rijkelijk en in overvloed, niet begrijpend zullen al die nabestaanden in vertwijfeling de handen omhoog heffen. Ze zullen rouwen om hun geliefden, net zoals die mensen in Israël en Gaza waar op dit moment ook elke dag doden vallen, snapt u het nog?

Ik begrijp steeds... minder van mensen!

Goed Goan.

Simon Schrijver. Voor eventuele reacties, of het delen van verdriet: simonschrijver@locourant.nl