geo

Het was mooi weer en ik had er weer voorzichtig zin in, ik was er weer aan toe even een stukje de benen strekken. Even wat ‘geweeste ongemakken’ van me afschudden terwijl de zon haar uiterste best deed om méé te werken. Auto geparkeerd en wat spullen in mijn zak gestopt waaronder mijn mobiele telefoon, je kunt immers nooit weten. Het is vier uur in de namiddag 16.00 uur heet dat officieel.

Als product van een jachtige tijd ben ik een groot gedeelte van de dag aangelijnd, allemaal ter wille van de ‘grote onmisbaarheid’! Ik begin aan mijn rondje bos, wat volgen insiders minimaal dertig minuten moet duren en gedurende minimaal vijf keer per week gedaan dient te worden. Hierdoor kun je ouderdomsproblemen méé bestrijden zeggen ze in een folder die het plaatselijke gemeentehuis niet zo lang geleden in mijn brievenbus liet deponeren. Wat een preventie denk ik bij mezelf, wat zijn ze bezorgd met betrekking tot de ingezetenen dezer gemeente, en met deze ouder wordende man in het bijzonder. Niet langer getreuzeld de pas erin nu denk ik bij mezelf.

Het smalle zandpad strekt zich voor mij uit, de zon schijnt het is zelfs een beetje warm. Ik ben amper begonnen en mijn blik wordt direct al afgeleid door een vrijend paartje, daar had ik even niet op gerekend en ik doe dan ook mijn uiterste best net te doen of ik niets zie. Mooi toch eigenlijk dat het leven een ‘onstuitbare drang’ heeft ondanks alles door te gaan.

Ik ontwaar in de verte een wandelaar, juist op het punt waar ik op afkoers, over het algemeen is het rustig hier, zoveel wandelaars zie je hier ook weer niet. Onze wegen kruisen elkaar ons tempo hapert hij schijnt iets te zoeken, ik zeg goedemiddag iets soortgelijks wordt mij ook toegewenst. We stoppen en blijven staan en er ontstaat een gesprek wat enigszins haperend op gang komt. Logisch eigenlijk wel want mijn intentie was van alles maar geenszins een gesprek. Hij loopt naar een donkerbruin geteerd paaltje en zegt ondertussen dat hij aan ‘geo cashing’ doet. Hij trekt het bovenstukje eraf en ik zie dat er een kokertje met een code in zit, ik denk wat is dit, hij zegt ‘geo cashing’. Gebaseerd op GPS informatie. Kent u dat dan niet vraagt hij, intussen wisselen we allerlei informatie uit, het gaat eigenlijk vanzelf. We zijn van hetzelfde bouwjaar kwa leeftijd blijkt ook nog ééns, apart hij heeft een zeemansverleden achter de rug en is al jaren aan de wal in ruste en doet aan ‘geo cashing’.

We praten over van alles en nog wat tot we constateren dat we best wel veel raakpunten hebben. Hij steekt zijn hand uit mijn naam is Bill zegt hij, ik denk verdomme Bill het zal toch niet, amerikaanser kan ook bijna niet. Je loopt in de bossen in deze buurt en je hebt en ontmoeting met ene Bill die aan ‘geo cashing’ doet! Nadat we nog de nodige informatie uitgewisseld hebben zei hij mij ééns te kijken op de website van ( www.geocashing.com ) en dat heb ik gedaan. Hij zei ook nog iets over een toverboek, terwijl ik mijn wandeling voortzette dacht ik toch wel een bijzondere ontmoeting.

Toen ik in de avond mijn computer in stelling bracht en op de website ging kijken kwam ik erachter dat hij de waarheid gesproken had. Wat hij mij niet gezegd had dat zijn ‘user name’........Wilde Bill was! Ik had het gevoel dat ik zo dicht bij huis even in het... ‘wilde westen’ geweest was!! Maar dan wel ‘aangetast’ door het computer tijdperk. Dus al met al echt een ‘bijzondere ontmoeting’!

Goed Goan.

©Simon Schrijver.