Zo in mei denk is het tijd voor een wandeling in de ‘Wet Lands’ langs de IJssel in de buurt van het dorp waar ooit de laatste visotter het loodje legde. Uit een soort gepaste trots vermengd met een stuk eerbied hebben de ‘Zalkers’ van toen een standbeeld opgericht in brons voor de otter in kwestie! Ze hebben blijkbaar spijt gekregen de robuuste inwoners van dit dorp aan de rivier voor het doodslaan van de laatste visotter aan de boorden van de IJssel. Van de dijk af vanuit Zwolle linksaf het dorp in, als je zo rijdt kun je hem niet missen.

Een stukje historie wat Zalk in en met zich meedraagt net zoals de prachtige contouren van de grootste kerk in het dorp die zich komende van diezelfde dijk en vanuit dezelfde richting manifesteert als een door God gegeven kenmerk uit een ver verleden. Wat zullen de knechten en de horigen uit vervlogen tijden gedacht hebben als ze komende vanaf de velden in de verte de toren van deze kerk ontwaarden. Als een waar baken torent ze hoog op tegen de blauwe lucht waarlangs flarden witte wolken zich een weg banen naar een andere einder! Zalk wat een rijkdom en wat een geschiedenis mijmer ik bij mezelf in geklemd tussen een rivier en tussen de weilanden ook is het een ‘Oase’ van rust! De uitspanning die ik ontwaar draagt dezelfde naam ik moet zeggen heel toepasselijk, het lag eigenlijk gewoon voor de hand een andere naam had gewoon niet gekund! De familie die deze gelegenheid uitbaat heet Kanis laat ik mij vertellen het schijnt dat het etablissement al een aantal generaties in handen is van genoemde familie. Ze hebben er ook specialiteiten zoals Boffert en Schweinehaxse lees ik op een bord wat aan de muur aan de buitenzijde hangt. Wat dat dan ook maar moge zijn, maar het klinkt wel apart het past wel bij dit andere dorp aan de rivier wat ooit aan de aandacht van Anton Koolen ontsnapt is. Had hij van het bestaan geweten dan had hij er vast wel ‘enige schrijverij’ aan willen wijden, daar ben ik vast en zeker van overtuigd!

Ach laat Zalk maar blijven zoals het is denk ik vooral niet meer bijbouwen, hooguit nog ééns een lief boerderijtje in zijn kern of aan zijn flanken en daarméé basta! Laat het blijven zoals het is met zijn ‘Oase’ met zijn ‘meidoornhagen’ in zijn weilanden die het omzomen, ook met de prachtige robuuste kerk met zijn molen en met de mensen die hier alles vinden wat ze nodig hebben. En één ding steekt daar met kop en schouders bovenuit en dat is rust! Iets wat ooit Klazien al predikte het kruiden vrouwtje uit Zalk die nu op het plaatselijke kerkhofje een laatste rustplaats heeft gevonden. Rust en daarvoor had zij een hele lijst van kruiden die je hiervoor kon aanwenden evenals voor allerlei andere kwaaltjes die het leven er niet gemakkelijker op maakten. En al naar gelang de leeftijd vorderde je steeds meer dwars konden gaan zitten. Klazien of Kleusien uut Zalk in de jaren zeventig en tachtig een begrip in deze hoek van ons land en ook een beetje landelijk zelfs oogste ze al een zekere roem. Geen bombarie maar gewoon zoals ze was een fors postuur en een knotje in het haar en niet zeuren over allerlei kwaaltjes maar gewoon de tuin en het weiland in en plukken die bloemen en maak er een brouwsel van in de vorm van een soort thee en uw lasten zullen weldra te dragen zijn.

Het was voor Simon weer een ware belevenis zijn wandeling deze keer in de ‘Natte Landen’ langs de ijssel met zijn ‘meidoornhagen’ in de contreien van lucht wolken wind en water, in de omgeving en in een dorp met een rijke geschiedenis. De geschiedenis van de laatste otter van een kerk als baken van al het Goddelijke wat nog steeds bij Zalk past, en wat betreft rust er nog steeds is. Maar ook van zijn ‘Oase’ met zijn ‘schweinehaxse’ en van het kruidenvrouwtje wat ‘Kleusien’ heette!

Goed Goan.

©Simon Schrijver.