Beste lezers, deze week een huis ,tuin en keuken column dan maar, een verhaal wat een ieder van ons zou kunnen overkomen, nee niet allemaal zover wil ik niet gaan. Ik heb net als zoveel stervelingen ook een paar hobby’s , zoals dingen die je graag doet ook wel genoemd worden. Maar zoals het met alle dingen in het leven gesteld is brengt dit op zijn tijd ook ‘gedoe’ met zich mee. Hoe meer apparatuur en gereedschappen hoe groter ook de kans, dat ze enig moment zeggen doe het zelf maar ik ben er even klaar mee!

En daar sta je dan een beetje hulpeloos te kijken naar je zitgrasmaaier die op het moment dat je hem start geen geluid wenst te geven, geen klik of anderszins. Een aantal honderden kilo’s staart je aan en is er niet toe te bewegen om dat te gaan doen waarvoor hij gemaakt is, namelijk mijn gazon weer het aanzien teruggeven zoals een gazon moet zijn keurig en strak. Nou hoeft het voor mij niet al te strak, maar een bepaalde begaanbaarheid is wel zo praktisch nietwaar? Wat is nu wijsheid is de volgende gedachte die in een mens opkomt zo ook bij mij.

Na enige piekeraktie besluit ik de accu er uit te halen, want dat zal ongetwijfeld de boosdoener zijn, een contactsleutel omdraaien zonder enig gevolg en/of reactie leidt mij naar dit onderdeel.Sleuteltje nummer 10 moet uitkomst brengen om dit onderdeel tijdelijk te kunnen verwijderen en op transport te stellen naar een goede bekende, die gekend om zijn technisch inzicht, alle apparatuur bezit die nodig is om dode dingen weer tot leven te wekken zo ook een zogeheten acculader. Na enige handelingen hou ik de vermoedelijke dader van mijn ongemak in beide handen en werp het een minzame blik toe, zo van zie je niet hoe hoog het gras er al weer bijstaat? Maar u raad het al, geen antwoord. Het is net of ‘Het Ding’ zegt doe niet zo moeilijk het gras is er altijd afgekomen dus deze keer zal het ook wel goed komen als ik een weekendje aan de ’druppellader’ heb gestaan ken je me niet weer.

Dus op weg naar de kennis, eenmaal daar aangekomen tweede obstakel, niet thuis maar geen probleem,ik vis een leeg pepermuntdoosje op en scheur er een stukje af en schrijf op de binnenkant mijn noodkreet. Na het weekend bel ik hem wel en hoor hoe het afgelopen is, kan ik wellicht mijn perceel tevreden stellen, intussen groeit natuurlijk wel het gras door denk ik bij mezelf, en het was al zo hoog! Ik begon bij mezelf te ontdekken dat een beginnende ‘grasmaaier blues’ mij in haar macht begon te krijgen. Het ging allemaal zoals verwacht de maandag daarop naar de kennis toe kopje koffie volle accu en maaien maar, toch? Aangekomen op mijn bestemming aan de boorden van de Ijssel plaats ik welgemoed de energiebron terug, ga zitten en.......start! En ......geen enkel geluid, en wat nu denk je dan in stille vertwijfeling, want woorden zouden op dat moment niet kuis en gepast zijn geweest!

De kennis gebeld en hem de blijvende onwil van mijn grasmaaier meegedeeld, zijn raad opgevolgd en aan alle hendels en knoppen gezeten die erop en eraan zitten, geen resultaat. Conclusie afvoeren naar de werkplaats van mijn kennis, hij moest, zoals dat heet boven de smeerput bekeken worden, hij was echt ziek, en ik ja de ‘grasmaaier blues’ was nu definitief, dit zou dagen gaan duren. Afvoeren en dan repareren en weer aanvoeren, ik had het geluk een andere kennis te hebben met zogenaamd ‘groot materieel’, die mij vertelde mij te willen assisteren met genoemde werkzaamheden. Ik voelde mij ondanks alles een gezegend mens,en het gras groeide intussen door , dat het een lieve lust was. Terwijl het juist in gekorte vorm een lust voor het oog behoorde te zijn, en dat kwam er op deze manier niet van, maar ook balen hoort nu eenmaal bij het leven nietwaar, wat zeg ik het is er een onderdeel van!

De dag erop groot materieel en mijn kennis, mijn Toro er op geladen,zo heet mijn grasmaaier namelijk, en op reis naar die andere kennis voor reparatie. Hier aangekomen gaat hij erop zitten wijzigt de stand van een hendel en steekt de contact sleutel in het slot en start en........de grasmaaier begint , jawel te lopen zoals dat heet. En mij rest wederom stille verwondering en weet tegelijkertijd op geen enkele wijze aannemelijk te maken,dat de ‘grasmaaier Blues’ mij nu ook nog het schaamrood op de kaken bezorgd!

Goed Goan.

Simon Schrijver..