blogging1

Als ik naar de radio luister of televisie kijk, of de krant open sla, komt het allemaal weer over me heen. De gezondheidszorg wordt onbetaalbaar en de westerse maatschappij individualiseert meer en meer. Het wij-gevoel is er alleen nog maar bij massale sportevenementen en in kerken en kroegen aanwezig, daarbuiten is het op een haar na gedaan met het wij-gevoel. Men noemt het ook wel verkilling, de uitkomst van een aantal factoren en een direct gevolg van wat wij welvaart plegen te noemen.

De politiek schreeuwt moord en brand. Beste mensen, de zorg wordt onbetaalbaar. Was het in de jaren vijftig nog zo'n 4% wat er naar de zorg ging, nu schijnt dat naar de 40% te lopen! De mensen in onze westerse maatschappij, zo ook in Nederland, zijn op zekere wijze geïndoctrineerd door een virus dat welvaart heet.

Terwijl ik dit schrijf gaan mijn gedachten terug naar vroeger, naar de jaren van die 4% die de gezondheidzorg ooit kostte. De jaren van de onschuld en ook van een stukje genegenheid en elkaar helpen als dat zo uitkwam. Je had het immers niet breed! Het waren de jaren van de opoe's en opa's oude stijl, toen oma's nog opoe's genoemd werden. Niemand keek er vreemd van op. En zorg had een heel andere dimensie. De jongere mensen zorgden voor de oudere mensen, dat was heel gewoon, niemand keek daar raar van op. En werd er iemand ziek of gebrekkig en oud, dan werd iemand thuis verzorgd, gewoon voor eigen kop en kosten van diegene of dat kind die haar of hem onderdak verschafte. Geen regering ergo belastingbetaler draaide daar voor op!

Dat waren andere tijden, tijden van zorg op een andere wijze, tijden dat bejaarden of verzorgingshuizen er nog amper waren. De tijd van 'broeders hoeders', de tijd ook van jongelui die nog wisten wat manieren waren, de tijd ook van respect voor ouderen. Kom daar nu eens om... Broeders van het ambulancevervoer worden in elkaar geslagen als een groot aantal jongeren( en ouderen) die niet opgevoed zijn de passie preken! Het volk, het plebs van heel vroeger, doet weer zijn intrede. Ik heb daar geen andere woorden voor dan Schorrie Morrie. En ook de tijd van blij zijn met de zogeheten 'beperktheden' in geld en goederen, toen Jan de Ambachtsman nog gewaardeerd werd om zijn werk. Ambacht was er, of kwam er volop aan in die jaren. De tijd van karnemelkse pap en kruutmoes. Biologisch boeren was een vanzelfsprekendheid. Al het vergif en de grootschalige veehouderij kwam immers pas later!

We zouden op onderdelen weer terug moeten naar een tijd waar jongeren, kinderen dus, geleerd werd weer voor hun ouders te zorgen. Nu is het een soort eenrichtingverkeer, een ikke ikke ikke en de rest kan stikke verkeer, games forever! Een broeders hoeder is iemand uit lang vervlogen tijden, een museumstuk. Bezit en goed verheven tot het allerhoogste, zorg een klinisch uit de hand gelopen product wat onbetaalbaar dreigt te worden, met het hoofd uitgevoerd en allang niet meer met het hart!

Zorgbesef is een gevoel wat weer tussen de oren van mensen terug moet komen, evenals tussen de oren van onze kinderen, want jong geleerd is oud gedaan. En een nieuw vak op de scholen erbij: 'waar kom ik vandaan, wie ben ik, en waar ga ik heen'! Laten we dat vak presenteren onder de noemer 'Voor Mekaar'. Heb ik recent ook niet zoiets horen zeggen, de geschiedenis herhaalt zich? Natuurlijk, het leven is immers één grote repeterende breuk!

Goed Goan.

©Simon Schrijver.