blogging1

Half april, buiten in de nachten nog te koud, maar toch zal het weer voorjaar worden. Een paar flinke buien zorgen er voor dat het groen voorzichtig begint uit te lopen aan boom en struik. De natuur is niet tegen te houden. Over een paar weken weer de maand waarin alle vogeltjes een ei leggen en soms wel twee, of nog meer.

De laatste dagen zijn er mooie wolkenluchten te bewonderen ze zien er vet en gevuld uit, heeft allemaal te maken met het voorjaar. Want er moet immers beregend worden om het voorjaarsgebeuren te intensiveren. De laatste paar dagen zijn de temperaturen ook in orde!

Wat schuchter steken de weidebloemen weer hun hoofdjes boven het maaiveld uit. Ook de slootwallen kleuren al weer voorzichtig geel door de dotterbloemen die hun voorkeur, heel lang geleden al, bepaald hebben voor slootwal of kant.

In mijn gedachten klinkt een liedje van een Groningse troubadour van heel lang geleden, Ede Staal. En wat dacht u, daar hoort natuurlijk het liedje 'Het zal weer veurjoar worden' bij, het voorjaar dat alles weer in beweging zet!

De mens met de grote schoonmaak, u weet het wellicht nog wel, die ze vroeger nog steevast uitvoerden als teken van properheid. Maar dat was vroeger mijmer ik. De dieren ook zijn op verkenningstocht in de natuur, een paar weken geleden zag ik de hazen al druk in de weer. Ook zag ik ook een vos die vanuit de bosrand een stuk open veld overstak en zich in de richting van de hazen spoedde. En ondergronds zijn ook de mollen weer aan de gang gegaan na hun winterslaap. Ik zag er alweer de stille getuigen van, de molshopen zoals wij ze noemen.

Met de dag worden de knoppen aan de bomen groter tot ze over een paar weken uiteindelijk de grootte gaan bereiken waarvan het gevolg blad zal wezen. Het doet er op de een of andere manier allemaal toe, niets schijnt bij toeval te gebeuren. Onverstoorbaar en met een zeker doorzettingsvermogen ontpopt zich altijd weer een bijzonder schouwspel zo rond deze tijd van het jaar, het voorjaar. Het blijft de mens boeien, dat alles weer in het nieuw wordt gestoken terwijl wij als mens - wanneer we eenmaal begonnen zijn - alleen maar aftakeling meemaken. Of zou het komen door onze langere en andere cyclus tijdens ons verblijf hier op aarde? Dat moet het welhaast zijn, intens leven kan er alleen maar zijn als datzelfde leven op tijd weer sterft, toch?

De natuur doet aan wederopstanding, vandaar dat mensen er ook hun hoop op vestigen, dat zal het zijn denk ik. Maar wij hebben wel het voorrecht als we ouder worden heel vaak de vreugde van het voorjaar te mogen meemaken. Het leven voltrekt zich zo al eeuwen en eeuwen en in deze maand van de filosofie komt er naast de beleving en de vreugde ook nog eens de verbazing over al die schoonheid die uiteindelijk weer verdwijnt bij.

Het "veurjoar", een jaargetijde dat ik voor geen goud zou willen missen, al dat pure en al die jonkheid, gewoon bar mooi!

Goed goan

Simon Schrijver