Maar desalniettemin, weinig spannends de lokale berichtgeving stopt min of meer, met de tong uit de mond richting finish,op naar de vakantie al dan niet verdiend en/of bevochten. Voor sommigen van ons nog even een eindsprintje trekken en dan uitblazen en voor een weekje of 3 of 4 even als een indiaan leven, lekker doen waar jezelf zin in hebt en je vakantiegeld op zak.

De baas, voor zover je die hebt betaald, lang leve het kapitaal, datzelfde kapitaal wat de rest van het jaar vakantie viert, jij 3 of 4 weken, zij 48 of 49 weken.

Maar wat zou het verschil moet er zijn immers, zonder werkgevers geen werknemers en omgekeerd geldt hetzelfde, dus staan we quitte.

Ja je moet de humor van het leven doorgronden, relativeren noemt men dat ook wel en ook moet je de ander wat gunnen.

Leven en laten leven een ieder op zijn of haar eigen manier, je druk maken dat doe je immers het hele jaar al en het helpt geen zier, die voor het bekende dubbeltje van ooit geboren is zal nooit dat kwartje van ooit worden.

Gewoon doen of je gek bent en je ontspannen tijdens je vakantie, dicht bij huis of in een ver buitenland, er niet aan denken dat het over een week of 3 of 4 weer passé is en het baasje je weer vriendelijk lachend terug verwelkomd!

Om vervolgens aan zijn of haar vakantie te beginnen, grapje moet kunnen maar toch?

Vakantietijd is ook de tijd van de Tour de France en van een net voorbij wereldkampioenschap voetbal en niet te vergeten de vierdaagse van Nijmegen, een knus Nederlands wandel feest, waar de dood of de gladiolen nog steeds onderdeel van uit maken.

Het is me wat in ons landje van melk en honing en voedselbank, de sluitpost voor diegene die structureel bijna altijd op zwart zaad zit en zo zorgen we met elkaar weer voor elkaar op die manier. Een beetje onze broeders hoeder op zijn tijd en dat siert ons als volkje ook wel weer , niet dan? Het voordeel van klein zijn dan kun je het afzien immers en kunnen we elkaar beter in de gaten houden, klein zijn heeft dus ook zijn voordelen.

Het Calimero effect, zou een Nederlands verschijnsel of uitvinding kunnen zijn, ik ben klein en zij zijn groot, best wel een uitdaging als puntje bij paaltje komt.

En waar trouwens de vakantie ook heel geschikt voor is, dat is je even bezinnen op het leven in haar algemeenheid, achterover liggend in luie stoel of hangmat met de zon schijnend en een grasspriet tussen de tanden.

En zo af en toe in de stress schieten als je aan het afgelopen jaar denkt, als je denkt aan al het gejakker van onze productie maatschappij, of heel verdrietig worden als je denkt aan de niet aflatende moord en doodslag in de wereld.

Over kinderogen vol tranen, huilend om het verlies van vader of moeder of beiden, of van een broertje of zusje. Over niet begrijpende en vragende ogen die lijken te zeggen waar zijn jullie als volwassen mensen mee bezig waarom schieten jullie elkaar dood?

Waarom maken jullie alles kapot, wat is jullie drijfveer, met andere woorden wat is de zin van dit handelen? Is het soms een geloof wat je hiertoe aanzet of zijn het innerlijke oerdriften wellicht? Het ene na het andere vraagteken in ogen in oorlog, een oorlog die geen vakantie kent een oorlog ook die nooit op lijkt te houden, ook niet in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest of Allah of (be)noem het maar!

Op wat voor gedachten je al niet komt... als de vakantie lonkt!

Hopelijk prediken onze ( geestelijke) leiders volgend jaar Vrede in plaats van Oorlog, desalniettemin wens ik u oprecht ''Een zo fijn en zo vredig mogelijke vakantie toe''!

Goed Goan.

©Simon Schrijver

Voor eventuele reacties simonschrijver@locourant.nl