blogging1

Heeft u dat ook wel eens, dat gevoel van wat gaat de tijd snel, waar zijn mijn idealen en wensen die ik ooit had gebleven, wat moet ik nog en wat is er nog reparabel? Wat is erger''Verloren Dromen''of ''Verloren in Dromen''? Ik zit mij te bedenken, dat het leven een van de meest grote repeterende breuken is die er bestaan. Schrijven vanuit het gemoed of gevoel zo u wilt is een van de meest intense en onderhoudende bezigheden, duiding geven aan gevoelens, je kwetsbaar opstellen, dat en dat alleen maakt je verhaal de moeite waard en zal gelezen worden op een andere manier dan de gebruikelijke, en het zal beklijven!

Terug gaan naar je kindertijd naar het herkenbare in je omgeving, naar een tijd vol van eindeloosheid en met een eeuwigheidswaarde van meer dan honderd procent. Tijdloos en oneindig, niets maar dan ook niets wat er op duidt dat je later al naar gelang de tijd die je toebedeelt is en vordert, last zou kunnen krijgen van allerlei ongemakken zowel geestelijk als lichamelijk. Ondenkbaar was het, wat zullen we zeggen zo'n vijfenzestig jaar geleden. Alles op zijn eigen plek en plaats en zo was het gewoon, iets anders was er niet en bestond niet. Koren met klaprozen en korenbloemen, slootkanten met mooie dotterbloemen en morgenrood wat regenwater in diezelfde sloten bracht, om nog maar niet te spreken over het avondrood, dat mooi weer aan boord bracht. En je ook met een politieke partij nog niets van doen had!

Wist jij als kind veel van politiek en van politieke praatjesmakerij, nee immers! En dat was maar goed ook, want alles was immers al geregeld, er waren regels en alles klopte, daaraan sleutelen en daaraan veranderingen aanbrengen zou immers alleen maar leidden tot ongemakken en onvrede. Een grotere rijkdom was niet voorhanden, de menselijke kindergeest was onbesmet en fier en frank en vrij en bovendien gespeend van elke gedachte aan dat het anders zou zijn dan het was, je was een uniek wezen in een tijdloos onbegrijpelijk zijn. Verheven boven alle andere schepselen, althans dat leerde je, samen met je ouders, broertjes en zusje en andere dorpelingen, leefde je op een uitverkoren stukje aarde in een min of meer uitverkoren dorp.

Mijn gevoel zo ongeveer vijfenzestig jaar geleden is een gevoel waar ik op terug kijk met gemengde gevoelens nu achteraf, maar dat is logisch nietwaar? Achteraf kijken naar hoe het allemaal gegaan is, dat zijn nu eenmaal op dit moment de feitelijkheden, het vooruitkijken naar wat de toekomst zou brengen was ook toen al voorbehouden aan waarzeggers en waarzegsters immers. Dat die hun informatie van de Duivel kregen weerhield mij verre van een raadpleging destijds, vandaar dat het alleen terugkijken zonder spijt is nu! Het is immers nu zoals het is, een wereld die een complexiteit bereikt heeft die voor velen van ons niet meer goed voelt, voor Simon is dat in sommige opzichten niet anders.

Steeds afstandelijker en steeds meer een ieder voor zich is de trend, ook het Godsbesef verdwijnt steeds meer, en daarmee ook de vastigheid en de kaders die een mens nodig heeft om op te kunnen sturen. Mijn jonkheid is gezien de huidige werkelijkheid is een ''Verloren Droom'', het is een keiharde elkaar afrekenende maatschappij geworden, en wil ik die maatschappij als anders ervaren dan moet ik mij in ........''Dromen Verliezen''!

Goed Goan.

Simon Schrijver