Wat geweest is, is geweest
Fouten zeker… bij de vleet!
Zand daar over en vergeef
Jij wist het beter, zonneklaar
Maar vergeef die ander maar!
Wat jij niet wilt,dat jou geschiedt
Doe dat vooral die ander niet!
Pak een nieuw jaar bij de oren
En laat vooral die ander horen!

©Roelof Rustenburg

Het kerkhof oogt schraal
Toch is het geen Winter
De avond vroeg donker
De tijd van het jaar, ach ja
Nu vijftien jaar geleden
Verwisselde jij het Nu
Voor het Verleden, Ma
Jouw ring en jouw foto
Liet je me na, mijn dierbaarst
bezit, weet Ma dat ik je..Mis!

© Roelof Rustenburg

Geef gedachten toch de vrijheid
Sluit ze toch niet langer op
Stop niet achter slot en grendel
Wat er rondtolt in je kop
Geef ze toch de vrije ruimte
Wees niet bang voor wat kritiek
Dien alle onzin van repliek
Slik niets in als men verbiedt
Open deuren met wat wijsheid
Meer dan”Mistig”da,s pas vrijheid!

©Roelof Rustenburg.

Tegen Kerst de don’kre dagen
Met weinig licht het schiet niet op
Aan duisternis gaan wij ten onder
Schier geen uitzicht op wat licht
Naar men zegt is dit de aanloop
Naar een geboorte in een stal
Van een kind, dat dingen nieuw maakt
En een geest die harten aanraakt
We zullen zien of dat zo is
Maar één ding ik weet het zeker
Binnen kort is het weer...Kerstmis!

©Roelof Rustenburg

Dan is het eindelijk weer zover
Een oude man met lange baard
Verjaart... zijn naam is Sinterklaas
Een oude bisschop ooit uit Myra
Die later naar Spanje vertrok
Zich toen voorzag van zwarte
pieten van Moorse afkomst worden
Zogezegd nu in de ban gedaan en zullen
op de voorplecht nooit meer staan
een kinderdroom weer naar de Maan!

©Roelof Rustenburg

Een gedichtje groot of klein
Kan heel vaak een glimlach zijn
In een bundel of een blad
Als een gids op ’t Levenspad
Net zoals een sneeuwvlok valt
Dwarrelend naar moeder aarde
Met als boodschap het is winter
Buiten is het koud en guur
Zo bepalen dus gedichtjes
Het wereldbeeld van uur tot uur!

©Roelof Rustenburg

Je komt met regen en met wind
Bent zogezegd een windekind
Je waait het laatste blad van bomen
Ook breng je regen met je mee
Beschouw ik even maar als knecht
Hoor de wind waait dan door bomen
Hoor ze kreunen, hoor ze steunen
Geboren boven zee van water
Zonder jouw kan Sint niet komen
Dit past precies… in kinderdromen!

©Roelof Rustenburg

Men zegt in Nederlandse winters
Heel gewoon en heel constant
Ze zorgen, dat het ijs verdwijnt
Het schaatsen weer verleden tijd
Een boerendorp in onze polder
Waar winterjas wordt uitgedaan
Zijn snel bij komen en bij gaan
Vaak dan duren ze tot maart
Gelukkig dan een flinke schop
Want voorjaar ruimt‘Depressies’ op!

©Roelof Rustenburg.

De regels rollen uit mijn kop.
Vanavond kan het niet meer op!
Verdriet bestaat ineens niet meer
Geen pijn meer en geen zeer
Gebroken harten slechts als bloem
Mijn hart klopt door,gaat niet teloor
Verliezen schuif ik aan de kant
Leef immers in Luilekkerland!
Vanavond stelt mij niets te leur
Krijgt niemand mij in de mineur!

©Roelof Rustenburg

Even in dit drukke leven
Tijd genomen voor datgene
Wat je boeit en er toe doet
En je helpt in tegenspoed
Noten klanken en zo meer
Beuren op van keer tot keer
Heeft gemaakt die jij nu bent
En waarin jij jezelf herkent!
Je gaf mij noten op mijn zang
En dit nu al een leven lang

©Roelof Rustenburg.

November staat weer voor de deur

We zijn te wachten slechter weer

Met kragen hoog en guur wellicht

Met einde middag minder licht

Het heet het korten van de dagen

Zelfs rijp ligt nu al soms op daken

De winter staat weer voor de deur

Geeft straks de wereld anders kleur

Mijn zinnen rijgen zich als spinrag

Wat een seizoen al niet vermag!

© Roelof Rustenburg

De basis vaak van ons bestaan
De werkvloer van ons doen en denken
Concreet is het geen stuiver waard
Maar toch bepaald het ons gevoel
Het uit zich in een lach of traan
Bepaald hoe wij in ’t leven staan
Soms ook een zweverig gegeven
Door velen heel vaak weggepoetst
Maar het is wat een mens… doet leven!

©Roelof Rustenburg

Van overal op deze wereld
Waar bommen mensen raken
Angsten dus de dienst uitmaken
Komt men alleen of met gezin
Over water naar een strand
Dan te voet of per trein
Naar overal en nergens een
lange tocht een triest refrein!
Het leven is een run for Life
onderweg naar... ’t Paradise !

©Roelof Rustenburg

Een bofkont ben je als je slaagt
En geen goed mens of God je plaagt
Als niemand zich met jou bemoeit
En je kunt doen wat jij bedoelt
Als norm en waarde jou niet plagen
En niemand zeurt om jou behagen
Als vogels fluiten in de morgen
Een lege kop daarin geen zorgen
Je hebt een reden om te zingen
Als geen goed mens of God je dwingen!

©Roelof Rustenburg.

Soms dan zit ik in de put
Komt het mij voor da'k niks meer nut
Erg onpersoonlijk deze tijd
De pest zoals men elkaar mijdt
Soms dan lijkt het compleet nacht
Het maakt niet uit, ook overdag
In mijn hoofd is het een puinhoop
Een gootsteen zonder overloop
Ook in ´t geloof vindt ik geen licht
De uitkomst is dit rot gedicht

© Roelof Rustenburg