FJL 2424 color2

Als uitvaartondernemer krijg ik vaak te horen dat ik zo’n zwaar en treurig werk heb. Graag neem ik u mee voor een kijkje achter de schermen, door mijn ervaringen met u te delen over hoe mooi en dankbaar dit prachtige beroep is.

‘Ie bint een skat!

Het is een warme dag in juni, ik zit buiten in de zon te genieten. Sjoerd belt met de mededeling dat zijn vader is overleden en vraagt of ik de uitvaart wil verzorgen. Hij vervolgt zijn verhaal; u moet weten dat het hier een mannenhuishouden is, de boel ziet er niet echt opgeruimd en fris uit. Dus als u dat niet erg vindt… En ja, ik zeg het ook maar gelijk, wij zijn hele gewone en eenvoudige mensen… dus kom vooral gewoon zoals u bent.

Nu is er altijd een gezonde spanning als ik naar een nieuwe familie ga, maar eerlijk gezegd heeft Sjoerd mij al een redelijke indruk gegeven wat ik bij hen kan verwachten. Maar ook van het beeld dat hij heeft van een gemiddelde uitvaartondernemer… Het is ruim 25 graden, dus besluit gekleed te gaan in mijn witte linnen broek met een mouwloos bloesje.

Ik kom aan bij een oude boerderij midden tussen de weilanden, met in de verte het zicht op de boerderijen van de buren. Ik parkeer mijn auto op het erf naast de kapschuur en ga op zoek naar de voordeur. De enige deur die ik kan vinden zijn de grote staldeuren aan het achterhuis en besluit daar aan te kloppen. Sjoerd komt mij al tegemoet en we lopen samen over de deel naar de woonkeuken.

We maken kennis met elkaar en gaan samen naar vader die op bed in de woonkamer ligt. Hij overleed op 79-jarige leeftijd na een korte ziekteperiode. De ouders van Sjoerd zijn gescheiden toen hun kinderen al de deur uit waren. Vader is daarna alleen op de boerderij blijven wonen. De afgelopen weken hebben Sjoerd en zijn zus afwisselend voor hun vader gezorgd en de laatste vier dagen is Sjoerd niet meer van zijn zijde geweken.

We gaan terug naar de keuken om de uitvaart te bespreken. Zittend aan de keukentafel kijken we uit over de weilanden. De tafel waar vader dagelijks zat en over zijn land uitkeek. Door het keukenraam zie je de moestuin liggen waar de boerenkool groeide.

Ik vertel Sjoerd dat het belangrijkste wat we eerst moeten doen is vader verzorgen en hem opbaren. Het staat vast dat vader de komende dagen op zijn boerderij blijft. Ik vraag Sjoerd of hij samen met mij zijn vader wil wassen en aankleden, zoals hij ook de afgelopen dagen met de thuiszorg heeft gedaan. Die vraag moet duidelijk even verwerkt worden, maar na een korte uitleg van wat we gaan doen wil hij het proberen.

We zoeken samen de kleren uit; sokken, ondergoed, grijze pantalon, overhemd en spencer. Sjoerd twijfelt of het lichtblauwe overhemd met korte mouw of het lila ruitjesoverhemd moet worden. In beide zitten wat gaatjes, maar verder zoeken naar een een schoon gestreken overhemd zonder gaatjes heeft geen zin, denkt Sjoerd.

We wassen vader en kleden hem aan. Sjoerd kiest voor het lichtblauwe overhemd. Als we helemaal klaar zijn staan we nog een tijdje samen naast vaders bed. Sjoerd schikt her en der de kleding nog wat netter. Ik merk aan hem dat er iets niet helemaal naar zijn zin is. En op mijn vraag daarover antwoord hij ontkennend. Ik vraag het hem nogmaals en vertel erbij dat het echt geen probleem is om iets te veranderen. Sjoerd zegt dan dat hij denkt dat het lila ruitjesoverhemd misschien toch mooier zou hebben gestaan… Geen probleem, dan doen we dat overhemd aan.

De slaapkamer aan de koele zijde van het huis ruimen we daarna een beetje op en ik vraag of ik dan ook maar even zal stofzuigen. Met behulp van een paar buurmannen dragen we vader van het bed in de woonkamer naar zijn eigen bed. We beoordelen het eindresultaat en ik spreek mijn waardering en bewondering uit voor Sjoerd. Hij kijkt me aan en geeft me spontaan een dikke knuffel. ‘Ie bint een skat’, zegt hij.

De dagen tot aan de uitvaart verlopen in deze informele sfeer. Met de hele familie aan de keukentafel ontstaan mooie ideeën voor het afscheid. Op de rouwkaart wordt een foto afgebeeld van het uitzicht op het boerenkoolveldje. En op de dag van de uitvaart dragen de buurmannen vader uit huis en begeleiden hem lopend naast de rouwauto tot aan het einde van zijn land. Een oude traditie die we hier in ere houden, zo wordt mij verteld. Wat een prachtig beroep heb ik toch!

Wilt u reageren? Herma van Zalk, (038) 376 4123 of info@addiouitvaartzorg.nl