herma

Als uitvaartondernemer krijg ik vaak te horen dat ik zo’n zwaar en treurig werk heb. Graag neem ik u mee voor een kijkje achter de schermen, door mijn ervaringen met u te delen over hoe mooi en dankbaar dit prachtige beroep is

De uitvaart voorbereid

De heer en mevrouw de Braake zijn een echtpaar zonder kinderen. Samen hebben ze vijfendertig jaar een bedrijf gerund. Zodra het mogelijk is verkopen ze het bedrijf en gaan genieten van hun vrije tijd. Mevrouw de Braake is namelijk ziek. Genezing is niet meer mogelijk maar er zijn nog behandelingen waardoor ze hopen nog een tijdje van elkaar te mogen genieten.

Ze houden van reizen, fietsen, tuinieren en af en toe lekker uit eten. Ze maken nog een paar mooie reizen. Hun sociale netwerk is niet groot en er is ook nog maar weinig familie.

De gezondheid van mevrouw de Braake gaat langzaam verder achteruit. Ze stelt aan haar man voor een uitvaartondernemer te bellen en samen haar uitvaart te bespreken. Ze maakt zich zorgen als hij dat allemaal in z’n eentje moet gaan regelen. Ze oriënteren zich op verschillende uitvaartondernemers en besluiten mij te bellen voor een nadere kennismaking.

Zo maken we een afspraak op een mooie zomerse middag. Ze vertellen over hun leven, hun bedrijf en het ziekteproces van mevrouw. Mevrouw vertelt: “Als ik er niet meer ben, is mijn man helemaal alleen. Ik vind het fijn dat er dan iemand komt die al een beetje vertrouwd is.” Meneer de Braake beaamt dit. Tevens heeft ze een aantal specifieke wensen die ze met mij wil delen.

We bespreken alle zaken die geregeld moeten worden. Ze zoekt haar kist uit en wil die bekleed hebben met lila stof. Ik beloof dat ik voor haar ga kijken in een stoffenzaak. De tekst voor de kaart heeft ze ook al opgesteld en moet ook in lilatinten gedrukt worden. We spreken af dat ik alvast een drukproef zal laten maken. Ze wil worden opgebaard in een uitvaartcentrum en dat haar kist op de dag na haar overlijden wordt gesloten.

Een week later ga ik opnieuw bij het echtpaar langs met het verslag dat ik van het gesprek heb gemaakt. We bekijken de drukproef van de rouwkaart en ik laat haar verschillende reepjes stof zien. Daar kiest ze er een van, zodat ik de stof kan bestellen. Het geeft mevrouw rust dat nu alles is geregeld en meneer heeft er alle vertrouwen in dat hij met mijn ondersteuning goed afscheid van zijn vrouw kan nemen.

Eind december belt mevrouw de Braake mij, ze voelt dat haar levenseinde nadert en wil me graag nog een keer zien. Zo ga ik op de dag voor Kerst bij hen langs. Echt dingen bespreken doen we niet meer, daarvoor is ze inmiddels te zwak. Maar ze wilde me graag persoonlijk bedanken voor de steun in de afgelopen periode. Ik beloof haar dat ik samen met haar man zal zorgen voor het mooie afscheid zoals zij zich heeft gewenst.

Wat ik in de afgelopen tien jaar heb geleerd is dat de dood zich nooit laat voorspellen. Deze mevrouw is daar een voorbeeld van. Hoe dichtbij het levenseinde voor haar voelt met Kerst, op tweede Paasdag belt haar man dat zijn vrouw is overleden… Ik spreek met hem af dat ik zo snel mogelijk naar hem toe kom. Het is bijzonder om hem nu opnieuw te ontmoeten. Hij is verdrietig, maar ‘blij’ dat hij een vertrouwd gezicht ziet. Samen verzorgen we zijn vrouw en ze blijft een dag thuis opgebaard.

De volgende dag wordt mevrouw in haar kist gelegd en overgebracht naar het uitvaartcentrum. Hier neemt meneer afscheid van haar en samen sluiten we haar kist. Thuis schrijven we de enveloppen voor de rouwkaart. De dag daarna ga ik opnieuw bij meneer langs, hij vertelt hun levensverhaal en vraagt mij een In Memoriam te schrijven. Op de dag van de uitvaart komen we met vijftien personen samen in het crematorium. Haar levensverhaal wordt door mij verteld en we luisteren onder andere naar muziek van The Rose. Het lied over de onvoorwaardelijke liefde die hun zo gelukkig maakte.

Meneer de Braake moet verder zonder zijn grote liefde. Na de uitvaart ga ik nog een paar keer bij hem langs en daarna belt hij me af en toe om te vertellen hoe het met hem gaat. Bijzondere gesprekken zijn het, waarin hij vertelt over zijn eenzaamheid. Maar ook hoe ontzettend hij zijn best doet om iets van het leven te maken en hoe moeilijk hij dat vindt. Hij is op vakantie gegaan met een reis voor alleenstaanden. Inmiddels heeft hij een vriendin gevonden, waarmee hij fietstochtjes maakt en uit eten gaat. Ondanks het grote gemis van zijn vrouw geeft dit zijn leven toch weer glans.

Wilt u reageren? Herma van Zalk, (038) 376 4123 of info@addiouitvaartzorg.nl