herma

Als uitvaartondernemer krijg ik vaak te horen dat ik zo’n zwaar en treurig werk heb. Graag neem ik u mee voor een kijkje achter de schermen, door mijn ervaringen met u te delen over hoe mooi en dankbaar dit prachtige beroep is.

Mijn grote vriend

Dennis is zes jaar en zoontje van Johan en Marijke. Johan is gescheiden en samen met zijn eerste partner heeft hij nog een zoon, Michael. Michael woont bij zijn moeder en om het weekend is hij bij zijn vader. De scheiding was een zware periode voor Johan, maar Marijke, Dennis en Michael laten de zon weer voor hem schijnen. Ze zijn zielsgelukkig met elkaar.

Johan is een kerngezonde man van begin veertig, tot de dag dat hij een hartinfarct krijgt… Johan wordt met gillende sirenes naar het ziekenhuis gebracht. De schrik zit er goed in, maar gelukkig knapt hij weer op. Johan mag weer twee uurtjes per dag gaan werken en dit uitbouwen. De rust keert terug en ze krijgen weer vertrouwen in de toekomst.

Op een avond zit Dennis in bad en zijn vader en moeder spelen wat met hem. Als Johan alvast naar beneden gaat, hoort Marijke een vreemd geluid. Ze ziet Johan onderaan de trap liggen, hij is buiten bewustzijn en snel belt ze 112. Een uur lang wordt Johan gereanimeerd en opnieuw naar het ziekenhuis vervoerd. Met al zijn kracht vecht Johan op de intensive care voor zijn leven. Hij ontwaakt niet meer uit zijn coma en overlijdt negen dagen later in de vroege ochtend. Enige uren daarna tref ik in de familiekamer van het ziekenhuis een verslagen, verbijsterde en vermoeide Marijke, haar ouders en de ouders van Johan.

We gaan samen naar Johan, Marijke vertelt hoe hartverscheurend het was om Johan in de laatste dagen van zijn leven zo te moeten zien lijden. Marijke is moe en vertelt niet meer te weten wat ze nu moe doen en hoe het nu verder moet. Begrijpelijk… Terug in de familiekamer stel ik voor dat we vandaag twee dingen gaan doen: Johans lichaam verzorgen en bespreken hoe ze de verdrietige boodschap aan Dennis gaat vertellen. De familie is enigszins opgelucht, dit is een heldere taak en ook te overzien.

De volgende dag ontmoet ik de familie opnieuw en maak kennis met Dennis. Marijke vertelt over de boze en intens verdrietige reactie van Dennis. “Hij heeft lopen schreeuwen en huilen en wilde het niet geloven”, vertelt ze. “Hij wilde samen naar het ziekenhuis, zijn papa ophalen en met weer hem spelen…”.

Dennis komt bij ons zitten en wil weten wie ik ben. Ik vertel dat ik hen kom helpen om papa weer op te halen uit het ziekenhuis en naar huis te brengen. Dat we papa in een kist gaan leggen en met een speciale auto gaan ophalen. Dennis wil precies weten hoe dat gaat gebeuren. Samen bekijken we een boek met kisten en foto’s van de rouwauto. Met zijn moeder zoekt hij de kist uit voor zijn vader…

Als Johan die middag weer thuiskomt vraag ik Dennis of hij wil helpen zijn papa uit de rouwauto te halen. Dat wil hij wel! De chauffeur laat hem de vlaggetjes op de auto zien en de lichtjes achterin de auto. Dennis helpt de kist van zijn papa uit de auto te halen en hem op een wagentje naar de woonkamer te rijden. Als we het deksel van de kist halen krijgt Dennis voor het eerst zijn dode papa te zien. We laten hem met zijn mama even alleen…

De dagen daarna bereiden we de uitvaart voor terwijl Dennis in de woonkamer speelt.
Hij gaat een beetje z’n zijn eigen gang en tussen het spelen door komt hij bij ons zitten. We vertellen hem waar we mee bezig zijn en geven uitleg over alles wat hij wil weten. Het zijn indrukwekkende gesprekjes waarin Dennis met ons deelt wat er allemaal in zijn kleine hoofdje omgaat. "Hoe is papa eigenlijk precies naar de Hemel gegaan?”, wil hij weten…

Een ontroerend moment is wanneer Dennis zijn grote broer Michael voor het eerst meeneemt naar zijn papa. Ze pakken elkaar vast en knuffelen elkaar intens. Samen maken ze tekeningen, leggen die bij Johan neer en ‘versieren’ zijn kist met slingers.

Op de dag van de uitvaart rijdt Dennis een stukje mee in de rouwauto en helpen de broertjes Johan naar de aula te brengen. Michael leest een gedichtje voor en terwijl we naar een kinderliedje luisteren steekt Dennis een kaars aan. Tijdens de condoleance drinken ze limonade en spelen buiten tikkertje… De oneindigheid van de dood zullen ze langzaam leren begrijpen, wat zullen zij hun ’grote vriend’ enorm gaan missen.

Wilt u reageren? Herma van Zalk, (038) 376 4123 of info@addiouitvaartzorg.nl