herma

Als uitvaartondernemer krijg ik vaak te horen dat ik zo’n zwaar en treurig werk heb. Graag neem ik u mee voor een kijkje achter de schermen, door mijn ervaringen met u te delen over hoe mooi en dankbaar dit prachtige beroep is.

Dag lieve mama…

Het is midden in de nacht als Sophie mij belt. Haar zus Emma is overleden. Ze vertelt dat ik twee jaar geleden ook de uitvaart van haar vader heb verzorgd. Het duurt even voor het tot mij doordringt wie ik precies aan de lijn heb. Als ik een beetje wakker ben, merk ik dat ik schrik van het telefoontje. Je zus overleden? Hè, hoe kan dat nou?

Emma is een alleenstaande moeder van 43 jaar. Ze heeft twee kinderen, Alex van 17 jaar en Julia van 14 jaar. Toen de kinderen nog klein waren is Emma gescheiden van hun vader. Ze voedt de kinderen in haar eentje op, weliswaar met steun van haar ouders en de laatste jaren is ook Jeugdzorg betrokken bij het gezin. Met z’n drieën wonen ze in een klein huis en financieel hebben ze het niet breed.

De relatie van Emma met haar familie is wisselend. De zorg die de familie heeft om Emma en haar kinderen wordt door Emma niet altijd begrepen of gedeeld. Emma is ernstig ziek en de laatste weken ligt ze, na een lange ziekenhuisopname, veel op bed. Met de hulp van thuiszorg en Jeugdzorg loopt alles redelijk op rolletjes. Wanneer ze zich realiseert dat haar gezondheid zorgelijk wordt, zoekt ze meer contact met haar familie.

De laatste nachten slaapt Alex bij zijn moeder in de woonkamer op de bank. Deze nacht wordt hij wakker van zijn moeder. Hij weet niet precies wat er aan de hand is en belt de huisarts. Als die arriveert is Emma inmiddels overleden. Alex wekt zijn zusje en belt zijn tante Sophie. Als ik bij hen kom tref ik hen met z’n drieën aan rondom het bed van Emma.

Ik ga bij hen zitten en laat me vertellen wat er die nacht is gebeurd. Alex en Julia kennen me nog van de uitvaart van hun opa, het contact voelt al snel vertrouwd. Ik stel voor dat we Emma eerst gaan wassen en kleden en vraag hen om een teiltje, zeep, handdoeken en kleding. Dat is best een lastige vraag voor de kinderen. We gaan samen op zoek en vinden her en der de spullen die we nodig hebben.

Julia vindt dat haar moeder de blouse aan moet die ze pas heeft gekocht en nog nooit heeft gedragen. Trots komt zij er mee naar beneden. We zoeken er een passende broek en sokken bij. Als we klaar zijn legt Julia haar lievelingsknuffel bij haar moeder en een traan rolt over haar wang. Het begint al licht te worden als ik afscheid neem van de kinderen en hun tante.

Rond elf uur ben ik weer bij hen. Alex en Julia hebben niet meer geslapen en zijn druk met het versturen van berichtjes op hun mobieltjes aan hun vrienden. We gaan bij de kinderen zitten en ze vertellen over de reacties van hun vrienden. Het is voor hen de manier om verdriet met elkaar te delen en dat doet hen zichtbaar goed.

Sophie heeft op de laptop van Emma een document gevonden met haar uitvaartwensen. Met de kinderen bespreken we stap-voor-stap deze wensen en hun ideeën daarbij. De vaste begeleiders van Jeugdzorg bezoeken hen dagelijks. Samen met Sophie ondersteunen ze de kinderen bij deze gesprekken. We betrekken de kinderen zoveel mogelijk bij de voorbereidingen en hun een eigen rol bij de uitvaart. Voor Alex en Julia is één ding duidelijk: hun moeder moet een mooie uitvaart krijgen!

Zo schrijven ze samen een persoonlijke tekst aan hun moeder op de rouwkaart. Zoeken muziek uit waar ze samen met hun moeder vaak naar luisterden, maar ook muziek die hen zelf aanspreekt en hen herinnert aan de mooie momenten samen. Alex deelt zijn herinneringen aan zijn moeder tijdens de plechtigheid en Julia steekt een kaars voor haar aan. Tijdens het samenzijn na afloop van de begrafenis kunnen de belangstellenden een kaartje met hun herinneringen aan Emma voor de kinderen schrijven.

Ik ben geraakt door de ‘volwassen’ manier van denken en praten van Alex en Julia. Maar vooral ook ontroerd door manier waarop ze deze dagen met elkaar omgaan en voor elkaar zorgen. Wat een dappere kinderen zijn het! Maar hoe zal het na de uitvaart met Alex en Julia verder gaan? Dat is de zware taak voor familie en Jeugdzorg om de beste oplossing voor hen te vinden. Wat is het leven soms toch ontzettend oneerlijk en ingewikkeld…

Wilt u reageren? Herma van Zalk, (038) 376 4123 of info@addiouitvaartzorg.nl