FJL 2424 color2

Als uitvaartondernemer krijg ik vaak te horen dat ik zo’n zwaar en treurig werk heb. Graag neem ik u mee voor een kijkje achter de schermen, door mijn ervaringen met u te delen over hoe mooi en dankbaar dit prachtige beroep is.

Gewikkeld in een wade

Het is een druilerige novemberdag rond zes uur en al donker buiten. Het eten is bijna klaar en de tafel is gedekt als de deurbel gaat. Een man van rond de 70 jaar staat voor de deur. “Mevrouw van Zalk, mijn vrouw ligt ernstig ziek in het ziekenhuis. Zij zal een dezer dagen komen te overlijden. Graag wil ik voor haar uitvaart gebruik maken van uw diensten. Het leek me handig om voor die tijd even wat zaken met u door te nemen…”

Tja, dit is geen onderwerp om te bespreken bij de voordeur dus nodig ik meneer binnen te komen. De maaltijd maar even uitstellen. Meneer Franken vertelt dat zijn vrouw al jarenlang last heeft van hartfalen, de artsen kunnen niets meer voor haar betekenen. Het is nog een kwestie van dagen of misschien zelfs uren. Meneer wil weten wat hij allemaal moet doen als het eenmaal zover is.

Ik vertel in het kort over mijn werkwijze en de zaken die als eerste geregeld moeten worden na een overlijden. We spreken af dat meneer mij zal bellen als mevrouw is overleden en ik dan, afhankelijk van het tijdstip, naar hem toe kom. Ik wens meneer sterkte voor de tijd die komen gaat.

Het is laat op de avond wanneer ik het telefoontje krijg dat mevrouw is overleden. Dat is snel gegaan! We maken een afspraak voor de volgende ochtend bij meneer thuis. Hij vertelt dat zijn vrouw graag thuis in de woonkamer op een bed opgebaard wil worden. Een grote ‘angst’ van haar was dat ze na haar overlijden in een kist zou moeten liggen.

Met de collega’s van de rouwauto en het mortuarium spreek ik af hoe laat we mevrouw die ochtend gaan ophalen uit het ziekenhuis. Samen met meneer Franken zetten we alvast het bed klaar in de woonkamer en zoeken we de kleding uit waarin mevrouw gekleed wordt. We rijden naar het ziekenhuis waar we haar verzorgen en kleden. Daarna brengen we mevrouw terug naar huis, meneer rijdt met zijn vrouw mee in de rouwauto.

We leggen mevrouw op het bed in de woonkamer en dekken haar toe met haar eigen dekbed. Meneer Franken zet een mooie foto van hen samen bij haar neer op het tafeltje met daarnaast het boeket dat ze nog in het ziekenhuis heeft gekregen. Hij steekt een kaarsje aan. Nu heeft ze de rust gevonden waar ze zo naar verlangde, zegt meneer Franken. Het lijkt net of ze glimlacht…

We drinken een kop koffie en ik bespreek met meneer Franken wat er geregeld moet gaan worden en hoe we dat over de komende dagen kunnen verdelen. We beginnen met het vaststellen van de dag van de uitvaart, het reserveren het tijdstip in het crematorium en maken de eerst opzet voor de rouwkaart.

Ook kom ik terug op de vrees van mevrouw om in een kist te moeten liggen. Ik vertel dat een kist niet verplicht is, een overledene mag ook in wade gewikkeld worden. Is dat misschien een alternatief voor de kist? Het is nieuw voor meneer Franken. Ik leg uit dat zijn vrouw dan gewikkeld in een doek op een baar gelegd wordt en laat hem ook wat foto’s als voorbeeld zien. “Dit had mijn vrouw moeten weten, reageert hij bijna enthousiast.”

Meneer Franken zoekt een mooie wade uit voor zijn vrouw. Op de dag van de uitvaart leg ik samen met mijn collega mevrouw op de baar en wikkelen haar in de wade. We bedekken als eerste haar voeten en vouwen stukje voor stukje het doek om haar heen. Meneer Franken geeft haar een laatste aai door haar haren en sluit dan de wade door haar hoofd als laatste te bedekken. Tot slot steken we tussen de vouwen van de wade een aantal rode rozen. “Dit had mijn vrouw moeten weten…,” mijmert meneer Franken.

Wilt u reageren? Herma van Zalk, (038) 376 4123 of info@addiouitvaartzorg.nl