FJL 2424 color2

Als uitvaartondernemer krijg ik vaak te horen dat ik zo’n zwaar en treurig werk heb. Graag neem ik u mee voor een kijkje achter de schermen, door mijn ervaringen met u te delen over hoe mooi en dankbaar dit prachtige beroep is.

In opdracht van mijn vrouw

Hendrik belt me met de mededeling dat hij dit doet ‘in opdracht’ van zijn ernstig zieke vrouw Agnes. ‘Zij wil dat ik voor haar overlijden een uitvaartondernemer heb geregeld’, zegt Hendrik. ‘Ik vind het heel erg lastig, maar ja zij wil het zo…’ Met Hendrik en zijn vier kinderen spreek ik af voor de volgende dag bij mij thuis.

Ze voelen zich best onwennig. Tijdens het gesprek vertellen ze over de uitvaartwensen van Agnes. Onder andere over de verzorging van haar lichaam, het opbaren, de kist en het afscheid. Hendrik vertelt ook dat hij altijd bewondering heeft voor naasten die bij een uitvaart zelf kunnen spreken. Maar hij zelf? Nee, hij zou dat wel willen, maar weet ook zeker dat hij daarvoor te emotioneel zal zijn.

Na anderhalf uur en een bijzonder gesprek nemen we afscheid van elkaar. Ik beloof een verslag te maken en ze me altijd mogen bellen als er nog vragen zijn. Een uur na hun vertrek gaat de telefoon. Het is Hendrik en hij vertelt me dat Agnes me ook graag wil ontmoeten. De volgende dag ga ik bij ze op de koffie.

Agnes zit op de bank, mager en broos. Haar stem klinkt zacht en af en toe sluit ze haar ogen. Ze vertelt me dat Hendrik en de kinderen haar na het gesprek van gisteren hebben verrast. De rust en vertrouwen die ze bij thuiskomst uitstraalden hebben haar nieuwsgierig gemaakt. Daarom wil ze ook kennismaken met degene die haar uitvaart gaat verzorgen.

Agnes vertelt me welke jurk ze gekleed wil worden na haar overlijden, ze twijfelt nog over welk sjaaltje er het best past… Ook make-up en haarverzorging neemt ze met me door. Samen met haar dochter beloof ik dat we ons best zullen doen. Bij mijn vertrek wens ik Agnes een liefdevol afscheid toe. Ze is moe, bedankt me voor het fijne gesprek en voegt daaraan toe dat ze hoopt dat het niet lang meer zal duren…

Een week later is Agnes thuis in alle rust is ingeslapen. Samen met haar dochter was en kleed ik haar. Hendrik en hun zonen zijn daarbij aanwezig en bieden de helpende hand. Op de achtergrond klinkt de muziek waar Agnes zo van hield en er branden kaarsjes. ‘Ze ligt er mooi bij’ vinden we als we klaar zijn. Agnes zou trots zijn geweest op haar gezin!

In de dagen die volgen denken we na over de uitvaartplechtigheid. De muziek wordt gekozen en de zonen gaan een presentatie maken van foto’s die getoond zullen worden tijdens de dienst. Hendrik vertelt opnieuw dat hij het liefst zelf zou willen spreken, maar dat hij ook zeker weet dat hij het niet zal kunnen. Ik vraag hem om de woorden die hij zou willen spreken in ieder geval op papier te gaan zetten.

De volgende dag zit ik met Hendrik naast het bed van Agnes. Hij vertelt me dat hij begonnen is met schrijven en vraagt me of ik het alvast wil lezen. Ik ben blij verrast. Wat een mooie woorden, recht uit zijn hart! ‘Als we morgen hier thuis in het bijzijn van jullie kinderen ‘oefenen’ met uitspreken van deze woorden, kun je daarna beslissen of je tijdens de plechtigheid zelf wilt spreken’, stel ik Hendrik voor.

De dag daarna heeft Hendrik zijn tekst klaar en luisteren we in de woonkamer naast het bed van Agnes samen naar zijn woorden. De nodige tranen vloeien, niet alleen van verdriet maar vooral ook van ontroering. Na afloop weet Hendrik het zeker, hij gaat morgen zelf spreken voor zijn Agnes!

De aula is afgeladen vol, alle stoelen zijn bezet en ook daar omheen staan mensen. Agnes is voorin de aula opgebaard te midden van een zee van bloemen. Na de eerste muziek neemt Hendrik het woord. Na drie regels vervolgt hij zijn verhaal zonder nog een keer op zijn papier te kijken. Hij vertelt serieus, verdrietig en met humor spontaan de herinneringen die bij hem opkomen over zijn leven met Agnes en hun gezin.

Na afloop van de uitvaart vertelt Hendrik hoe ongelofelijk trots hij is dat hij dit heeft aangedurfd. Ik denk dat Agnes haar man en kinderen heel goed kende en niet voor niets zelf een stukje van de regie over haar uitvaart heeft genomen… De voorbereiding en betrokkenheid heeft Hendrik en de kinderen zichtbaar goed gedaan en deze ervaring zal hen zeker kracht geven voor de moeilijke periode die komen gaat.

Wilt u reageren? Herma van Zalk, (038) 376 4123 of info@addiouitvaartzorg.nl