Als uitvaartondernemer krijg ik vaak te horen dat ik zo’n zwaar en treurig werk heb. Graag neem ik u mee voor een kijkje achter de schermen, door mijn ervaringen met u te delen over hoe mooi en dankbaar dit prachtige beroep is.

Een waardig afscheid…

Mevrouw Pieters is overleden in de leeftijd van 84 jaar. Een eenzame vrouw die de laatste jaren van haar leven in een zorginstelling woont. Haar oudere en enige zus overlijdt op zes jarige leeftijd door een tragisch ongeval. Haar ouders zijn nooit over dit verlies heen gekomen. Ze groeit als enige dochter op bij haar ouders.

Mevrouw Pieters treedt in de voetsporen van haar ouders die beiden in het onderwijs werken en geeft ook les in het basisonderwijs. Op latere leeftijd ontmoet ze haar vijftien jaar oudere echtgenoot. Na een huwelijk van ruim tien jaar, dat kinderloos is gebleven, overlijdt haar man geheel onverwacht op zestigjarige leeftijd. Niet lang daarna moet mevrouw Pieters ook afscheid nemen van haar beide ouders.

Een paar verre neven en nichten brengen haar af en toe nog een bezoekje. Over het hele land verspreid zijn er wat kennissen, maar intensief contact met hen is er niet. Mevrouw heeft geen gemakkelijk karakter en is ook niet altijd vriendelijk voor haar omgeving. Het overlijden van haar zus, het verdriet van haar ouders en het vroege verlies van haar man hebben haar waarschijnlijk gemaakt tot deze vrouw.

In de zorginstelling wordt ze regelmatig bezocht door vrijwilligers, soms voor een praatje, een kopje koffie of spelletje. Een andere keer bezoeken ze samen een museum of gaan ze een hapje eten in een restaurant. De overige tijd brengt ze veelal lezend of puzzelend door op haar kamer.

Sinds enige jaren worden haar financiën geregeld door een bewindvoerder. De medewerkster van dit kantoor komt regelmatig bij haar langs. Met deze bewindvoerder heeft ze ook haar uitvaartwensen besproken en vastgelegd. Na haar overlijden word ik gebeld door de bewindvoerder met het verzoek de uitvaart van mevrouw Pieters te begeleiden. Op het kantoor van de bewindvoerder nemen we de wensen van mevrouw door.

Mevrouw Pieters wilde graag opgebaard worden op haar eigen kamer. Samen met een medewerkster van de zorginstelling wassen en kleden we haar in de door de haarzelf gekozen kleding. We maken haar kapsel mooi en doen de sieraden om, beide waren erg belangrijk voor haar. We dekken haar toe met het door haar zelf gemaakte sprei. In het gedempte licht van het schemerlampje op het kastje naast haar bed laten we haar achter.

De bewindvoerder heeft een namenlijst van mensen die in kennis gesteld moeten worden van het overlijden en uitgenodigd voor de crematie. Met Dorien, een van de kennissen met wie mevrouw Pieters nog het beste contact had, bespreken we de tekst en het ontwerp voor de rouwkaart. Dorien kiest voor een afbeelding op de voorzijde van een landschap, geschilderd door de echtgenoot van mevrouw Pieters. Voor de tekst stelt ze zorgvuldig een aantal trefwoorden samen die mevrouw Pieters het best typeren.

De crematieplechtigheid van mevrouw Pieters wordt begeleid door de predikant die haar de laatste jaren met enige regelmaat bezocht. Dorien en de bewindvoerder bereiden met haar de plechtigheid voor. Mevrouw speelde piano en heeft veertig jaar gezongen in een koor. Er wordt daarom gekozen voor muziek van Bach en koorzang.

Op de dag van de uitvaart komen zo’n twintig mensen naar het crematorium. Ze nemen afscheid van mevrouw Pieters bij haar open kist. Als iedereen er is sluiten we gezamenlijk haar kist. In de korte plechtigheid worden persoonlijke herinneringen aan mevrouw Pieters gedeeld. Aan het einde van de plechtigheid vormen we een kring om haar heen en zingen gezamenlijk een lied.

Na afloop is iedereen uitgenodigd elkaar te ontmoeten in het iets verderop gelegen restaurant. De genodigden zijn mensen die elkaar nooit of zelden hebben ontmoet. Wat onwennig nemen ze plaats aan de tafels. Onder het genot van een kopje soep en een broodje wordt het levensverhaal van mevrouw Pieters met elkaar gedeeld. Verrassend is het om elkaars verhalen te horen, ieder vertellend vanuit de eigen relatie met mevrouw Pieters.

We namen afscheid van een eenzame vrouw, getekend door het leven. Niet gemakkelijk voor zichzelf en niet gemakkelijk voor haar omgeving. Haar afscheid was stijlvol en waardig, we wensen haar toe dat ze nu weer samen is met allen die haar lief zijn.

Wilt u reageren? Herma van Zalk, (038) 376 4123 of info@addiouitvaartzorg.nl