afbeelding thias

Afgelopen vrijdagmiddag zat ik op de bank, een serie te kijken, toen ik een WhatsApp berichtje kreeg. De vraag was of ik mee wilde naar Gregory Porter in de HMH, Amsterdam. Nu had ik nog nooit van Gregory Porter gehoord, maar ik was ook nog nooit in de HMH geweest dus wilde wel mee. Na het douchen besloot ik een paar nummers op te zetten, om te kijken wat voor een muziek het is. Algauw vulde pianoklanken, een akoestische basgitaar en een prachtige mannenstem mijn kamer. Ik was niet zo bekend met jazzmuziek, maar was meteen verkocht.

Anderhalf uur na het bericht stapten we in de auto en vertrokken richting Amsterdam. Na de nodige files en een paar gemiste afslagen, kwamen we aan bij de HMH. Het eerste was me opviel was de prijs van het parkeren. Veertien euro voor het neerzetten van je auto op een stuk grind. Goed nu hoefde ik het niet te betalen, maar ik vind het een belachelijke prijs. Schijnbaar is dat normaal in Amsterdam. Ik stapte de auto uit en werd door de kou in mijn gezicht geslagen. Uiteraard had ik geen jas meegenomen, want wie neemt er nou een jas mee als hij van huis gaat. Gelukkig hadden we een parkeerplaats vlak bij de ingang te pakken en waren we snel binnen.

Eenmaal binnen kochten we een drankje en zochten een plaats tussen het publiek. We kozen een plek in de buurt van de geluidstechnicus. Geluidstechnici stellen namelijk het geluid af, op de plek waar zij staan. Over het algemeen zal het geluid dus het beste zijn rondom die plek. Ik wilde graag een keertje naar de HMH. Ik had veel positieve verhalen gehoord over de geluidskwaliteit. Daar is niets over gelogen. Het geluid was fantastisch. Het voorprogramma begon te spelen en deed precies wat je van een voorprogramma verwacht. De stemming er lekker in brengen.

Ik ben wel vaker bij concerten geweest. Goed meestal op festivals, maar ook wel losse concerten. En misschien ligt het aan de stijl van die andere concerten, maar ik heb me nog nooit zo geërgerd aan publiek als tijdens dit concert. Nu moet je weten dat jazz vrij rustige muziek is en niet heel luid. (Er zit trouwens een verschil tussen “hard” en “luid” maar dat is een ander verhaal.) Dus in tegenstelling tot een rockconcert of dancefeestje, kon je elkaar redelijk goed verstaan. Net als de mensen om ons heen.

Het begon allemaal met een stel oudere vrouwen van ergens achterin de vijftig. Waarschijnlijk hadden ze niet door hoe irritant ze waren, maar pfoi. Die lui hebben twee uur lang non-stop lopen kakelen, over van alles wat niets met het optreden te maken had. Terwijl ze om beurten op hun telefoon aan het kijken waren, waarvan de schermhelderheid op maximaal stond. We verschoven een stukje, waardoor we minder last van hun hadden en het podium beter konden zien. Tot dat daar een gozer van zo’n twee meter hoog, met een horizontaal gestreept shirt en een broek met bretels, voor ons kwam staan. Daar ging ons zicht. Gelukkig hing er een scherm waarop we, in zwart-wit, konden zien wat er op het podium gebeurde.

Een rust moment voor de band is aangebroken. Alleen pianist en Gregory Porter zelf staan nog op het podium en spelen samen een nummer. Heel mooi, heel rustig, alleen zang en piano. Achter ons bloeit een discussie op binnen een groepje. Of ze al moeten vertrekken. Waarom die discussie per se op dat moment gevoerd moest worden blijft onduidelijk. Een van de vrouwen wilde in ieder geval weg en ging in haar tas opzoek naar haar sleutels. In plaats van stilzwijgend in haar tas te graaien naar haar sleutels, besloot ze haar zaklamp aan te zetten en daarmee rond te schijnen. Toen ze uiteindelijk ook haar tas open had gemaakt en haar lamp daarin liet schijnen, was ze haar sleutels kwijt. Wat ze natuurlijk keihard moest melden aan de rest van haar groepje. Nu was ik niet de enige die daar last van had, want om ons heen begon men te sissen. Niet dat zij zich daar wat van aantrok. Nee tuurlijk niet! Ze moest en zou, over het gesis heen, alsnog haar boodschap over brengen.

Goed, afgezien van dat alles heb ik genoeg van Gregory Porter mee gekregen, om te zeggen dat het een geweldig concert was. Prachtige muziek, in een geweldige zaal. Ik zou er zo weer heen gaan. Al hoop ik dat het publiek dan, wel beseft dat je bij sommige muziek gewoon je mond moet houden. Tot volgende week!

Facebook: http://fb.com/ThiasEsseboom
Twitter: http://twitter.com/ThiasEsseboom
Instagram: http://instagram.com/ThiasEsseboom
Web: http://thias.nl

Aankomende woensdag is Thias Esseboom weer op LocoFM te horen met zijn programma Midweek Break vanaf 19.00 uur, direct na Rondje Politiek.