afbeelding thias

Ik zou het natuurlijk over de verschrikkelijke uitslag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen kunnen gaan hebben, maar waarschijnlijk doet iedere columnist dat, dus waarom zou ik dat dan nog doen. Ik denk persoonlijk dat het Amerikaanse volk een slechte beslissing genomen heeft en de tijd zal leren of dat ook daadwerkelijk zo is. Nu hebben wij, als Nederlanders, toch maar weinig met de Amerikaanse politiek te doen en ik denk dat we het als Europa zonder Amerika ook wel redden, mocht dat nodig zijn. Veel Europese landen functioneren sowieso beter dan Amerika, so who needs them anyways. Aan de andere kant, de meeste beloftes die Trump gedaan heeft, zal hij niet waar kunnen maken en daarmee is hij natuurlijk gewoon een politicus zoals alle anderen. Veel beloven, weinig waarmaken. Tot zo ver Rondje Politiek, door met waar ik het wel over wil hebben.

Van de week appte ik met een vriend van mij, die vrijwilliger is bij het Rode Kruis. We hadden het over een training die op het programma stond, waarbij ze gebruik maken van acteurs die “echte” slachtoffers spelen. Compleet opgemaakt en voorzien van nepverwondingen. Dat triggerde bij mij een herinnering van jaren geleden. Even een kleine disclaimer vooraf. Het gaat om een jeugdherinnering waarvan sommige details enigszins vervaagd zijn, dus het kan zijn dat het niet helemaal met de werkelijkheid overeenkomt, maar de basis van het verhaal is waargebeurd.

Ik was een jaar of negen, geloof ik, en ik bracht een van de vele schoolvakanties, bij mijn opa en oma door. Mijn oma deed in zulke vakanties vaak leuke dingen met me zoals, naar het zwembad gaan, stukken fietsen door de omgeving, bordspellen spelen en het bezoeken van musea en open dagen. Zo ook deze vakantie. Na het avondeten ging mijn opa, zoals wel vaker, nog even aan het werk in zijn kantoor. Mijn oma bladerde, aan de keukentafel, wat door de lokale krant en ik speelde, op de logeerkamer, met de grote bak Lego. In de krant stond een advertentie voor een gezamenlijke open dag van de hulpdiensten, voor die avond. Mijn oma kwam naar boven lopen en vroeg of ik daar nog even heen wilde. Destijds wou ik, zoals de meeste kinderen, politieman worden, dus was de beslissing gauw gemaakt om te gaan.

Het was een kleine twintig minuten fietsen van Mijdrecht naar Wilnis, waar de open dag gehouden werd. Alle hulpdiensten waren aanwezig. De politie natuurlijk, maar ook de brandweer, ambulancedienst, KNRM en het Rode Kruis waren van de partij. Toen ik de aanwezige politieagent helemaal had uitgehoord, vond mijn oma dat ik ook een rondje langs de andere stands moest lopen. Zo kwam ik uiteindelijk bij de stand van het Rode Kruis. Er werden wat basis dingen uitgelegd over het verlenen van eerste hulp en wat je als niet EHBO’er moet doen als je bij een ongeval aan komt. Ook werd er aan huismoeders uitgelegd hoe ze met verschillende soorten bloedingen om moesten gaan, die kinderen, toen er nog buiten gespeeld werd, konden oplopen. Hierbij werden bij kinderen nepverwondingen aangebracht, die niet van echt te onderscheiden waren. Een duister plan ontplooide zich in mijn hoofd en ik rende naar mijn oma toe.

Het idee was om mijn opa aan het schrikken te krijgen, met zo’n nepverwonding. Nu moet je weten dat mijn opa een vrij intelligente, zakelijke man is, die zich niet zomaar voor de gek laat houden. Waardoor mijn oma zei, dat hij daar nooit in zou trappen. Maar goed. Onder het motto van, wie niet waagt, wie niet wint. Liepen mijn oma en ik, terug naar de stand van het Rode Kruis en lieten op mijn arm, een flinke jaap aanbrengen. Compleet met zwelling en bloed. Eenmaal terug in Mijdrecht, perste ik wat tranen uit mijn ogen en rende schreeuwend naar mijn opa toe, die op de bank televisie aan het kijken was. Hij sprong op van de bank en nam me mee naar de keuken. Onder het licht bekeek hij de wond zorgvuldig. Het moment van de waarheid was aangebroken. Wat zou de reactie worden. Mijn opa keek nog een keer naar de wond. ‘AN PAK DE JODIUM! PAK DE JODIUM!’, schreeuwde hij uiteindelijk naar mijn oma. Mijn oma reageerde er niet op, waarna hij nog een keer riep en nog een keer. Het was gelukt! Ik trok de wond van mijn arm af en schoot in de lach, waarna mijn oma ook, hard lachend, de keuken binnen kwam lopen. We hadden mijn opa mooi te pakken gehad!

Tot zo ver het verhaal. Het lijkt misschien uit de manier van schrijven dat mijn opa en oma er niet meer zijn, maar niets is minder waar! Ik heb het geluk dat mijn opa (77 jaar) en oma (74 jaar), nog gezond zijn van lichaam en geest, zelfstandig wonen in Waddinxveen en nog helemaal bij de tijd zijn. Mijn opa en oma hebben bijvoorbeeld allebei WhatsApp, fietsen op een normale (!!!) fiets en gaan nog lekker vier keer per jaar met de auto op vakantie. En ik hoop dat ze dat nog jaren blijven doen! Tot volgende week!

Facebook: http://fb.com/ThiasEsseboom
Twitter: http://twitter.com/ThiasEsseboom
Instagram: http://instagram.com/ThiasEsseboom
Web: http://thias.nl

Aankomende woensdag is Thias Esseboom weer op LocoFM te horen met zijn programma Midweek Break vanaf 19.00 uur, direct na Rondje Politiek.