afbeelding thias

Heb je ook weleens, dat je rustig op de bank zit en bedenkt, dít heb ik nodig? De meeste mensen hebben dan een bepaalde rem in hun hoofd, die ze tegenhoudt om meteen de deur uit te stappen en het bewuste item aan te schaffen. Ik beschik helaas niet over die gave, waardoor ik vaak dingen in een impuls aanschaf, die ik eigenlijk niet nodig heb. Zo ook afgelopen woensdag.

Ik zit op mijn kantoor. Met pianomuziek uit de speakers, kijk ik door het raam, naar buiten. Ik heb zicht op een aantal verschillende bomen, die normaal gesproken redelijk vol met vogels zitten, maar nu niet. Ze zitten wel in de buurt, want ik kan ze horen fluiten en aan de katten kan het niet liggen. Die liggen wel vaker buiten en dan zitten er op vogels in de bomen. Misschien is er te weinig voedsel. De besjes en vruchten zijn uit de meeste van de bomen al verdwenen. Als ik nou eens vetbollen ga ophangen, misschien komen er dan meer vogels.

Zonder enig moment van twijfel, trek ik mijn schoenen en jas aan en loop naar de Welkoop verderop in de straat. Ik sta een tijdje bij de pindanetjes en de vetbollen, als mijn oog op een voederhuisje valt. Het eerste wat mijn hoofd tegen mij zegt is, loop maar door dat is toch te duur. Of in ieder geval in mijn ogen te duur. Ik bekijk wat prijskaartjes en ze blijken inderdaad aan de prijzige kant. Dan maar weer terug naar de vetbollen. Ik loop terug en besluit toch nog even op het prijskaartje van het voederhuisje te kijken wat ik als eerste zag. Deze blijkt in de aanbieding en is nu te koop voor een prijs die wel enigszins strekt met mijn belevingswereld.

Mijn impulsreactie bedenkt zich geen moment en ik check op mijn telefoon het saldo op mijn rekening. Toereikend. En met het voederhuisje, op paal overigens, onder mijn arm en een emmer met strooivoer loop ik naar de kassa en reken af. Eenmaal thuis, bedenk ik me pas dat ik het geval ook nog op het dak moet zien te krijgen. Even voor de duidelijkheid, ik heb niet echt een tuin, maar een paar rubbertegels die op het dak van een ongebruikt kantoor liggen. En om daar te komen moet ik door het raam klimmen en daar moest dat voederhuisje nu dus ook door. Ik duw het raam zover mogelijk open. Gelukkig past de voet van het voederhuisje erdoor en neemt hij slechts één rubberen tegel in beslag. Ik zet hem op een plek waar ik er goed zicht op heb en doe er een schepje strooivoer in.

Ik klim weer terug naar binnen. Met een beker warme chocolademelk in mijn handen, zit ik op mijn bureaustoel en kijk naar buiten. Vol spanning wacht ik af hoeveel mooie vogeltjes zich zullen storten op het door mij aangereikte voedsel. Nou geen dus! Ik zit uiteindelijk drie uur te staren naar het bultje strooivoer, wat onder het dakje van het voederhuisje ligt, maar geen enkele vogel die even de moeite neemt er gebruik van te maken. Sorry dat is een leugen. Een kraai heeft gebruik van het voederhuisje gemaakt. Om een walnoot op kapot te gooien weliswaar, maar hij heeft hem wel gebruikt. Goed, misschien komt het nog wel. Tot volgende week!

Facebook: http://fb.com/ThiasEsseboom
Twitter: http://twitter.com/ThiasEsseboom
Instagram: http://instagram.com/ThiasEsseboom
Web: http://thias.nl