afbeelding thias

Ik wil deze week een wat vrolijker verhaal vertellen dan in de afgelopen twee columns. Het is een van de meest favoriete verhalen van mijn ouders, om te vertellen tijdens praktisch elke gelegenheid die we bij elkaar zijn. En ik moet toegeven, het is een leuk verhaal.

Laat me je een jaar of veertien mee terug nemen in de tijd. Ik woonde bij mijn ouders in de naoorlogse arbeiderswijk Assendorp in Zwolle en zoals in de meeste gezinnen aten wij ’s avonds aan tafel. Mijn ouders met hun gezicht naar de televisie en mijn zusje en ik met onze rug naar de televisie, want we zouden toch eens afgeleid raken. Zo ook deze desbetreffende avond.

Mijn zusje en ik hadden de tafel gedekt en zaten braaf te wachten tot het eten geserveerd zou worden. Mijn moeder kwam met een pan naar de tafel lopen, zette die op de daarvoor bestemde onderzetter en haalde de deksel van de pan. De pan was gevuld met pasta, maar niet gewoon macaroni of spaghetti ofzo, nee dit waren kleine rondvormige dikke stukken pasta. Ik vroeg mijn moeder wat die vreemde dingen waren, want wat de boer niet kent, gaat ie zeker niet in z’n mond proppen. Tortellini was het antwoord, maar aan de what-the-fuck-blik in mijn ogen begreep mijn moeder dat ze zich nader moest verklaren. Met gehakt gevulde pasta, werd het herziende antwoord.

Ik prikte een van de ringetjes aan mijn vork en bracht het naar mijn neus. Het rook niet lekker. Wat het stonk! En in mijn hoofd had ik al besloten dat het niet lekker zou zijn. Nu komen we op een klein discussiepunt binnen de familie, mijn moeder beweert namelijk dat ik niet geproefd heb en mij staat echt bij dat ik het smerige spul aangeraakt heb met mijn lippen. Maar goed, na het proeven (dan wel niet proeven!), besloot ik dat het niet te vreten was en dat ik het dus niet hoefde te hebben. In een poging de situatie te redden legde mijn pa uit dat het hetzelfde als macaroni met gehakt was, alleen dan handig bij elkaar in een verpakking, maar ik had mijn mening gevormd.

Mijn ouders bleven proberen mij te overtuigen van het eten van die rotzooi, maar ik bleef weigeren. Tot ik het op een gegeven moment helemaal zat was, het bord van me afschoof en riep: “DAN HOU IK WEL RAMADAN!”. Om aan te geven dat ik serieus was banjerde ik hard stampend van tafel weg en ging op de trap zitten. In plaats van boos te worden of me terug te roepen, moesten mijn ouders lachen. Hard lachen. En sinds dien is “ramadan Thias” een verhaal binnen de familie. Tot volgende week!

Facebook: http://fb.com/ThiasEsseboom
Twitter: http://twitter.com/ThiasEsseboom
Instagram: http://instagram.com/ThiasEsseboom
Web: http://thias.nl

Aankomende woensdag is Thias Esseboom weer op LocoFM te horen met zijn programma Midweek Break vanaf 19.00 uur, direct na Rondje Politiek.