Gelukkig zijn, wie wil dat niet? En wat hebben we er al niet voor over om dat te bereiken. Oké, maar hoe doe je dat dan? Wacht even, dit gaat te snel. Want je zou toch eerst voor jezelf moeten snappen wat geluk eigenlijk is. Beter: wat voor jou geluk betekent. Oei. Iemand schreef dat daarvoor twee dingen nodig zijn: een gunstige samenloop van omstandigheden, maar ook een plezierig gevoel dat je daarbij hebt. Even over nadenken.

Lees meer >

vlag

We leven in de tijd tussen Pasen en 5 mei. Bij de boodschap van Pasen horen overwinning op het kwaad, verlossing, bevrijding, uitzicht. Bij 5 mei hoort ook bevrijding, te beginnen met de gesloten vrede die volgde op de Tweede Wereldoorlog. Vrede is meer dan alleen de afwezigheid van oorlog, wordt terecht gezegd. Bij vrede hoort onlosmakelijk ook vrijheid. Vrijheid is echt zo’n begrip dat je moet proeven, het is de smaak van zonder dreiging in het leven kunnen staan. Als bij ons een politieauto de straat in rijdt duiken we niet de kelder in; hooguit denken we ‘o, er is zeker weer een wietkwekerij ontdekt’. Echte vrijheid proef je, adem je in.

Lees meer >

vlag2

De berichten over de trieste ellende in de Oekraïne overspoelen ons. We worden geconfronteerd met onrecht, zinloze vernietiging, met de slechtheid van leiders, maar ook van de onmacht tot een goede tegenactie. Soms is het goed om dat beklemmende nieuws even los te laten, en ruimte te geven aan het ‘gewone’ leven. Misschien met de gedachte dat er gelukkig toch ook veel mensen zijn die wel deugen. Dat kun je onderbouwen met feiten en cijfers. Rutger Bregman schreef het succesvolle boek ‘De meeste mensen deugen’; hij gaf daarbij toe dat zijn betoog is gebaseerd op de keuze van positieve gegevens. Intussen  valt er bij ons ook iets moois op.

Lees meer >

Het is een tijd van tegenstellingen en uitersten. Waar onze coronawereld open gaat wordt een soeverein land door een brute bezettingsmacht de mond gesnoerd. Waar wij uit ons dak kunnen gaan tot en met carnaval en nachtleven ontvluchten daar gewone burgers de afgrijselijke praktijk van oorlog met een machtsoverwicht aan moderne vernietigingswapens. Hun leider is al bij voorbaat tot een dodelijk lot veroordeeld. Het is bizar. Hier gaan de mondkapjes af, daar worden mensen gemuilkorfd. Het raakt ons, we hebben het erover, het drukt ons.

Lees meer >

In maart dit jaar mogen we weer: onze eigen lokale volksvertegenwoordigers kiezen. En dat merk je: politieke partijen roeren zich, en media besteden er aandacht aan. Gelukkig, want er is meer dan de Tweede kamer. Er is verandering en reuring. Partijen gaan, partijen komen. Wie buiten de raad blijft of erin komt is aan ons als kiezers. En er valt wat te kiezen! Hoewel het goeddeels koffiedik kijken is waag ik toch vanaf de zijlijn een paar gedachten.

Lees meer >

voorlezen

We zitten in de nationale voorleesdagen, ze duren tot 5 februari, maar de houdbaarheid is natuurlijk oneindig. Hoe mooi en essentieel is het om samen als ouders of opvoeders met je kind van een verhaal te genieten; dat samenzijn is even mooi als de taalontwikkeling en het vergroten van de woordenschat. Bijna de helft van de ouders doet het nooit, maar de helft daarvan zou het wel willen als ze er tijd voor konden vinden. Deskundigen geven aan dat bij kinderboeken plaatjes belangrijk zijn, maar ook dat lezen veel meer biedt dan tabletgebruik. 

Lees meer >

Coelenhage stopt, het vertrouwde restaurant en partycentrum aan de Zuiderzeestraatweg in Wezep. Een familiebedrijf houdt na ruim honderdenvijfenzeventig jaar op te bestaan. Dat bericht hakte er nogal in. Zwaar allereerst voor de eigenaren natuurlijk. Maar ook voor het dorp: voor wie er al dan niet regelmatig at, vergaderde, een receptie bezocht of een feestje vierde. Ook de horecabranche schrok: ik las over andere restauranthouders die het niet hadden verwacht, ondanks de grote moeite die corona juist hun sector bezorgt. Maar ook voor een bredere groep hoorde het echt bij ons dorp. Over beeldbepalend gesproken.

Lees meer >

Een tijd geleden begon het me ineens op te vallen dat steeds meer mensen vriend van me wilden worden. Ik was eerst verbaasd, want ik had niet de krant gehaald met een prestatie, had ook geen grote prijs in de vriendenloterij gewonnen (zal ook nooit gebeuren trouwens). Veel van die mensen had ik nooit ontmoet, de meesten kende ik zelfs niet. Het was op Facebook, dus ik kreeg al gauw in de gaten dat dit fenomeen zelf mensen selecteert en aan je voorstelt. Beetje teleurgesteld was ik natuurlijk wel, maar het houdt me bescheiden.

Lees meer >

Vrede op aarde? We zijn er wel aan toe! We zoeken gezelligheid, verlichten onze tuinen en huizen, struinen in folders naar leuke kerstideeën en lekker eten. Even geen gedoe, maar ruimte om jezelf te zijn en de dingen te doen die je fijn vindt. Onze idealen en verwachtingen bij wat ‘vrede’ inhoudt verschillen nogal. Even ophouden met al die discussies over corona, de vertrouwde sfeer van vroeger terughalen. Of je wenst dat de samenleving niet verder verhardt, dat Rusland echt afziet van een invasie in Oekraïne, dat samenwerkende regeringen nu echt eens slagen in een humaner vluchtelingenbeleid, enz. Hoezo: vrede?

Lees meer >

Er leeft onder ons mensen veel spanning en onzekerheid. Onze gesprekken en media zijn ermee gevuld. Belarus, China, zorgen om Polen en Hongarije, maar ook uitdijende machten van techgiganten als Marc Zuckerberg, Elon Musk, enz. In eigen land zien we groeiende tegenstellingen. Foute sentimenten krijgen greep op mensen. Dat beangstigt: wat gebeurt er toch? Of: waarom laten we het gebeuren? Hoe brengen we dit tot staan? Sommigen nemen  het recht in eigen hand nemen, of gaan meewerken aan datgene waartegen ze juist zeggen te willen strijden: dictatuur.

Lees meer >

Er is een tijd geweest waarin we werden opgeroepen eens wat vaker een compliment uit te delen aan een ander. We waren te rationeel, verborgen onze gevoelens, en zo konden we elkaar onzeker maken over wat ‘de ander’ van ons vond, of wat we in de ogen van ‘de maatschappij’ waard waren. De aanhalingstekens verraden al dat ik een zwart-wit-tekening geef, want bij ‘de ander’ hangt het er maar vanaf wie dat is. En ‘de maatschappij’ is nog vager, ongrijpbaar en abstract. In plaats van die terughoudendheid lijkt het erop dat we zijn doorgeslagen naar een andere kant: een overtrokken bejubeling van wat we in elkaar zien.

Lees meer >

Pas overkwam het me weer. Als eerste bezoeker in een wachtkamer nam ik plaats in het verste hoekje. Kort daarna arriveerde een man die niet naar me keek, zover mogelijk van me af ging zitten en vervolgens intensief zijn mobiel ging bestuderen. Even daarna een tweede man, zocht ook geen oogcontact, ging bij de leestafel zitten en pakte eveneens zijn mobieltje. De derde bezoeker verscheen; ze groette me vriendelijk met een hoofdknik (de anderen keken niet op) en ik beantwoordde die; nu geen mobieltje; ze ging zitten om te doen  waar wachtkamers voor bedoeld zijn. Een vierde arriveerde, omdat de kamer vol begon te raken moest deze tegenover me zitten. Ook hij keek geen moment naar mij of de anderen en pakte zijn telefoon. Oei, dacht ik, zijn we bang voor elkaar geworden?

Lees meer >

Dit gaat niet over mensen die iets wat voor een ander heilig is belachelijk maken. Het gaat over mensen dus die erop uittrekken om iets bijzonders waar te nemen. Het Engelse ‘spotten’ betekent verkenning, en daarbij hoort dat je tevoren niet weet of je ook echt krijgt te zien waar je op hoopt. Ik was pas in Friesland, en ging weer eens langs bij vliegbasis Leeuwarden om vliegtuigen te spotten, niet wetend wat dat zou opleveren.

Lees meer >

Het is er weer, dat programma van Max “We zijn er bijna”. Daarin maakt een groep kampeerders onder lichte begeleiding een vakantietrip. Meest senioren, allemaal met een caravan, camper of iets dat daarbij in de buurt komt. Die lichte begeleiding bestaat uit enkele organisatorisch-technische mensen en presentatrice Martine van Oss. Als kijker word je meegenomen in het reilen en zeilen van deze mensen tijdens hun reis en op de plekken die ze bezoeken. Deze keer binnen de grenzen van ons eigen Nederland.

Lees meer >

Af en toe gebeurt het wel eens: je hebt elders woonachtige visite op de koffie, en ineens klinken er zware doffe dreunen waarvan de ruiten rammelen. De bezoekers schrikken: “wat is dit?” We leggen uit dat het schietoefeningen zijn van de artillerie in ’t Harde. Wij schrokken niet omdat we eraan gewend zijn. De plaats waar je woont bepaalt in dit voorbeeld met welke gebeurtenissen je vertrouwd bent - of niet - en hoe je daarop reageert. Een boeiende relatie tussen beleving en werkelijkheid dus.  

Lees meer >