Heeft u dat ook wel eens, dat gevoel van wat gaat de tijd snel, waar zijn mijn idealen en wensen die ik ooit had gebleven, wat moet ik nog en wat is er nog reparabel? Wat is erger‘’Verloren Dromen’’ of ‘’Verloren in Dromen’’? Ik zit mij te bedenken, dat het leven een van de meest grote repeterende breuken is die er bestaat.

Schrijven vanuit het gemoed of gevoel zo u wilt is een van de meest intense en onderhoudende bezigheden, duiding geven aan gevoelens, je kwetsbaar opstellen, dat en dat alleen maakt je verhaal de moeite waard en zal gelezen worden op een andere manier dan de gebruikelijke, ja het zal gezegde dan wel vermijden uiteraard! Terug gaan naar je kindertijd, naar het herkenbare in je omgeving, naar een tijd vol van eindeloosheid en een eeuwigheidswaarde van meer dan honderd procent. Tijdloos en oneindig, niets maar dan ook niets wat er op duidt dat je later, al naar gelang de tijd die je toebedeelt is en vordert, last zou kunnen krijgen van allerlei ongemakken, zowel geestelijk als lichamelijk. Ondenkbaar was het, wat zullen we zeggen zestig jaar geleden. Alles op zijn eigen plek en plaats en zo was het gewoon, iets anders was er niet en bestond niet. Koren met klaprozen en korenbloemen, slootkanten met dotterbloemen en avondrood wat regenwater in diezelfde sloten bracht met die mooie dotterbloemen, om nog maar niet te spreken over het morgenrood, dat mooi weer aan boord bracht en met een politieke partij nog niets van doen had! Wist jij als kind veel van politiek en van politieke partijen, nee immers!

En dat was maar goed ook, want alles was immers al geregeld, er waren immers regels en alles klopte, daaraan sleutelen en daaraan veranderingen aanbrengen zou immers alleen maar leidden tot ongemak en onvrede. Een grotere rijkdom was niet voorhanden, de menselijke kindergeest was onbesmet en fier en frank en vrijen gespeend van elke gedachte aan dat het anders zou zijn dan, dat het was, je was een uniek wezen in een tijdloos onbegrijpelijk zijn. Verheven boven alle andere schepselen, althans dat was je geleerd, je leefde met je ouders, broertjes en zusje en andere dorpelingen op een uitverkoren stukje aarde in een ook min of meer uitverkoren dorp. Mijn gevoel zo ongeveer zestig jaar geleden nu, een gevoel waar ik op terug kijk met gemengde gevoelens nu achteraf, maar dat is logisch toch? Achteraf kijken naar hoe het allemaal gegaan is, dat zijn nu eenmaal de feitelijkheden, het vooruitkijken naar wat de toekomst zou brengen was ook toen al voorbehouden aan waarzeggers en waarzegsters immers. Dat die hun informatie van de duivel kregen weerhield mij en mijn naasten verre van een raadpleging destijds, vandaar dat het alleen terugkijken zonder spijt is nu! Het is immers nu zoals het is, een wereld die een complexiteit bereikt heeft die voor velen van ons niet meer als goed voelt, voor Simon is dat in vele opzichten ook het geval. Afstandelijk en een ieder voor zich is de trend, het Godsbesef verdwijnt steeds meer , en daardoor ook de vastigheden die een mens nodig heeft om te kunnen functioneren. Mijn jonkheid is gezien de huidige werkelijkheid een ‘’Verloren Droom’’, het is een keiharde, elkaar afrekenende maatschappij geworden, als ik die maatschappij als anders wil ervaren moet ik mij in ……..’’Dromen Verliezen’’!

Goed Goan.

Simon Schrijver.

Reageren kan naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.